Gisteren heb ik het eerst maar eens in de vorm van een gedicht geprobeerd. Afgelopen zaterdag liet ik de foto’s op m’n laptop zien en kreeg ik het bij het terugzien en toelichten van deze beelden te kwaad. Een week lang ellende en armoede – dat kan ik niet zomaar van me afschudden. En dat wist ik, ik heb me er doelbewust aan blootgesteld. Lees verder
She’s not in the project
he’s in the project, she’s not in the project
nameless girl, approaching me
silently
flowers changing hands
you didn’t even expect
to be noticed
he’s in the project, she’s not in the project
pretty girl, surprising me
painfully
aware of what I see
they’re pushing you away
it’s breaking me
you are God’s project
and mine
Bijna 3.000 foto’s in 1 week. Ja, dat is erg veel. Maar ik had met gemak het dubbele aantal kunnen schieten, zoveel bizarre, mooie, schokkende en grappige dingen zag ik in Ethiopië. Natuurlijk zijn er situaties die wij opmerkelijk vinden, terwijl ze in de ogen van Ethiopiërs doodnormaal zijn. Ik maakte een foto van een stuk golfplaat en hoorde een voorbijganger schamper lachen. Een lelijke golfplaat, zoals er miljoenen zijn. Maar ja, ik zie er dus een stilleven in… Lees verder
Twee afspraken had ik achter de rug. Voor mijn werk was ik in Den Haag geweest en ik liep op een paar honderd meter van het treinstation – mijn hoofd nog vol met gedachten. Telefoon. Mijn vriend Rik aan de lijn. Dat komt wel vaker voor – wekenlang horen we niets van elkaar en dan praten we weer even bij alsof we elkaar zojuist nog gezien en gesproken hebben. Rik is een topgozer en hij werkt voor Compassion.
Hoe het met mij ging. Prima. Een mooie dag gehad – meer kon ik niet vertellen over de vertrouwelijke gesprekken. Wat ik aan het doen was in Den Haag. Een veilig antwoord dan maar: netwerken. “Mooi, ik wil je netwerk nog wat groter maken.” Ik ben even stil. “Hoe wil je dat doen, Rik?” “Ik wil dat je voor Compassion op reis gaat.” Oké, die zag ik niet aankomen. “En, waar gaat de reis dan heen?” Alsof het de gewoonste zaak van de wereld was: “Naar Ethiopië. Eind mei.”
Er staan bankjes in de buurt van Den Haag Centraal. Ik ben even gaan zitten.
Slechts één week, maar het lijkt wel of we veel langer in Ethiopië zijn geweest. We hadden een druk, enerverend programma en we hebben heel veel grote en kleine mensen gezien. Wat een land… Waanzinnig mooi, absurd chaotisch, totaal overrompelend.
In mijn videodagboek geef ik een persoonlijk verslag in woord en beeld. Op mijn camera, en op de kleine externe harde schijf die ik als backup heb meegenomen, staan héél veel foto’s. Ik moet een selectie maken, maar ik wilde deze week zoveel mogelijk vastleggen zodat ik op allerlei manieren het mooie werk dat Compassion hier door locale kerken doet onder de aandacht kan brengen. Ik heb heel erg mijn best gedaan en vrijwel elke minuut van deze trip optimaal benut. Lees verder
“Bomen planten” stond er vandaag ondermeer op het programma. Voor een uitgever is het wel gepast om eens een boompje te planten – al kan ik daarmee geen compensatie geven voor al het bedrukte papier…
De boom die ik plantte heb ik de “Paulusboom” genoemd. Ik dank mijn naam aan deze ijverige verkondiger van Goed Nieuws en ik neem graag een voorbeeld aan hem. In een wereld vol zorg en moeite wil ik wat liefde, licht en hoop verspreiden. Lees verder
Gisteren hebben we opnieuw een dag vol bijzondere ontmoetingen meegemaakt. We moesten met twee Toyota-busjes de geasfalteerde wegen verlaten om een afgelegen plek te bereiken waar kinderen onderwijs en verzorging krijgen.
Het is prachtig om te zien hoe mensen in zo’n omgeving met totale toewijding en onder zware omstandigheden hun werk doen. In het gezelschap waren drie wijze oude mannen die al decennialang op deze plek hun beste krachten hebben gegeven. Ze bleven waardig en minzaam zwijgen terwijl de jonge leiders hun verhaal deden. Lees verder
Het wi-fi symbooltje staat keurig linksboven in het scherm van mijn iPhone – twee van de drie streepjes zijn zichtbaar. Samen vormen zij een hoopvol teken: Internetverbinding!
Maar helaas, schijn bedriegt. Het draadloze internet van hotel Dire International is zo dood als een pier. Geen mail, geen Facebook of Twitter, geen nieuwe tekst op mijn blog.
Ik schrijf deze woorden op het tekstverwerkertje van mijn iPhone, in de hoop dat ik binnenkort in staat zal zijn ze op mijn blog te plaatsen. Lees verder
Mijn derde dag in Ethiopië was een zondag. De man die mij en de hele omgeving van dit hotel al om 5:30 uur wakker zingt, is niet een moslim geestelijke maar een Ethiopisch orthodox christen. In mijn oren klinkt het als Arabisch gezang vanaf een minaret. Zo kun je je dus vergissen.
Het bleek dat de kerkdienst niet Engelstalig was. We wilden graag een levendige ‘full Gospel’ dienst meemaken en dat is in ieder geval gelukt. De Geest spreekt alle talen, maar mijn Amhaars is sinds vrijdag nog niet echt verbeterd. Lees verder
Wat staat je te wachten als je in een ontwikkelingsland een sponsorproject van Compassion bezoekt? Ik had er wel een voorstelling van maar eigenlijk kun je je niet voorbereiden op wat je allemaal te zien, te horen en te ruiken krijgt.
Na het ontbijt gingen we vroeg met twee busjes naar een school van de Lutherse kerk in Addis Abeba. Gisteravond deden we vanaf het vliegveld in het donker onze eersre indrukken van deze miljoenenstad op. Een bont geheel van auto’s en voetgangers, een beetje zoals ik me dat bij India voorstel. Onderweg vielen de blauwe Lada taxis en de prostituees me het meest op. In het korte ritje naar het Leopol hotel was al te zien dat dit een land vol contrasten is. Dat werd bij daglicht vandaag alleen maar bevestigd. Lees verder
