dit is een land van lijnen
tot aan de horizon
waar wegen ver verdwijnen
en ooit het meer begon
de zee stroomde hier binnen
als water in een kom
maar mensen willen winnen
en draaien alles om
wie vis ving oogst nu granen
waar schepen niet vergaan
zijn lange landingsbanen
en blijven mensen staan
ze staren naar de wolken
de hemel is hier hoog
geen stromingen of kolken
dit meer is grondig droog
maar vogels die graag vissen
zijn daar al aan gewend
zij die het water missen
de zee hebben gekend
zien nu de zon verschijnen
en schrijven een gedicht
vol zin en strakke lijnen
dwars door het morgenlicht
ook hier weer ten volle van genoten
Ik nomineer dit gedicht tot de eigentijdse versie van “denkend aan Holland zie ik brede rivieren traag door oneindig laagland gaan!!”. Ofwel, wow, heel vlot en treffend geschreven gedichtje over ons platte landje!
Dank je! Mooi compliment.
Ode aan de Haarlemmermeer, mooi hoor
Hmm. Mooie gedachten inderdaad.
Ik geef een kwartje voor de gedachten van die hommel.
Hommel? Doel je op die aalscholver die door de lucht suist? Snap het niet…
nee ik snap ‘m ook niet
maar vind het leuker het gedicht nog een keertje te lezen dan die raadselachtige reactiel op te lossen
Soms lijkt wat ver weg en groot is klein en dichtbij. Soms is het andersom.
In beide gevallen wordt het misschien tijd voor een bezoek aan de opticien…
@ Frank Abspoel Ik zie nu de laatste reactie
haha
Omdat u zelf foto’s maakt (ja google weet veel) dacht ik dat u wel gezien moest hebben dat het geen bij maar een vogel was maar SOMS zijn de dingen simpeler dan een mens denkt.
poetische beschrijving trouwens, van de ietwat vertekende waarneming door een brilbehoevend mens. misschien wil Pearle ‘m wel overnemen voor een leuk prijsje voor de reclamecampagne