The best camera is the one that’s with you

Dat las ik zojuist op 10 Essential Websites for iPhone Photographers en het is helemaal waar. Sinds ik een iPhone bij me draag maak ik vaak snapshots. De kwaliteit van die foto’s is niet geweldig, maar toch valt het resultaat me vaak mee. Point and shoot! Soms levert de beperkte kwaliteit verrassende foto’s op en ik heb nu zelfs een app geïnstalleerd die low-res foto’s met grappige retro-verkleuringen oplevert: Hipstamatic.

Begijnhof, Engelse kerk

Een dagje Amsterdam met m’n jongste dochter

Toen onze kinderen klein waren was er altijd wel een dagje in de schoolvakanties dat ik ze mee nam naar een stad of bezienswaardigheid. Ik was dan een paar uur met ze in de weer en kwam moe maar voldaan weer thuis. Kinderen zijn over het algemeen heel nieuwsgierig en als je er drie hebt dan loop je als ouder heel wat af! Nu vind ik het leuk om een dagje één op één met m’n kinderen te hebben. Lekker een beetje verwennen, maar ook wat meer aandacht aan elkaar geven. Inmiddels zijn onze kinderen respectievelijk 13, 16 en 18 – dus het zijn nu mooie jonge mensen! Ook nu neem ik me voor om af en toe iets leuks te gaan doen met onze zoon (de oudste van het stel) en dochters.

De bokser, de pianist en het verhaal van twee ontdekkingsreizigers

Soms zijn comments op een blog interessanter dan het bericht waarop gereageerd wordt. Zo schreef ik laatst een stukje omdat ik me verwonderde over de botsing van twee werelden op televisie. Het ging om de sensitieve, artistieke wereld van Wibi Soerjadi en de rationele, analytische wereld van Peter R. de Vries. Als dit een bokswedstrijd was, dan moet ik vaststellen dat Wibi daar even met een mond vol tanden zat. Krachtpatser Peter versloeg gevoelsmens Wibi en de twee gespreksleiders gingen verder met het volgende onderwerp. Maar ik bleef met deze gedachte zitten: degene die de woordenstrijd wint is niet per definitie degene die gelijk heeft.

Hoe dan ook, het is goed als mensen eerlijk proberen elkaar te begrijpen, maar soms moet je eerst wat vooroordelen en misverstanden uit de weg ruimen. Daarna kan er een respectvol en interessant gesprek ontstaan waarbij het de bedoeling is wijzer van elkaar te worden en meer begrip voor elkaars visie te krijgen. Ik meen dat zo’n gesprek in de comments op genoemde blogpost op gang is gekomen. Mijn gewaardeerde ‘tegenspeler’ heet Ibn Romswinckel en we hebben elkaar nog nooit ‘in real life’ ontmoet. Toch ben ik er vrij zeker van dat hij wel bestaat

Ibn liet een verhaal achter in de comments en ik wil dat verhaal – in zijn woorden – graag doorgeven met de uitnodiging er op te reageren. Respectvol, humoristisch (ook leuk) en in ieder geval met dezelfde intentie: elkaar beter leren begrijpen..

Vrijheid voor Linh – het verhaal achter een bijzonder boek (2)

In aansluiting op mijn blogpost hieronder wil ik nu iets over mijn persoonlijke verhaal bij dit boek vertellen. Tijdens de Willow Creek Global Leadership Summit in 2008 sprak Gary Haugen het publiek toe. Dit publiek bestaat wereldwijd uit mensen die een leidinggevende positie hebben in kerken en/of christelijke organisaties. Ik was een van de mensen die de presentatie zag op een groot videoscherm in De Pijler te Lelystad. En het is juist deze presentatie die zeer veel bij mij heeft losgemaakt.

Vrijheid voor Linh – het verhaal achter een bijzonder boek (1)

Vrijheid voor Linh is de Nederlandse versie van Gary Haugen’s boek Terify No More. Het boek is recent bij Ark Media uitgekomen en verschijnt in samenwerking met IJM Nederland. De oorspronkelijke Engelse titel van het boek is prachtig, maar zal alleen bij kenners van de Psalmen herkenning oproepen. Dit is de tekst die aan deze titel ten grondslag ligt:

You hear, O LORD, the desire of the afflicted; you encourage them, and you listen to their cry, defending the fatherless and the oppressed, in order that man, who is of the earth, may terrify no more. Psalm 10: 17,18

Candy meets Sheila E

In mijn blogpost over Thea Gerritsen schreef ik er al over: de aflevering van Candy meets… Sheila E. Candy Dulfer ken ik als de goedlachse blonde saxofoniste die ooit optrad met Prince, maar Candy heeft met haar televisiedocumentaire diepe indruk op me gemaakt. Het was een herhaling – en als je op de link hierboven klikt kun je de aflevering nog terugzien.

Austin of England – wie weet meer?

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Dit autootje zag ik onlangs bij een Hoofddorps winkelcentrum staan. Is het geen schatje? Het is een Austin – maar ik weet niet precies welk type. Wie heeft er meer informatie? En zou dit de originele kleur zijn? (Ik denk het niet…). Het autootje deed me denken aan de Goggomobil – waar ik hier eerder over schreef.

UPDATE 31-10-10 Marc bracht me via e-mail op het juiste spoor (zie in de comments hieronder). Het is een Austin A30 en op een speciale website voor dit type zie ik een afbeelding van een auto in dezelfde blauwe kleur. Zou dus toch een originele kleur kunnen zijn! Grappig autootje.

Thea Gerritsen: portretschilderen als passie

Op dit blog wil ik, zoals eerder aangekondigd, een serie bijdragen plaatsen over mensen die het leven kleur geven. Denk daarbij aan beeldend kunstenaars die met hun werk de wereld een beetje mooier en interessanter maken, maar het kunnen ook muzikanten of anderszins ‘kleurrijke’ personen zijn. De eerste kunstenaar die ik aan mijn bloglezers wil voorstellen is Thea Gerritsen. Ik zocht haar op in Meppel waar zij op dit moment portretten van bekende uitvoerende artiesten (veelal jazz-muzikanten) tentoonstelt in Schouwburg Ogterop, Restaurant Het Schellinkje (tot 29 november 2010).

Frankfurter Buchmesse 2010

Gisteren zijn we vanuit Duitsland teruggekomen in ons eigen mooie landje. In Frankfurt hebben we weer veel indrukken opgedaan, binnen- en buitenlandse uitgeefcollega’s ontmoet, boeken aangevraagd en ideeën verzameld. Voor ons is de Frankfurter Buchmesse een jaarlijks hoogtepunt. Samen met drie collega’s vertrok ik op dinsdag naar Bad Nauheim (in de buurt van Frankfurt) waar we dit keer een sfeervol en comfortabel hotel hadden gevonden.