Terugkijkend op een mooie dag

Vandaag (ik schrijf dit in de nacht van 2 op 3 april) heb ik veel interessante mensen ontmoet tijdens het symposium Pionieren voor het Koninkrijk in Delfshaven, Rotterdam. Vanmorgen pikte ik een anonieme medeblogger op (hij bestaat dus echt!) en samen reden we naar de Oude of Pelgrimsvaderskerk in Delfshaven.

Tijdens het symposium werden twee nieuwe boeken gepresenteerd: De ontdekking van het Koninkrijk, geschreven door Daniël de Wolf en verschenen bij Uitgeverij Medema en onze uitgave Ploeteren & Pionieren van Nico-Dirk van Loo en Martijn Vellekoop.  Op de foto links staan Daniël de Wolf en Jan Wolsheimer (die prima werk deed als presentator / gespreksleider) voor het geboortehuis van Piet Hein. Klik op de foto’s voor grotere weergave.

Mijn enthousiaste collega’s Marieke Slagter (redacteur) en Leonie van Oudheusden (marketingcommunicatie) hebben vooraf en tijdens dit symposium veel werk verricht om deze dag tot een succes te maken en voor mij en collega uitgever Henk Medema (‘mijn beste concurrent’) was het hierdoor een feestje zonder organisatorische stress. Top! Bedankt voor alle professionele inzet, dames!

Tijdens het eerste deel van het symposium werden de boeken en beleefdheden uitgewisseld. Een beetje plichtplegingen, maar het is toch belangrijk om de uitgave van een boek op gepaste wijze te vieren. Er zit ongelofelijk veel energie en tijd in het schrijven van een boek en als uitgever weet ik dat dit alleen al waardering verdient. En als je dan de kwaliteit van beide boeken ziet, dan hebben we voldoende redenen om het glas te heffen (maar dat hebben we na afloop pas gedaan in het lentezonnetje op het terras van stadsbrouwerij De Pelgrim).

De auteurs gaven op hun beurt een exemplaar van hun boek aan mensen die zij bijzonder waarderen. Voor Daniël is dat Edward de Kam (directeur Youth for Christ en tot voor kort zijn baas); Martijn en Nico-Dirk gaven hun boek als eerste aan Jos Douma (schrijvend en bloggend dominee uit de Haarlemse Fonteinkerk).

Na een koffiepauze ging het programma verder met lezingen en een discussie. Leuk om tussen deze onderdelen door veel mensen te ontmoeten die ik in de blogosphere heb leren kennen: Rogier Bos, Remmelt Meijer, Johannes van den Akker, Boele Ytsma, Rick Janssen, Norman Viss - (ik hoop dat ik niemand vergeet!) Ook met het Rotterdamse echtpaar Menno en Gea Gort had ik een leuk gesprek en het was goed om Hans Luttik uit Haarlem te zien. (Mijn prachtige Spaarnestad was met Jos, Norman en Hans goed vertegenwoordigd!) Ook Ronald van der Molen, wiens boek Plant een kerk eveneens door ons werd uitgegeven, mocht ik kort begroeten. Op het terras na afloop van het symposium zat ik naast Teun van der Leer (rector seminarium van de Unie van Baptisten en eindredacteur van het blad Soteria)- ik kon het niet laten om het gesprek met hem ook nog even aan te gaan… (ik weet dat ik nu mensen vergeet – neem het mij niet kwalijk).

Tijdens het tweede gedeelte kwamen Jos Douma en Matthijs Vlaardingerbroek aan het woord. Jos zette de toon met een korte lezing (lees hier de hele tekst!) waarin hij het hijgerige activisme van sommige emerging church types op de hak nam die in al hun postmoderne ijver een ADHD-versie van Jezus zouden promoten. Jos brak een lans voor meer verstilling, meer plaats voor meditatieve spiritualiteit, al gaf hij ook toe dat er binnen de monastieke variant van de EC-beweging zeker aandacht is voor dergelijke zaken. We hadden Jos Douma niet uitgenodigd omdat hij een ‘duffe dominee’ zou zijn (zoals hij zelf plagerig suggereerde) maar juist omdat hij een vernieuwer is die Jezus van harte liefheeft en die waardering en gehoor vindt bij veel mensen binnen én buiten zijn kerkgenootschap. Bloggende dominees – we komen ze nog niet vaak genoeg tegen!

In de ‘gevestigde kerk’ (wat dat dan ook precies moge zijn) is ruimte voor de bejaarde dame die pastoraal huisbezoek krijgt, maar ook voor de zwerver die op de trap van de kerk lekker zijn stickie mag roken (Jos Douma: ’probeer dat maar eens bij de emerging church’). De toespraak van Jos was aangenaam gekruid en een oprecht pleidooi voor al die werkers die zich inzetten voor mensen die zich thuisvoelen in de meer traditionele kerken.  Tegelijk was deze minipreek een illustratief voorbeeld van tongue in cheek humor en diepzinnige wijsheden die zeker overkomen bij geoefende kerkgangers die gewend zijn om met aandacht te luisteren naar een gevatte dominee. Maar voor lager geschoolde, buitenkerkelijke mensen in achterstandswijken zal een andere toon en presentatiewijze gevonden moeten worden.

De ‘lezing’ van Matthijs Vlaaringerbroek was een slimme mix van objectlessen (een beetje zondagsschool voor volwassenen), een spitvondige sketchboard presentatie en een grappige act met buikspreekpop. Ik zie de meeste dominees jammerlijk afgaan wanneer zij zich van dergelijke visuele hulpmiddelen zouden bedienen, maar Matthijs heeft een soepele stijl en een ontwapenende presentatie die hem past als een lederen handschoen. Ik geloof zeker dat er in nieuwe kerkvormen ook ruimte moet zijn voor nieuwe preekvormen. Niet iedere church planter zal zich met succes kunnen bekwamen in het poppenspelen, maar er valt zeker iets te doen aan verhaaltechniek in Jezus-stijl. Ik bedacht dat onze Meester ook een geweldige verteller was en dat hij bij voorkeur onder de blauwe hemel op een heuveltop of ergens aan de rand van een meer neerstreek om de mensenmenigte toe te spreken. Wie heeft eigenlijk ooit bedacht dat we ‘s zondags op houten banken in rijtjes moeten luisteren naar een orerende deskundige?

Ik heb een onderwijsachtergrond en ik denk dat hier duidelijke parallellen zijn. Een tijdlang heeft men gepleit voor nieuwe, creatieve lesvormen en het is fijn dat kinderen niet meer passief (soms zelfs met de armen over elkaar en de lippen stijf opeengeperst) in hun schoolbankjes hoeven te zitten. Er mag meer gelachen, gespeeld en geëxperimenteerd worden, maar het klassikale onderwijs behoudt ook zijn waarde. Nu moet de kerk dit pedagogische inzicht nog omarmen!

Matthijs benadrukte dat er juist buiten de kerkelijke context ruimte moet zijn voor wat creatief avontuur. Een traditionele kerkdienst op zondagochtend is immers niet een geschikte omgeving voor vernieuwende experimenten.

De vragen uit de zaal waren wat voorspelbaar en leverden niet veel vuurwerk op. Persoonlijk had ik daar ook niet op gerekend. Voor veel mensen is de hele emerging church beweging nog een kwestie van afwachten en aftasten. Er worden wat kritische kanttekeningen geplaatst (de preek en de rust moeten vooral blijven…) en er wordt opgemerkt dat er sprake is van een schijntegenstelling: als mensen maar hun geloof ergens kunnen beleven – dat is al heel mooi – binnen de traditionele kerk of binnen een van de meer experimentele initiatieven.

Het lijkt er op dat er, ondanks wat frustraties, vooroordelen en teleurstellingen, oprechte belangstelling vanuit de gevestigde kerken is voor nieuwe vormen van kerk-zijn (al of niet voorzien van het label ‘emerging church’), terwijl de missionaire pioniers op hun beurt nog steeds al pruttelend en soms zelfs tegensputterend (losjes) als buitenboordmotoren aan het moederschip hangen. Ik hoop ook dat wij bij Ark Media met onze boeken en netwerken binnen en buiten de kerk kunnen bijdragen aan deze toenadering en wederzijdse erkenning. 

De Helixprijs die Peter Kos namens de Evangelische Alliantie uitreikte aan de medewerkers van Thugz Church is in ieder geval bedoeld als aanmoediging en blijk van waardering. Hopelijk blijft het niet bij dergelijke symbolische gebaren, maar mogen inheemse zendelingen als Daniël en Tanja de Wolf ook daadwerkelijk rekenen op steun uit de kerken.

Na afloop heb ik nog een interview gegeven aan journalist / cameraman Guy Ramos die mij vertelde dat dit gesprek via een multicultureel televisiekanaal (MTNL) wordt uitgezonden in de Randstad. Ik ben benieuwd! De zender was mij niet bekend, maar ik begrijp dat ik ‘Uitzending Gemist‘ in de gaten moet houden en ik krijg nog een DVD’tje. Als het interview te zien is, meld ik dat nog.

Lekkere tapbiertjes, een heerlijke maaltijd en goed gezelschap op het terras van brouwerij ‘De Pelgrim’ – dat was voor mij de perfecte afsluiting van een geslaagde dag. En dat was helemaal het geval toen ik nog een inspirerend gesprek had met twee leuke dames die op hetzelfde terras van het goede leven zaten te genieten. Ze hebben een exemplaar van ‘Ploeteren & Pionieren’ gekregen uit handen van Martijn Vellekoop en via mijn visitekaartje zouden ze ook nog op dit blog kunnen belanden. Laat van je horen, dames – ik vond het een boeiend gesprek!

 

About these ads