Mocht je in een poëtische aanval zin krijgen om hier een gedicht bij te schrijven, ik houd je niet tegen. Sterker nog: de comments staan voor je open als je een mooi gedicht bij wilt dragen. Klik op de tag BEELDSPRAAK voor eerdere blogposts of gebruik de categorie (on)gerijmd om deze te bekijken. Oh, en mocht je denken: vage foto – dan moet je bedenken dat het een iPhone pic is! 
Steigerperspectief
Gepubliceerd op januari 22, 2012 (on)gerijmd 14 CommentsTags:aalsmeer, beeldspraak, grijs, januari, lucht, steiger, water
Er ontstond ineens een bontje (eigen variant van de haiku):
.
glimmend loopt de plank
over het ruwe water
waar is de dichter
.
Hartelijke groet, Jan Bontje
Ik vind ‘m mooi, Jan! (En snel!!)
En hij komt dinsdag zelfs in een column van mijn hand!
kijk
het stormt
het water waggelt
het planken pad
dat eindig is
nodigt uit
tot geloven
ga je mee
de stilte zoeken
lopen
op het water
de regen
maakt je
toch wel nat
de wolken
grijs en grauw
willen je laten denken
dat de zon
verdwenen is
maar wij
wij weten beter
het beeld
is slechts
gordijn
voor de verborgen
werkelijkheid
Bedankt heren! Paul voor de foto en Jan en Anton voor het vinden van woorden.
Die beloopt de wind
Loop over mijn stormen
als de golven schuimend slaan
sla meerpalen in de tijd
en bind mij daar dan aan
Loop over mijn worsteling
te gaan waar ik niet wil
graaf het water een oever
waaraan het deinen stilt
.
Betreedt het onbetreden woeden
met zijn, gezag dat
de dreiging trilt
Omarm dan mijn woelen
spreek rust
die beloopt de wind
De Horizon
Een moment van vervoering
geraakt door het lijnenspel,
de horizon, de kust, de palen.
Op andere momenten,
op andere plaatsen.
Tijdloze momenten
van diepe vervoering,
van bestemming.
Kracht putten uit de verte
de hemel in het vizier.
Verder kunnen
met dat beeld,
van eeuwigheid.
Waar ik ook ging.
Nu
sta ik er in,
midden in
het lijnenspel.
Het is niet tijdloos,
het is nat en koud.
De weg is bepaald.
Dromen weggewaaid
Springen in het diepe
is wat er wordt gevraagd.
Keer op keer op keer
er komt geen einde aan.
Ik huiver,
ontgoocheld.
Ook dank voor jullie mooie bijdragen, Anton, Rob, Vera en Eveline! Leuk om te zien hoe deze ‘vage foto’ bij jullie gedachten en beelden oproept.
hier stop ik mezelf
dit is de plaats waar ik blijf staan
om te kijken en te mijmeren
in mijn hoofd vliegen de gedachten
ik voel hoe ze landen
als vogels op paaltjes
nu zij even stil zitten
vullen dromen de vrije lucht
vind ik rust om stil te genieten
Woordenloze golven
Kabbelen gestaag naar de oever
Ze zullen nooit gehoord worden
Tenzij je weet wat luisteren is….
Ingrid
Lopend over water
Denk ik aan mijn kind
Ziet ze mij hier staan
Herken ik haar later
Lopend naar het licht
Dood die verdween
Haar armpjes om me heen
En in de verte het geklater
Van kindergeschater
Lieve dichterlijke zielen, hartelijk dank voor het delen van jullie talent. Ik geniet ervan.
erg mooi: hele verschillende reacties nav 1 foto..
allemaal uit het hart geschreven
bijzonder