Citroën garage Ruimzicht in Amsterdam

Gisteren foto’s gemaakt van oude Citroëns bij garage “Ruimzicht” in Amsterdam… Zoals aangekondigd: een hele serie. Ik heb er in ieder geval veel plezier aan beleefd!

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Verliefd op de ogen van een lelijke eend

Gisteren kwam ik langs een Citroën-garage in Amsterdam. Nee, niet die bij het Olympisch stadion, maar garage Ruimzicht aan de Wenkenbachweg, vlak voor het voormalige hoofdkwartier van de Hell’s Angels. De eigenaar liet me met mijn camera over zijn terrein schooien en maakte even een praatje met me. En juist het feit dat er bij zijn garage geen glimmende hagelnieuwe bolides maar opgeknapte klassieke auto’s en roestige, ingedeukte oldtimers staan, maakt deze plek voor mij interessant. Nu laat ik alleen maar even de ogen van een paar lelijke eenden zien (ik vind ze helemaal niet lelijk) – meer volgt nog.

Klik op de afbeeldingen voor grotere weergave.

Renault Dauphine – ik vind ‘m prachtig

Afgelopen week had ik een afspraak bij Amsterdam Amstel. In het gebouw waar BNR Nieuwsradio zich heeft gevestigd, vind je ook een café-restaurant met de naam Dauphine. Voor de deur, op het troittoir, staat een kleine Franse auto geparkeerd. En – bij wijze van uitzondering – wordt deze auto door Amsterdamse parkeerwachters met rust gelaten. Hij staat dan ook niemand in de weg, maar werkt als een soort mobiel uithangbord voor het restaurant. Dit is namelijk een Renault Dauphine.

Job Cohen als nieuws van gisteren

Mijn oog viel op het verkeukelde portret van Job Cohen. Misschien was hij niet de juiste man op de juiste plaats, maar deze foto maakte ik afgelopen donderdag bij Station Amstel in Amsterdam. Van burgemeester tot partijleider. Van beoogd premier tot verfrommeld portret in de goot van zijn eigen stad. Zo dramatisch zal het wel niet zijn – maar ik stond toch even stil bij de manier waarop wij in ons land mensen lof toezwaaien en omhoog stuwen om hen daarna genadeloos af te serveren. Maar goed, hij vindt vast wel een nieuwe job.

Klik op de afbeelding voor grotere weergave

We willen zo graag…

Even een comment van huisdichter Rob Haster op mijn opiniestukje van gisteren opgewaardeerd tot blogpost. Omdat hij het waard is! Met dank aan onze hoofdsponsor L’Oréal. Koopt die smeersels en wordt ook mooi, rijk en gelukkig. *einde commercial break*

Bij het zien van alle ‘reality’ TV denk ik: braak me de bek niet open! Terecht dat Rob liever kiest voor het poëtische alternatief: Breekt wat braak ligt open.

We willen zo graag
opgelicht ik vertrek
spoorloos hello goodbye
help!
ons kind is te dik
eigen huis en tuin
familieportret ik begin
mijn leven in puin
de verbouwing
de reünie vermist
Maar we willen zo graag
zien ongezien
horen ongehoord
zwijgen ongezegd
zie ik mezelf? Versta me!
kassa reclame….

Van oprechte belangstelling naar een ziekelijke vorm van nieuwsgierigheid

Vandaag hoorden we het verdrietige nieuws over prins Friso. In een week met korte officiële verklaringen van de RVD – stabiel maar niet buiten levensgevaar – is er veel aandacht geweest voor de medische situatie van de prins en de zorgen en het verdriet van de koninklijke familie. Het is begrijpelijk dat er zo wordt meegeleefd en de belangstelling is meestal oprecht. Maar rond de nieuwsgaring en -voorziening is een discussie ontstaan die in mijn ogen breder gevoerd moet worden. En die discussie kan ook betrekking hebben op het vandaag geschrapte RTL4-programma dat geproduceerd is door Eyeworks. Ongevraagd werden er opnamen gemaakt van patiënten die nietsvermoedend de eerste hulp van het VU Medisch Centrum in Amsterdam bezochten. De formele toestemming kan immers wel ‘achteraf geregeld worden’.  Ik vraag me af of we met onze ‘belangstelling’ voor het privéleven van anderen niet totaal op hol geslagen zijn in dit land. Ook vraag ik me af of er in de leiding van een universitair ziekenhuis nog mensen zitten die kritisch na kunnen denken.  

Amsterdamse school in Halfweg: Onze-Lieve-Vrouw-Geboortekerk van architect Jan Kuyt

Halfweg ligt voor mij op de route van werk naar huis. Ik werk in Amsterdam Sloterdijk. Gewoonlijk rijd ik door naar het Rottepolderplein en dan ga ik over de Drie Merenweg (N207) naar Hoofddorp. Op mijn route zie ik gebouwen die ik wil fotograferen – vooral de voormalige suikerfabriek is een droomobject. Maar iets verder Halfweg in  (richting de Ringvaart en Zwanenburg) staat een kerkgebouw dat de aandacht verdient. Het gaat om de rooms-katholieke Onze-Lieve-Vrouw-Geboortekerk uit 1929, ontworpen door architect Jan Kuyt in de stijl van de Amsterdamse school. (Leuk weetje: Jan Kuyt was de ‘huisontwerper van Vroom & Dreesmann’ – zie hier. In zijn werk zijn elementen van de Amsterdamse school, art-deco en de nieuwe zakelijkheid terug te vinden – aldus Wikipedia). Ik heb niet zo lang geleden op Facebook al wat iPhone foto’s gepost, maar begin deze maand had ik ook mijn Nikon bij me en besloot ik om wat foto’s van dit bijzondere gebouw te maken. Restauratie is hard nodig, dat zie je aan de buitenkant al, maar dit is wel een gebouw dat behouden moet blijven als cultureel erfgoed. Het Jezus-beeld voor de kerk is ook het bekijken waard. Met wisselende wolkenluchten kun je hier fraaie plaatjes schieten… Ik laat er hier een paar zien. Klik op de afbeeldingen voor grotere weergave.

Genderdysforie – niet blij met je mannen- of vrouwenlichaam… (of zelfs: doodongelukkig)

Hoe kom ik er ineens op om over een lastig onderwerp als ‘genderdysforie’ te schrijven? Het heeft te  maken met mijn nieuwsgierigheid en met mijn neiging om ‘alles te willen snappen’. Een onhebbelijkheid, want het leven zit vol onoplosbare mysteries en het is niet noodzakelijk dat ik over elk onderwerp een mening heb. Het is niet alleen niet noodzakelijk, het is ook onmogelijk – veel onderwerpen zijn gewoon te complex voor mijn brein en je kunt niet alles weten. Maar, zoals een van onze auteurs in een nieuw te verschijnen boek prachtig formuleert: Het leven wacht niet tot wij onze gedachten op orde hebben*. Soms word je met een bepaalde situatie geconfronteerd, een kwestie waar je niet om gevraagd hebt, een gevoelige zaak waar je niet zomaar omheen kan. Ik koers in dergelijke omstandigheden vooral op mijn gevoel. Ik moest bijvoorbeeld eerst opzoeken wat genderdysforie is. Als jij hiermee te maken hebt, dan leg ik al mijn opvattingen aan de kant en luister ik graag eerst aandachtig naar je verhaal. Ik kan je probleem niet oplossen, maar ik wil jou en je levensvragen niet negeren. Als dat kan wil ik graag een stukje met je meelopen, als een wandelaar die ook maar eenvoudig onderweg is.

…en een merel!

Kijk, een duif…

Niets bijzonders – duiven zitten overal. Soms vormen ze zelfs voor overlast en irritatie. Maar… ik vind ze mooi en afgelopen woensdag wees Marijke Vlietstra naar een vogel hoog in een boom. We waren met z’n vieren aan het foto-hobbyen in het mooie plaatsje Hattem. Ik maakte een foto van afstand en zoomde toen in op de duif. Toch leuk om te zien hoe de camera een onderwerp dichtbij kan halen. En deze foto is ook wel bijzonder als je ‘m omzet in zwart-wit, vind ik. Overigens, het was leuk in Hattem. Er komen nog wel meer plaatjes hier… Klik op de foto’s voor groter weergave.