Op televisie draaien mannen en vrouwen in snelle pakken hun rondjes op de ijsbaan in Heerenveen. Leuk en interessant! Maar ik ben nog steeds in de ban van die bijzondere Apollo 8-vlucht die veertig jaar geleden voor het eerst drie mannen in iets minder snelle pakken in een baan om de maan bracht. Tien rondjes maakten zij waarbij zij volledig geconcentreerd hun werk deden en vooral het maanoppervlak bestudeerden – inclusief de achterkant van de maan die nog nooit door mensenogen gezien was! Pas bij ronde 4 zagen zij door hun raampje een onvergetelijk schouwspel. Zij zagen ‘this gorgeous thing’ achter de maan vandaan komen: onze eigen prachtige planeet aarde. Na 10 rondjes moest één raketmotor hen weer uit een baan om de maan halen – terug naar moeder aarde. Motorstoring zou absoluut einde oefening betekenen, maar gelukkig liet de techniek hen niet in de steek.
De drie astronauten van Apollo 8 – Frank Borman, William A Anders en James Lovell – kunnen hun avontuur nog navertellen. En dat kunnen ze vandaag nog steeds, want ze zijn nog alledrie in leven en gaven zeer recent bij de NASA een gezamenlijk interview. Ademloos heb ik naar dit gesprek geluisterd. Je kon zien dat de drie oudere heren nog steeds een soort kameraderie voelden. Dit gesprek heb ik online op NASA tv bekeken, maar op YouTube staat het interview ook in delen (klik hier als je het wilt zien). Op de NASA website zijn ook een animatie, videoclips en historische foto’s te bekijken.
Ik weet niet precies waarom ik nu zo gefascineerd ben door die succesvolle eerste maanmissie, misschien haal ik de schade een beetje in omdat ik destijds nog te jong was om het bewust mee te maken en te volgen. Wij hadden in die dagen (1968) denk ik nog niet eens televisie in huis. Het was het jaar waarin Martin Luther King Jr en Robert Kennedy vermoord werden. Het was de donkere tijd van de Vietnamoorlog en in Amerika hunkerde men naar iets positiefs, iets waar men collectief trots op kon zijn en waar men moed uit kon putten. De vlucht van de Apollo 8 bood dat allemaal – en dan ook nog op kerstavond.
Dat doet me denken. Zouden de Amerikanen niet een nieuwe uitdaging nodig hebben om het moreel op te poetsen en de mensen te inspireren? Een bemande vlucht naar Mars misschien? Of – iets minder ambitieus – terug naar de maan? Het lijkt misschien geldverspilling, maar een dergelijk project zou voor veel werkgelegenheid zorgen – het geld blijft immers gewoon op aarde circuleren. De wetenschappelijke uitdagingen zijn groot, maar de economie kan ook profiteren van de kennis die bij dergelijk onderzoek wordt opgedaan. En het is een stuk positiever dan ergens op aarde een nieuwe oorlog te beginnen. Barack Obama lijkt me een president die zijn volk kan inspireren om een dergelijk project uit te gaan voeren. Het lijkt me fantastisch – ik ben vóór!
Je blogs over 1968 brengen mij terug in die tijd.
Ik herinner me heel goed de schok van die twee moorden in één jaar.
Wij hadden toen net televisie, een heel groot Sinterklaascadeau in 1967 waar we voor één jaar alle andere cadeau’s voor opgaven.
Maar voor zover ik me herinner, herinneringen zijn niet altijd betrouwbaar,ben ik tenminste één van die twee moorden teweten gekomen toen ik ’s ochtends vroeg de krant, Trouw, uit de brievenbus haalde.
Ik ben een ochtendmens, ook als veertienjarige was ik dat.
Daarom stond ik in die tijd als eerste op van ons gezin van vader, moeder en zes kinderen. Ik dekte de tafel en vond het een bonus dat ik daarna als eerste van het gezin de krant las.
Ik heb al eerder aangegeven dat ik ook de Apolloreizen fascinerend vond; ook de landingen die toen nog in zee plaatsvonden.
En de herinnering aan de bijna noodlottige vlucht van de Apollo 13 staat ook nog in mijn geheugen gegrift.