Fotografie herontdekt

De laatste tijd maak ik vaak nachtfoto's

Op de lagere school hadden wij een echte doka (donkere kamer). Dat was niet alledaags, maar het was dan ook een bijzondere school waar creativiteit aangemoedigd werd – een Montessorischool. Er werd mij verteld hoe ik met ontwikkelaar en fixeer om moest gaan en ik vond het machtig interessant om in die donkere ruimte bij een rood lampje te zien hoe de beelden in een vloeistofbadje op het fotopapier verschenen. Magisch!

Een fototoestel had ik ook, een eenvoudige camera – een tweedehands ding. Ik geloof niet dat ik er destijds veel mee gedaan heb. Jarenlang deed ik niets met fotografie. Tijdens de lerarenopleiding ben ik een dag in Amsterdam op pad geweest voor een fotoproject getiteld ‘Zwart/Wit’ waarvoor ik – in Anton Corbijn-stijl – mooie foto’s gemaakt had. Het ging om contrasten en we waren in de duurste suite van het Marriotthotel geweest, maar ik had bijvoorbeeld ook plaatjes geschoten van een zwerver die patat uit een vuilnisbak viste. Dure auto’s en gesloopte fietsen – ik legde het allemaal vast. Om naderhand te ontdekken dat alle foto’s mislukt waren… vraag me niet hoe het kon.

Jarenlang maakte ik geen foto’s meer – had niet eens een eigen camera. Pas toen de digitale fotografie opkwam kreeg ik weer belangstelling. Eerst gebruikte ik het eenvoudige cameraatje van Lydia (mijn vrouw) en toen ik merkte dat ik daar aardige kiekjes mee kon maken, keerde de liefde voor de fotografie terug. Nu hoef ik vrijwel geen plaatjes van Google te pikken, ik schiet gewoon zelf een foto. Een paar maanden geleden kocht ik een mooie digitale Kodak-camera en sindsdien heb ik de smaak weer echt te pakken.

Als je van fotografie houdt, kijk dan eens op mijn blogger fotoblog en op mijn aminus3-blog. De laatste site is een community – een plaats waar enthousiastelingen uit allerlei landen hun plaatjes en complimentjes uitwisselen. Kijk eens naar mijn groeiende portfolio en naar de dagelijkse uploads. En hier kun je een overzicht van de comments zien.

Zijn er fotografieliefhebbers onder mijn bloglezers? Leuk om iets van je te horen, nog leuker om iets te zien!

Britse Queen had jarenlang afluistertheepot

Hoogste tijd voor een nieuwe bijdrage in de categorie opmerkelijke nieuwsberichten. Volgens Engelse media heeft er in een door de Russen aan het Britse hof geschonken theepot mogelijk afluisterapparatuur gezeten. De bugged teapot is twintig jaar geleden cadeau gedaan en naar verluidt was dit geschenk een favoriet object van de inmiddels overleden Queen Mother, die het ding in Balmoral Castle een mooi plekje had gegeven.

Ik stel me zo voor dat de Russische micro-elektronica van 20 jaar geleden niet al te geavanceerd was. Het zal dus wel een heel pompeuse theepot geweest zijn. Of onderschat ik die oude communisten nu? Ik heb zelf even gespioneerd en kwam in een nieuwsbericht deze zin tegen: “The wiring looked as if it came from a World War II tank and it was not exactly pretty.”

Bij nader onderzoek (ik bedoel dat ik nogmaals even gegoogeld heb) blijkt het om een samovar te gaan, een elektrisch apparaat dat in Rusland gebruikt wordt om water te koken en thee te zetten.  Hier kun je zien hoe zo’n ding er uit ziet. Wel slim van die Sovjetspionnen om een land van theeleuten zo te pakken te nemen! Vraag me echter af hoeveel nuttige informatie zij in al die jaren hebben kunnen verzamelen met hun stiekeme afluisterpotje…

Ik wed dat onze eigen Beatrix nu ook alle Russische relatiegeschenken van de laatste decennia aan een controle onderwerpt.

Update - ik zag dat er ook een hippe uitvoering van een samovar is. Cool! Of nee, ik bedoel: Hot! Kijk hier. Ik wil er ook een! Dan kan ik langs m’n neus weg zeggen: ‘Heb jij nog geen samovar? Tssss…’

Weg met die Senseo! Wie gaat er ook een designer samovar vragen voor Sinterklaas?

Dwars door de spiegel stappen

Hij ging voor me staan en zei: “Saul, broeder, open je ogen!” En op datzelfde ogenblik kon ik hem zien. Hij zei: “De God van onze voorouders heeft jou uitgekozen om je zijn wil bekend te maken, om de rechtvaardige te zien en hem te horen spreken, want je zult zijn getuige zijn en aan alle mensen verkondigen wat je gezien en gehoord hebt. Wat aarzel je dan nog? Sta op, laat je dopen en je zonden wegwassen, terwijl je zijn naam aanroept.” (Handelingen 22:13-16)

Je durft voor de allereerste keer je ogen onder water te openen… Het is een sensatie! De geluiden van de bovenwereld dringen dof tot je door, terwijl het lijkt alsof je gedachten hoorbaar zijn. Het is alsof je dichter bij jezelf gekomen bent. Je beweegt je in een fascinerende nieuwe wereld, maar je kunt er slechts kort verblijven.
Je wilt langer genieten van je onderwateravontuur, maar als de lucht opraakt, weet je niet hoe gauw je door de waterspiegel heen moet breken. Spetterend bereik je een zee van lucht, met prikkende ogen die ongefilterd licht zien en oren die alle geluiden weer ongedempt doorlaten. Terug in je element!
Sommige mensen voelen zich als een vis in het water. Pieter van den Hoogenband en Inge de Bruijn, bijvoorbeeld. Maar zelfs deze topzwemmers happen naar lucht en komen met gerimpelde vingertoppen terug in hun kleedkamer. Daar doen zij hun zwempak uit, drogen zij zich af en trekken zij hun kleren aan.
Kom, ga even met me mee naar een andere wereld. Hoor je wat er gezegd wordt? ‘Saul, broeder, open je ogen!’ Saul wist niet dat hij nog kijken kon. Drie dagen geleden was plots het licht uitgegaan en nu dacht hij dat de duisternis zijn verdere leven zou beheersen. Maar op commando breekt hij door de donkere spiegel heen en keert hij terug in een wereld van licht. Wat een opluchting! Dringen de woorden van Ananias, de man die in Jezus’ naam zijn ogen mag openen, wel goed tot hem door?
God heeft jou uitgekozen. Dezelfde God die zich over jouw voorouders ontfermd heeft. Hij is geen nieuwe God, Hij is de Enige, de Waarachtige, de Vader van Jezus Christus. Jezus, de rechtvaardige, die in jouw duisternis afdaalde om je hart te vinden. Dit is een belevenis die met geen pen te beschrijven is, maar Paulus, want dat wordt zijn nieuwe naam, heeft het toch geprobeerd (zoals in Handelingen 22).
Ik kan me voorstellen dat Paulus een moment nodig had om bij zijn positieven te komen. Wat zegt Ananias? Moet hij zonder aarzelen het water in, zijn zonden laten wegwassen en de naam van Jezus aanroepen? Natuurlijk gehoorzaamt hij! En nog steeds springen Paulus’ woorden van het papier. Ze dringen door tot in onze tijd en bereiken daar zelfs de donkerste plekjes van mijn hart.

Geschreven voor Preek door de week van de Meerkerk

Wispelturig

Sorry – was je misschien net gewend aan het nieuwe uiterlijk van mijn blogje, heb ik het alweer veranderd. Ik weet het, ik ben een wispelturig typje. Maar in de praktijk moet je uitproberen of een template lekker werkt en ik liep bij dat vorige ontwerp toch tegen wat beperkingen aan. Bijvoorbeeld: je kon niet zien of er mensen gereageerd hadden en dat terwijl ik altijd zo blij ben met reacties (hint, hint). En die al te dominante VRIJSPRAAK-titel ging me ook tegenstaan. Dus…

Vandaag met de trein naar het werk – camera mee om nog wat plaatjes te schieten. Het plaatje in de header is ook van vandaag. Wie raadt waar ik die foto gemaakt heb?

Volgeling van Max Lucado?

Nou ja, bij wijze van spreken dan...

Dit gaat waarschijnlijk te ver. Ik geef een paar boeken en kalenders uit van Max Lucado (de Nederlandse edities, of course) en ik ben geregeld met zijn teksten in de weer. Ik ben een fan, maar niet een naar adem happende devote volgeling. Maar wat ziet mijn oog nu? Max Lucado zit ook op Twitter! Toch een te mooie kans om alle primeurtjes op te pikken rond deze succesvolle (sorry, zegenrijke) Amerikaanse auteur! Max kan geen ideetje krijgen, geen kopje cappuccino drinken, geen virtueel windje laten, geen spontane ingeving of mentale inzinking krijgen – of ik weet er als eerste alles van. Thanks to Twitter!
Maar ik twijfel. Ik volg al een paar prominente medelanders en een emerging Belg (in wiens twitterkring ik Max aantrof), maar doe ik er ook verstandig aan om Max virtueel op de hielen te zitten? Is hij navolgingswaardig of onnavolgbaar? De tijd zal het leren. I am now following Max Lucado. Well, more or less.
Mocht je ook zo gek zijn om te twitteren – je kunt me wel vinden. En als je me niet kunt vinden, maar wel wilt volgen – klik dan hier en twitter vrolijk mee. Twitter je al of ga je vanaf nu meetwitteren? Laat het me weten. Het lijkt waanzinnig, maar dat is het ook. Waanzinnig leuk.
En voor de mensen die zich afvragen of het wel goed is om andere discipelen te volgen heb ik twee bijbelteksten: deze en deze.

Uit de criminele sfeer

Mijn vorige blog post ging over de winst die gemaakt wordt in de wereld van prostitutie en drugs. Ik denk dat veel mensen mijn standpunten op deze gebieden achterhaald vinden, maar ik ben van mening dat de overheid niet moet ‘gedogen’ wat niet door de beugel kan. Door zelf geld te verdienen aan prostitutie (via inkomstenbelastingen) en handel in softdrugs (accijnzen) maakt de overheid zichzelf tot pooier en dealer. En als dat geld nou nog direct zou worden gebruikt om mensenhandel tegen te gaan of om verslaafden van hun drugsprobleem af te helpen…
Prostitutie is een legale branche in ons land. Het is goed dat vrouwen die in deze wereld werken een zekere bescherming krijgen en dat er een mate van overheidstoezicht is. Het is vooral belangrijk dat mensen niet rechteloos en onverzekerd door het leven gaan – prima dat de overheid dit regelen wil. Maar legaliseren? Dat vind ik nog altijd een principieel verkeerd idee. Het domste argument hierbij is: ‘we moeten het uit de criminele sfeer halen’. Dan weet ik nog wel een paar zaken die te maken hebben met uitbuiting, onrecht, onderdrukking, mishandeling, misbruik en vernedering die we ‘uit de crimininele sfeer’ kunnen halen. Feitelijk mengt de overheid zich door dergelijk beleid in de criminele sfeer en wordt zij een deel van het probleem in plaats van een deel van de oplossing. Welke overheidsdienaar zal zijn moeder, vrouw, zuster of dochter ‘passend werk’ aanbieden in de prostitutie? Het is gewoon geen normale beroepsgroep en we moeten niet doen of het dat wel is.
Een zelfde soort schijnheiligheid en dubbele moraal zie ik in de argumenten die gebruikt worden om coffeeshops open te houden. Het verhaal dat softdrugs niet verslavend of schadelijk zouden zijn (of niet meer verslavend of schadelijk dan nicotine) gaat al lang niet meer op. De drugs worden ‘beter van kwaliteit’ (lees: sterker) en inmiddels kweken we een groep mensen in onze samenleving die versuft, verdoofd en onverschillig door het leven gaat. De voordeur van de coffeeshops wordt in de gaten gehouden, maar de achterdeur – daar waar de leveranciers en groothandelaren binnenkomen die grof geld verdienen en geen last van de belasting hebben – laten we ongemoeid. En dan heb ik het nog niet eens over de landen van oorsprong. Maar hier hebben sommige mensen ook een oplossing voor: laten we de teelt ook onder overheidstoezicht plaatsen en in onze Nederlandse kassen tot grote bloei brengen. Briljant idee! Dan kan de staat nog meer geld verdienen aan misstanden en nog verder doordringen in de criminele sfeer!

Grof geld

Onlangs hoorde ik op de radio een gesprek met raamprostituees uit Alkmaar die in verband met de voorgenomen sluiting van plaatselijke bordelen binnenkort werkloos dreigen te worden. Een van hen zei dat ze ‘niets deed om zich voor te schamen omdat ze hard werkte, netjes belasting betaalde en in de dienstverlening’ zat. ‘De eerste keer is echt verschrikkelijk,’ zo gaf ze toe, ‘maar daarna… nou ja, je houdt jezelf niet voor de gek, maar je doet iets voor geld terwijl anderen het gratis doen. Ben ik slim of niet?’

Ik dacht, nee, jij bent helemaal niet slim en je houdt jezelf wel voor de gek. Je bent slachtoffer van een sluw systeem dat vrouwen onderdrukt en misbruikt. Je hebt jezelf wijsgemaakt dat je een ‘gewone baan’ hebt, maar het zijn vooral anderen die schaamteloos van jou profiteren.

De eigenaar van een van de pandjes kwam ook aan het woord. Hij gaf toe dat hij vooral goed geld wilde verdienen. Hij duidde zichzelf aan als ‘exploitant’. Het werkwoord dat daarbij hoort is ‘exploiteren’ en dat betekent volgens mij: ‘zo gebruiken dat het winst oplevert’. Mijn vraag is of ‘exploiteren’ betrekking heeft op de verhuurde peeskamers of op de vrouwen die deze ruimten voor 110 euro per dag mogen gebruiken. De ‘exploitant’ vertelde terloops dat hij in zijn pand 26 van die kamers heeft. Een eenvoudige rekensom leert ons dat verhuur van deze ruimten hem dagelijks 2.860 euro oplevert. Vermenigvuldig dit met 20 werkdagen en ontdek dat deze man zo’n 57.200 euro bruto per maand incasseert.

Politici in ons land kruisen ondertussen de degens over een andere vorm van slavernij en exploitatie: de handel in drugs via zogenaamde coffeeshops. Twee coffeeshops in Eindhoven werden recent gesloten nadat er een hoeveelheid drugs met een straatwaarde van 2 miljoen euro was aangetroffen. Kennelijk zijn er toch grenzen aan ons bijzondere ‘gedoogbeleid’…

(Fragment) Geschreven voor Preek door de Week van de Meerkerk

Beetje uit de hand gelopen hobby

Mensen die mij een beetje kennen weten dat ik de laatste tijd nogal eens met een fotocamera in de weer ben. Sinds kort ook bij nacht en ontij. Dat levert aparte foto’s op – en een enkele keer ook een bijzondere ontmoeting. ‘s Avonds laat kom je vooral mensen met hondjes, joggers, nordic walkers, zwervers, sportvissers en andere rare types tegen. En ik sleep mijn statief en camera dus naar plekken waar je gewoonlijk niet rondloopt als het druilerig, herfstachtig en donker is. Bij het Cruquius gemaal kwam er een mijnheer naar buiten. ‘Mag ik even weten wat u aan het doen bent?’ Dat mocht. ‘Ik maak nachtfoto’s’. De verbaasde mijnheer kijkt even op mijn schermpje en concludeert dat mijn foto’s mooi zijn. Fijn zo. ‘Beetje uit de hand gelopen hobby?’ wil hij nog weten. ‘Hoe bedoelt u?’ vraag ik. ‘Nou ja, het is half twaalf en u staat hier met een camera buiten’. Tja, ik ben inderdaad een beetje gek. Maar niet zo gek als al die mensen die avond aan avond voor de beeldbuis hangen en kijken naar beelden die anderen voor hen uitgekozen hebben. Toch? Klik op de foto’s voor een grotere weergave… en – als je het leuk vindt – kijk dan ook nog even bij mijn fotoblog en aminus3 site.

Martijns favoriete covers

Martijn noemt Finding Our Way Again en The New Monasticism als covers die bij hem bijzonder in de smaak vallen. Beide covers vind ik ook mooi. De combinatie van klassieke kerkbeelden met eigentijdse vormgeving maken deze covers interessant. Opvallend vind ik het kleine lettertype op de cover links. Op internationale boekenbeurzen is me opgevallen dat dit een trend is. Een tijdje geleden moesten covers fel gekleurd en schreeuwerig zijn, met glimmende titels in een groot lettertype. Die trend is doorbroken. Laat maar weten wat je van deze covers vindt – en voel je vrij om ook op onderstaande blog posts te reageren.

Zo kan het ook!

Peter noemt Shane Claiborne’s The Irresistable Revolution: living as an ordinary radical als een geslaagd voorbeeld van vormgeving (in een reactie op mijn vorige blog post over covers en titels). Dit is een cover die mij persoonlijk ook zeer aanspreekt. Als uitgever bij een christelijke uitgeverij ben ik aangewezen op een belangrijk – en vaak wat behoudend – verkoopkanaal: de christelijke boekhandel. Het gevaar is groot dat we als christelijke boekenmakers dan maar op ‘zeker’ gaan spelen en alleen maar brave covers produceren. Maar deze cover zou ik zeker aandurven – ik vind ‘m erg mooi en ik denk dat dit ontwerp ook in ons land goed zou worden ontvangen. Maar ik vraag me gelijk af: zou ik de Nederlandse editie van dit boek dan “De onweerstaanbare revolutie” noemen?

Overigens doet Claiborne’s Jesus for President (geschreven met Chris Haw) het ook heel goed met de retro stijl. Maar ik verwacht dat zo’n boek te Amerikaans en te tijdgebonden is… of heb ik het mis? Vandaag vanwege de presidentsverkiezingen in de VS is dit in ieder geval wel een zeer actuele titel! Bedankt voor je reactie, Peter – en ook de andere commenters (alvast) bedankt… Ik kom hier nog op terug, uiteraard.

Vanzelfsprekend nodig ik iedereen uit hier een comment achter te laten, maar kijk (en reageer) vooral ook op mijn vorige blog post waar al een paar interessante reacties staan.