Via Twitter merkte ik dat mijn vriendelijke zuiderbuur Rob Allaert enthousiast was over een nieuwe CD van Tom Jones. Tom Jones? Dat is toch die brullende Engelsman die met een foute snik in zijn stem een hartstochtelijk lied over My, My, My Delilah zingt? Ja, dat is ‘m. En ook She’s A Lady, It’s Not Unusual en The Green, Green Grass of Home. Een later publiek ontdekte hem door Sex Bomb en Kiss (van Prince). Lees verder
In de auto luisterde ik vanmorgen naar BBC World Service. Er kwam een prachtig interview voorbij van een man die 10 jaar geleden – na wat afdingen – $45 neertelde voor een kistje met glasnegatieven. Deze week maakte een team van deskundigen bekend dat het om unieke opnamen gaat en dat de glasnegatieven naar schatting $ 200 miljoen waard zijn. Lees verder
Vandaag een deel van de dag in de gevangenis doorgebracht. Ik help als vrijwilliger bij de kerkdiensten in de Geniepoort, PI Midden Holland in Alphen aan den Rijn. Eens in de zoveel tijd mag ik met andere vrijwilligers aan deze diensten meewerken, het gaat daarbij vooral om praktische ondersteuning (stoelen klaarzetten, liturgie uitdelen, koffie maken, even wat luisteren en praten, bloemen uitdelen, opruimen en afwassen). Lees verder
Ik leef in een land met een lage horizon. Nadeel is dat we geen bergen hebben. Voordeel is dat we de grootste hemelkoepel ter wereld hebben. Nou ja, samen met nog wat andere laaglandgebieden.
Gisteren ging ik naar buiten om wat stapelwolken te fotograferen. Dat lukte niet altijd en overal even goed, maar deze foto geeft toch een indruk. Wolken als bergen. “Wolken zoals God ze bedoeld heeft”, dacht ik gisteren. Deze foto maakte ik een paar honderd meter achter ons huis. De torens staan bij het treinstation van Hoofddorp, je kijkt richting Schiphol.
Klik op de foto voor grotere weergave.
Hier stonden 2 blogposts met korte bijbeloverdenkingen. Maar nu zijn ze weg – inclusief commentaar. Heb ik spijt van die teksten? Zeker niet! Ik heb ze alleen overgezet naar een ander blog. Neem daar rustig een kijkje en voel je vrij om een comment te geven. De teksten die daar staan zijn bedoeld voor een boekje dat begin volgend jaar zal verschijnen. Lees verder
Het moet ergens op een live-LP staan die zo’n dertig jaar oud zal zijn. Een intro bij een nummer van Barry McGuire. Ik denk dat het op dit dubbelalbum staat. Barry, vooral bekend van zijn nummer 1 hit Eve of Destruction, vraagt de mensen in een stadion of zij dit gevoel herkennen: “Je rijdt ergens op een autoweg en plotseling denk je: ik hoor hier eigenlijk niet thuis”. Misschien herinner ik het me niet correct, maar ik meen dat het publiek daar massaal op reageert. Een gevoel van vervreemding, een besef dat je hier wel op doorreis bent, maar dat je thuis elders is… Lees verder
Ik zie de tekst elke keer als ik de trein richting Schiphol en Amsterdam neem. Wie heeft die vraag daar op het perron gespoten? Heeft hij of zij zelf een goed antwoord? Zet het reizigers echt aan het denken of gaat iedereen op de automatische piloot naar huis of naar het werk?
Het is alweer wat weken geleden dat de 400e follower zich aanmeldde op mijn Twitter-account. Ik weet niet hoe dat nou precies gaat, inmiddels staat de teller op 480. Er komen af en toe mensen bij (leuk) en er haken soms mensen af (je weet bijna nooit waarom… ik vraag me wel eens af: heb ik te veel getweet of iets verkeerds meegedeeld?)
Hoe dan ook, naast Andries van Goedgelovig en Lennart Aangeenbrug – die eveneens aanspraak maakten op positie #400, kwam ook tweep @leedsnl in aanmerking voor een interview op Vrijspraak. Ach, elke aanleiding om iets meer van interessante mensen te weten te komen moet je natuurlijk aangrijpen. Vandaar: een boekje open over Leeds, domineesvrouw uit het oosten van het land… en naar eigen zeggen ‘een brave gelukkige huisvrouw. Hoewel, huisvrouw…’ Lees verder
Balen dat we gisteren die finale niet hebben kunnen winnen. Maar als ik probeer om zonder nationalistische, oranjegekleurde bril naar de wedstrijd te kijken, dan moet ik gewoon zeggen dat Spanje verdiend winnaar is. Ook als je kijkt naar het verloop van het toernooi. Verder vind ik dat Nederland in de eerste helft onnodig hard gespeeld heeft en dat niemand moet zeuren over de scheidsrechter. Hij had ons ook een rode kaart kunnen geven, vooral voor die waanzinnige karatetrap die Nigel de Jong uitdeelde.
We mogen trots zijn op de prestatie, maar Nederland gaat niet de boeken in als het land dat het mooiste voetbal van dit WK speelde. De eerlijkheid gebiedt te zeggen dat die waardering naar Duitsland en Spanje moet gaan. Over 2 jaar EK en over 4 jaar weer een WK. Het leven gaat door en er is nog wel iets anders dan voetbal. Gelukkig!
