Ja, ik mag dan a new kid on this blog zijn, maar ik dobber al wat langer rond op de webgolven. Daarom weet ik uit ervaring dat je een titel voor je post moet verzinnen die direct de aandacht trekt. En nu is het zaak die interesse vast te houden, want ik ga het hebben over een kwestie van leven en dood. Ga er maar eens even rustig voor zitten, het is bepaald niet niks.
Ik zit nu relaxed op mijn toetsenbordje mijn woorden weg te tikken, maar de kans dat ik vroeg of laat daadwerkelijk verzuip is niet geheel denkbeeldig, zeker wanneer je bedenkt dat ik woon in een polder met een bodem die zo’n 4,5 meter onder de zeespiegel ligt. Als de Noordpoolkap blijft smelten, ons polderland blijft inklinken en het waterpeil van zeeën en rivieren gestaag blijft toenemen, dan is de kans aanwezig dat ik op een stormachtige dag mijn laatste luchtbelletjes naar de oppervlakte blaas. Maar al blijft dit lot mij bespaard, een vis op het droge verzuipt in zekere zin ook. Dus als ik niet in een watergraf ten onder ga, dan blijf ik happend naar adem ergens op het droge achter om daarna een tijdje ondergronds te gaan. Uitgedroogd, opgebrand, leeg geleefd. En nu komt de onaangename waarheid: jij verzuipt straks ook, hetzij nat of droog. Loop er niet voor weg, denk er over na.
Nou zeg, heb je ons vandaag niks leukers te melden? Waarom ben je in ’s hemelsnaam zo geobsedeerd door de dood? Ik zal het je vertellen. Ik moet het hier over ons levenseinde hebben, omdat de eindstreep door de meeste mensen simpelweg wordt doodgezwegen. En dat is erg dom, want iedereen haalt die eindstreep, het maakt niet uit hoe snel of langzaam je loopt.
Ik las ergens over een loodgieter die naar zijn smaak veel te vroeg bij de hemelpoort arriveerde. Hij deed zijn beklag bij Petrus omdat hij geen genoegen wilde nemen met de 39 levensjaren die hem van hogerhand waren toebedeeld. Maar de boekhouding van Petrus, de hemelse poortwachter, bleek te kloppen: “Afgaand op het aantal overuren dat je bij je klanten in rekening hebt gebracht, moet je nu tenminste 92 jaar oud zijn.”
Tja. Wat is oud en wat is jong? Gezien tegen de achtergrond van de eeuwigheid gaan al onze levens als zuchtjes voorbij. In dat eeuwige licht maakt het niet uit of je al in de wieg of pas in het bejaardenhuis sterft. Voor nabestaanden maakt dit natuurlijk wel een groot verschil, daar wil ik zeker niet gemakkelijk overheen stappen. Maar wie zegt dat jij aanspraak mag maken op een bepaalde tijd van leven voor jezelf? Heb je soms een kaartje voor je eigen levensreis gekocht? Heb je recht op een bepaald aantal jaren? Kun jij bepalen of het voor jou en de wereld beter is dat je reis kort of lang is? Weet jij dan alles van je vertrekpunt, levensweg en eindbestemming? Ik niet.
Ik loop sowieso niet weg voor grote levensvragen, want ik ben er in ondergedompeld. Van jongs af aan is er bij mij thuis en binnen mijn geestelijke familie vrijmoedig over zaken van leven en dood gesproken. Mensen die ik bijzonder liefheb zijn soms de laatste rivier al overgestoken. De ene keer totaal onverwachts, de andere keer stond ik er verdrietig bij om ze langzaam te zien vertrekken. Ik heb mensen worstelend zien ondergaan en anderen heb ik vredig zien afreizen. Geloof me, ik weet waar ik het over heb.
Waarom praat ik zo vrijmoedig over de dood? Omdat de dood mij niet meer bang maakt. Ken ik dan geen verlatingsangst of vrees voor een pijnlijk levenseinde? Jazeker wel, ik ben helemaal niet zo dapper. Ik heb wel angst voor het sterven, maar niet voor de dood. Aan de andere kant staan velen mij straks op te wachten. Daar zal ik – volmaakt onschuldig – recht in de ogen kunnen kijken van Iemand die mij vrijspraak gegeven heeft. Ik zal in die ogen de eeuwigheid zien en ik zal opnieuw verdrinken, maar dan in een zee van genadige liefde. Tot het zover is, zal ik mijn levensadem gebruiken om vrijmoedig over hem te spreken. Ik zal dat ook doen door wat reddingsboeien naar angstige drenkelingen te werpen. Hier, vang!
God schenkt vrijspraak aan allen die in Jezus Christus geloven. En er is geen onderscheid. Iedereen heeft gezondigd en ontbeert de nabijheid van God; en iedereen wordt uit genade, die niets kost, door God als een rechtvaardige aangenomen omdat hij ons door Christus Jezus heeft verlost. Hij is door God aangewezen om door zijn dood het middel tot verzoening te zijn voor wie gelooft. Hiermee bewijst God dat hij rechtvaardig is, want in zijn verdraagzaamheid gaat hij voorbij aan de zonden die in het verleden zijn begaan. Hij wil ons nu, in deze tijd, zijn gerechtigheid bewijzen: hij laat ons zien dat hij rechtvaardig is door iedereen vrij te spreken die in Jezus gelooft. (Uit de Bijbel – Romeinen 3:22-26)
Christusbeeld onder water in Florida.
0 Reacties tot “Help, ik verzuip!”