Morzine, woensdag 20 juli 1983 – mijn foto’s van Laurent Fignon en Theo Koomen

Vandaag hoorde ik dat tweevoudig tourwinnaar Laurent Fignon op 50-jarige leeftijd is overleden. Ik wist dat hij ernstig ziek was en had gehoord dat hij tijdens de afgelopen Tour nog wel wat commentaar voor de Franse televisie gegeven had en dat dit een zware inspanning voor hem was.

Zodra je denkt dat je het snapt heb je het nog niet goed begrepen

Nee, dit is geen citaat van Johan Cruijff, maar een gedachte die bij me opkwam na het schrijven van overdenkingen voor Preek door de Week (een serie meditaties van onze kerk). Komende zondag wordt er gesproken over de bekende gelijkenis van het zaad en de akker en aan ons, als auteursteam, de taak om daar alvast iets over te schrijven. De eerste gedachte die bij me opkwam: Wat moet ik daar nu nog over vertellen? Alles is al eens gezegd.

Lees mijn twee overdenkingen voor komende week – ze staan hieronder – en laat me eens weten of je ook (opnieuw) aan het denken bent gezet. Dat is namelijk wel de bedoeling.

Brooke Fraser – Without You

Canal du Midi: waterweg van Atlantische Oceaan naar Middellandse Zee

Voor onze vakantie had ik me niet al te zeer verdiept in de bezienswaardigheden in Languedoc-Roussillon. We gingen met twee gezinnen op reis en mijn zwager is aan het herstellen van een hartoperatie, we hadden ons dus voorgenomen het een beetje rustig aan te doen (daar zijn vakanties in feite ook voor bedoeld). Het hele jaar door doe ik zittend werk en thuis ga ik daarom graag met de camera in de aanslag een stuk lopen. Tijdens onze vakantie kon dat ook prima, zonder het gezamenlijke programma te verstoren. Al gauw vond ik een plek waar ik kon wandelen en genieten: langs het Canal du Midi in de buurt van Vias.

Carcassonne – een toeristisch hoogtepunt

Ik heb erg veel foto’s gemaakt tijdens onze laatste vakantie. Het lijkt me leuk om er een aantal met jullie te delen, maar waar moet ik beginnen? De typische vakantiefoto’s zal ik jullie besparen, maar het is misschien wel aardig om wat indrukken door te geven uit de mooie plaatsen die wij bezocht hebben. Mocht je iets herkennen, een vraag of een opmerking hebben, laat dan een comment achter. Hieronder een aardige serie beelden van Carcassonne – ik heb ze in een slideshow gezet en geef daaronder nog wat indrukken in woorden door.

Wibi Soerjadi kwam even niet uit z’n woorden…

Gisteren keek ik naar Knevel & van den Brink en zag ik ondermeer een gesprekje met Wibi Soerjadi. Deze begaafde pianist is door een moeilijke periode gegaan, omdat hij plotseling met ernstige gehoorklachten (doofheid en vervorming van geluid) geconfronteerd werd. Hij vertelde dat hij in die tijd veel steun had aan zijn geloof, maar dat er ook allerlei vragen bij hem opkwamen. Hij moest zich instellen op een blijvend gehoorprobleem (uiteraard een absolute ramp voor een beroepsmusicus) maar wilde positief blijven denken.

Kinderen zijn prachtig

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Dat wist ik natuurlijk al, maar het is me tijdens onze vakantie opnieuw opgevallen. Kleine kinderen hoeven niet spontaan te doen, ze zijn het gewoon. Als je een leuke foto wilt maken, is het een kwestie van afwachten en kijken. Er komt vanzelf een moment waarop ze iets onverwachts, liefs of grappigs doen. Spelen, lol maken en gek doen – dat mag je eigenlijk nooit afleren.

Niet aarzelen, schieten!

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

In mijn vorige posts schreef ik over mijn aarzeling om ‘zomaar iemand’ op de korrel te nemen. Het is voorgekomen dat ik op straat iemand toestemming vroeg voor het maken van een foto, maar ik heb recent ook foto’s gemaakt van mensen die ik niet eerst (of naderhand) om hun toestemming heb gevraagd. Zij bevonden zich in de publieke ruimte en het ging mij niet zozeer om de personen, als wel om het plaatje waar zij deel van uitmaakten. Als je zo’n grappig of ontroerend tafereel ziet, moet je niet aarzelen maar schieten – vind ik.

Zomaar een wildvreemde op straat fotograferen… Je moet maar durven!

Ik had me voorgenomen om in deze vakantie mijn Nikon van de automatische piloot te halen. Maar ik beken: ik durfde het nog niet aan. Het leek me te riskant om te experimenteren terwijl ik daar vooral m’n tijd wilde gebruiken om op gevoel te fotograferen. Het moet er toch maar eens van komen: ik ga kijken of ik een soort basiscursus kan gaan doen om meer beheersing te krijgen over de technische kant van de fotografie. Maar ondertussen ga ik lekker door met genieten en schieten. En al doende leert men ook – misschien niet zozeer over de techniek (al heb ik wel voor het eerst en vaak met het gewenste resultaat een polarisatiefilter gebruikt!) maar over de ‘kunst’ van het plaatjes schieten. Ik schreef er al over in mijn vorige blogpost: ik merk dat mijn foto’s sterker worden als ik er wat leven in breng. Een mens bij een standbeeld, een duif rond de dakgoot… het zijn juist deze ‘levende elementen’ die wat spanning in een foto brengen.

Kleurrijke beelden van een grijze Sail

Gisteravond kwamen we terug uit Frankrijk, vanmorgen ging ik naar Amsterdam om nog iets van Sail te zien. Ik had de wekker vroeg gezet, erg vroeg, want ik hoopte op mooi licht. Ik keek om een uur of zes langs het gordijn naar buiten en zag een grijze wolkenlucht. En het bleef hier bijna de hele dag bewolkt en somber – een groot contrast met het mediterrane licht waar ik de laatste 2,5 week aan gewend was geraakt. Vanavond zag ik wel weer mooie wolkenluchten met lichtstrepen, maar toen zat ik dus weer in Hoofddorp!