Op Twitter meldde ik dat ik als eerste de verse sneeuw op onze parkeerplaats betreden had. Ik schreef: ‘Pure erotiek, maar dan anders’ en: ‘je moet je ook een beetje schuldig voelen, dat hoort erbij’. Twee dames begrepen direct wat ik daarmee bedoelde (dat hoop ik, tenminste) en zij schreven elk hun eigen ‘onschuldig geschonden sneeuw-gedicht’. Geniet even mee en laat gerust je eigen poëtische voetstappen achter in de comments. Als je snel bent, kun je de eerste zijn. Kicken!
.
de verse sneeuw is van mij
de stappen die ik zet
neem ik niet terug, ik zet juist door
schuldig aan de pret
ik weet dat ik het maagdelijk wit
brutaalweg heb geschonden
toch stap ik met een glimlach voort
genietend van mijn zonde
.
zacht breek ik het zicht
met de punt van mijn hak
zie, de sneeuw zet zich schrap
maar wel vederlicht
.
ik zak in de sneeuw
een lijf in een witte deken
alles vlak totdat ik
een duik neem, een schreeuw
die tot aan mijn middel blijft steken
en schuldig een gat maakt in centimeters dik
“Softly, the snow falls down
it forms a shroud over the barren sheet
The place where I’ve found myself
Gets softly covered…
Slowly I walk towards the trees of pain
My footsteps rape this virginal landscape
They’re only witness of my unbearable pain
And as I arrive there with tears in my eyes
The memory begins”
Door Morphia
Ik snee Uw kristallen
die met z’n allen
samen vallen
met mijn scheve schaats.
in den beginne
was de wereld
wit en ongerept
zo gauw
de mens
er voet op zette
ging het goed mis
macht trok
liefde bleek niet genoeg
bloed vloeide
de aarde kleurde rood
sindsdien
jagen we namaak na
en kleuren
de wereld in
naar ons beeld
en onze gelijkenis
en toch
daalde hemels manna
neer
op het zwart
van de dood
werd de weg
geopend
terug naar huis
schuld en schaamte
kunnen
gewisseld worden
voor onschuld
en reinheid
maar alleen
door het oog
van de naald
van geloof
in de gever
slechts
door te volgen
de stappen
van hem
die voorgaat
in het smetteloos
blinkend witte kleed
van eeuwige liefde
en bewogenheid
hoe langer
hoe meer
groeien
naar het licht
hoger dan zichtbaar
witter dan sneeuw
Wat heb ik genoten van de sneeuwgedichten en het winters landschap.Ben 2 dagen naar Haspengauw geweest..foto’s volgen
Hier broed ik nog op….. maar er zijn al wel winterwoorden gevallen: http://ontginner.wordpress.com/2012/02/04/wit-roept-wit/
Zij vlijt zich over mij heen
vervlakt de splinters en keien
chaos komt tot rust
en ik laat aanvaardend begaan
wat mij de wolken schrijven
.
onder het nu en even bedekt
waar mijn eeuwen zijn verankerd
betreed mij, vind mijn hart
tijd is slechts omhulling
van een even zo groot verlangen
,
Pingback: Vlijend « Breekt wat braak ligt open …