Misschien heb je het ook gelezen. Erik Visser uit Schagen is 27 augustus jl. overleden. Met zo’n algemene naam is het risico van persoonsverwisseling bijzonder groot, dus als je nu aan een bekende denkt, check dan even of het inderdaad deze Erik Visser betreft alvorens uit te barsten in ontroostbaar gesnik. Mocht je na deze controleactie nog steeds onaangenaam getroffen zijn: gecondoleerd en welgemeende excuses voor mijn tactloze directheid.
Erik Visser is mij verder niet bekend, maar al was dat wel het geval, ik zou geen gehoor geven aan zijn laatste wens. Ik citeer: “Erik neemt zijn iPhone op zijn laatste reis mee. Niet iedereen zal op zijn uitvaart aanwezig kunnen zijn, maar hij wil graag een laatste sms ontvangen op 06-23542262. Zoals Erik zei: zo heb ik nog wat te lezen onderweg.”
In de krant stond dat deze vorm van condoleren – voor zover bekend – uniek is. “Deskundigen herkennen hierin een tijdsbeeld van de moderne mens die erg bezig is met de dood,” voegden de redacteuren er gewetensvol aan toe, want ik citeer natuurlijk een kwaliteitskrant en niet een of ander sensatieblaadje.
De iPhone is een kakelvers hebbedingetje, dus het is goed mogelijk dat Erik Visser de eerste is die met dit kostbare bezit ondergronds gaat. Maar is zijn opmerkelijke en nieuwswaardige posthume actie werkelijk uniek? Ik lees wel vaker een afscheidsgroet van overledenen in hun eigen doodsbericht en nog frequenter zie ik dat nabestaanden in rouwadvertenties het woord richten tot hun overleden geliefden. Youp van ‘t Hek schamperde al eens : “Denken ze werkelijk dat de overledene nog steeds de krant leest?”
Laat dit duidelijk zijn: ik geloof dat het niet met ons is afgelopen na het uitblazen van ons allerlaatste hapje lucht. Maar het is bizar om te denken dat je daarna nog plezier zult hebben van je elektronische speelgoedjes. Als je nog in staat bent om op een of andere manier informatie uit te wisselen met achtergebleven geliefden, dan toch niet via de iPhone. Steve Jobs is machtig, maar we moeten niet overdrijven. (Zie post scriptum!)
Als je iets dieper graaft – in de menselijke geschiedenis, niet in de aarde alsjeblieft – dan zul je ontdekken dat de gedachte achter Erik’s opvallende actie helemaal niet zo uitzonderlijk is. Bezoek het Rijksmuseum van Oudheden in Leiden en je zult bedolven worden onder grafgiften. Bij wijze van spreken, uiteraard. Het heeft wel iets liefs. Dat mensen een cadeautje of lievelingsbezit in kist of sarcofaag meegeven, bedoel ik. In het oude Egypte werd er van alles en nog wat in het graf gelegd, want je kon een dode farao natuurlijk niet zonder hulpmiddelen naar de overkant laten vertrekken. En wat te denken van het terracotta leger van de eerste keizer van Qin, Qin Shi Huangdi? In China vergapen toeristen zich vandaag de dag nog steeds aan zijn leger van duizenden manshoge aarden krijgers. Wikipedia laat ons weten: “Qin geloofde dat het graf zijn paleis voor de eeuwigheid was en dat het leven onder de grond een vervolg was van zijn leven op de aarde. Rond zijn tombe bevinden zich grafkamers met giften, die ervoor moesten zorgen dat zijn ziel in het hiernamaals gevoed en beschermd werd. Van de kleine honderd grafkamers zijn er nog maar enkele geopend, dus er liggen nog ontelbare schatten onder de grond.”
Ik kan het niet helpen, maar deze laatste zin brengt mij op een lugubere gedachte. Hoe lang moet ik wachten op het krantebericht waarin melding gemaakt wordt van een unieke, hedendaagse vorm van grafschennis? Ik hoop dat we daar bewaard voor blijven, maar als iemand mij laat weten dat zijn nieuwe telefoonnummer 06-23542262 is, dan doe ik ogenblikkelijk telefonisch aangifte met mijn klassieke Sony Ericsson. Het is maar dat je het weet.
——
PS Over Steve Jobs gesproken, de grote man achter Apple is nog springlevend, ondanks recente berichten die het tegendeel beweren. Per abuis verscheen zijn necrologie op het internet dankzij een domme actie van Bloomberg. Zie mijn post van 1 september!
‘Laat de doden hun doden begraven’ (Lucas 9:60)
