God is voor ons een veilige schuilplaats, een betrouwbare hulp in de nood. Daarom vrezen wij niet, al wankelt de aarde en storten de bergen in het diepst van de zee. Laat de watervloed maar kolken en koken, de hoge golven de bergen doen beven. (Psalm 46:2-4)
Wij leven in een land waar we ons tegen van alles en nog wat kunnen verzekeren. Er kan iets misgaan, maar de financiële schade blijft gelukkig vaak beperkt. Ik zag een televisiereportage uit Amerika waar een echtpaar hun huis uit moest omdat zij de hypotheeklast niet meer konden dragen. De vrouw had een hartaanval gehad en was op dat moment werkloos en onverzekerd. De dokters- en ziekenhuisrekeningen waren daarna opgelopen tot 50 duizend dollar. De komende dertig jaar moet zij nu haar schuld aflossen. Niet de schuld van haar hypotheek, maar de kosten van haar hartaanval.
In andere werelddelen komen deze problemen minder voor. Domweg omdat de mensen daar geen huis kunnen kopen of dokter in de buurt hebben. Het is wel eens goed je dit te realiseren wanneer je mopperend in de file staat of lang bij de kassa van de supermarkt moet wachten. Vergeleken met zoveel anderen hebben wij vaak maar weinig redenen tot klagen!
Maar ook in ons veilige bestaan kan het noodlot plotseling toeslaan. Als je al een tijdje op deze aardbol rondloopt, dan kan het niet anders of je hebt dergelijke panieksituaties meegemaakt. Een zeer verontrustend telefoontje op een ‘niets aan de hand-dag’. Een ernstige ziekte die een op het oog gezond familielid treft. Van de ene op de andere dag kan je wereld op z’n kop staan.
Zelfs banken en verzekeringsbedrijven bieden geen zekerheid meer. En ze kunnen ons helemaal niet helpen als we in geestelijke nood of doodsangst verkeren. Dat zijn momenten waarop ik denk: bij wie zou ik met mijn verdriet en zorgen terecht kunnen als ik mijn hemelse Vader niet had?
Er zijn ongetwijfeld veel mensen die zich nooit in een dankgebed tot God richten als alles naar wens gaat. Maar als er onverwachts iets naars gebeurt, roepen ze God wel ter verantwoording en trekken ze zijn liefde en goedheid in twijfel. Heeft de nood jou leren bidden? Hoe bid jij?
Vader, we mogen gelukkig tot U komen in onze nood. U wijst ons niet af en U luistert. Maar we willen ook bij U komen in dankbaarheid voor al uw goede zorg.
Geschreven voor Preek door de Week van de Meerkerk. Thema: Leer ons bidden.
Mooi! Wat ik bemoedigend vind is dat er mensen zijn die voor of met je bidden als je er zelf even niet uitkomt. Dat is nog eens een hart onder de riem; je hoeft het niet alleen te doen , er staan mensen om je heen en nog beter: God staat achter je. He’s got your back.
@Marieke: Ik vind het mooi om jou te lezen, Marieke! Ik denk dat ons handelen en aandacht voor elkaar ook gebeden zijn. Dat gedragen door gebed en de ander vond ik ook zo mooi te lezen bij een andere blogger. Lees hier. (móest ik ook even op reageren ;>))
In een zekere periode was er het donker, maar ook toen waren er vrienden voor haar. En toen de doos weer open ging was er licht (en vrienden)! Reken maar dat daar voor en in gebeden is!
@Paul, gek eigenlijk, hè. Alle zekerheid en daarmee onzekerheid ligt geborgen in vertrouwen, zelfs de financiële in de bank- en verzekeringswereld!
Groet,
Rob