De schaduw bewijst het licht

Wat vluchtig knip- en plakwerk met details van foto’s die ik recent gemaakt heb – klik erop voor een vergroting en kijk eens goed… De woorden van Jan (zie comment op mijn vorige blog) houden me bezig. Hoe kan het dat we naar dezelfde werkelijkheid kijken en zulke tegengestelde conclusies trekken? Ik zie het licht en de schoonheid en probeer er iets van te vangen in woorden en beelden. Ik ben onverbeterlijk gelovig – ik geef het toe. Voor mij is het niet mogelijk om naar schoonheid te kijken zonder een stille vorm van aanbidding. Niet dat ik op m’n knieën val (soms wel) maar iets in mijn hart capituleert. Ik voel dankbaarheid, geluk en diep respect opwellen. Ik kan niet naar een schilderij kijken zonder stille bewondering voor de afwezige schilder. Nou ja, afwezig, hij is er in zekere zin wel – ik schreef er al eens over – zijn geest zit in de verf, zijn creativiteit spat van het doek.

Anne-Marie laat de zon schijnen in hartje Haarlem

Oké, we moesten zondag op een absurd vroeg tijdstip uit de veren, maar dan heb je wel een leeg plein dat wakker gekust wordt door de ochtendzon. De foto’s zijn gemaakt voor de fun – uit liefde voor schoonheid, voor mijn stad en voor de Schepper die ons elke dag met goedheid overlaadt. Ik schreef er een gedicht over dat binnenkort met een van de foto’s geplaatst zal worden in het infobulletin van GIDS Haarlem. Anne-Marie nam in haar eentje de Grote Markt in bezit en kreeg bewonderende blikken van de heren die in alle vroegte de terrassen en de koffie (klaar)zetten. Ze hadden er geen bezwaar tegen dat ze aan de spiegel van het Italiaanse karretje zat en het ding bijna eigenhandig de markt opduwde. La dolce vita – zo is het maar net. Nog meer foto’s op mijn Facebook pagina.

Zegen delen > gastblog Harold Prost

Iets om nu al naar uit te zien! Al die prachtig ReTweetbare boodschappen van door rijke zegen overlopende Opwekkingbezoekers, die het gewoon niet kunnen laten.

Al die duizenden Twittervolgers en Facebookvrienden, om nog maar te zwijgen van de schare Hyves- of Google+ contacten, van al die honderden smartphonebezitters die de samenkomsttenten van pinksterconferentie Opwekking 2012 weer zullen vullen, komend weekend. Internetblox of add-ons zijn zo geregeld en over dekking heeft het terrein niets te klagen. Er is sowieso GPRS-dekking, ruim voldoende voor wat tweets en andersoortige teksten.

Weet je wat nou zo leuk is? Bovenstaande inleiding is mijn ‘wishful thinking’…

Tegen de draad – Wat nou crisis? Christus!

Auteur Jan Wolsheimer ontvangt het eerste exemplaar van zijn boek uit handen van Ark Media-redacteur Marieke Slagter

Een economische crisis? Dat ook. Maar wat we meemaken in deze tijd is bovenal een vertrouwenscrisis. De leiders van overheden en ondernemingen stellen ons te vaak teleur, omdat macht corrumpeert en het eigenbelang in veel gevallen prevaleert.

Comeback vogeltje

De mus is terug! Ik schreef er een paar jaar geleden al over – bij ons in Hoofddorp was de mus uit het straatbeeld verdwenen. Het zijn vooral schreeuwende meeuwen die het luchtruim beheersen, terwijl de eenden het water moeten delen met zwanen (veel!) gansen en meerkoetjes. En ‘s ochtends worden we gewekt door een merel die de pannen van het dak zingt. Maar de mus… werd gemist. Tot vandaag, want nu zag ik ze rondscharrelen in een struik aan de voorkant van ons huis. Ik denk zelfs dat ze in die struik aan het nestelen zijn, zou dat kunnen? Hoe dan ook, ik vind het leuk dat die ‘kleurloze’ vogeltjes een comeback maken. Op sommige plaatsen in het land zie je ze nog heel veel, maar hier zijn het bijna ‘vreemde vogels’ geworden.

In de tussentijd van kerk en koninkrijk – Neem je plaats in, Arenda Haasnoot…

Voor de variatie heb ik de subtitel en titel van een recent door ons uitgegeven boek maar eens omgedraaid. Het gaat om het boek van Arenda Haasnoot, voormalig vice-voorzitter van de generale synode van de Protestantse Kerk in Nederland en op dit moment dominee te Rijnsburg. Ik mocht dit boek uitgeven en het eerste exemplaar overhandigen in boekhandel Het Baken te Katwijk, de geboorteplaats van de auteur.

Besef van roeping

De titel ‘Neem je plaats in’ kwam vrij snel boven drijven toen we bezig waren met de voorbereiding van deze uitgave. Het is de roeping die Arenda Haasnoot persoonlijk op haar leven ervaart. Opgegroeid in een traditioneel gereformeerde omgeving, als jongere een tijd ‘aangehaakt’ bij de evangelische beweging – kwam zij als theologe en predikante terug in de kerk waar zij zich thuisvoelt en nam daar de verantwoordelijkheid op zich die haar werd toebedeeld. Als dat net zo gegaan is als bij het schrijven van het boek, dan is die taakopvatting niet voortgekomen uit persoonlijke ambitie, maar meer uit een besef van roeping en de bereidheid om een positie in te nemen die niet automatisch bijval en applaus oplevert. En uiteraard moet je over de kwaliteiten beschikken die nodig zijn om dit werk te doen en inmiddels is wel aangetoond dat Arenda Haasnoot die eigenschappen heeft.

Dat is je moeder

Toen Jezus zijn moeder zag staan, en bij haar de leerling van wie hij veel hield, zei hij tegen zijn moeder: ‘Dat is uw zoon,’ en daarna tegen de leerling: ‘Dat is je moeder.’ Vanaf dat moment nam die leerling haar bij zich in huis. Johannes 19:26-27

Soms heb je geen tijd meer om lang na te denken, te wikken en te wegen. Dat was ook waar voor Jezus die, hangend aan het kruis, zijn lieve moeder en zijn beste vriend naast elkaar zag staan. Zij, Maria, mag dan ‘de gezegende onder de vrouwen’ zijn, en in haar hart weten dat ook ‘de vrucht van haar schoot’ gezegend is – ze staat daar toch maar als toeschouwer van een afschuwelijk schouwspel.

Eye – oogstrelend gebouw aan het IJ

Toen ik voor eerst de naam Eye hoorde, in combinatie met de plek van dit nationale filminstituut aan het IJ (achter het station, aan de overkant van het water), dacht ik dat dit typisch Amsterdamse humor was: eye > IJ. Maar ik hoorde dat deze naam al gebruikt werd voordat het nieuwe gebouw op deze locatie in gebruik werd genomen. Hoe het ook is, ik vind dat er weer iets moois is neergezet in Amsterdam. Ik ben sowieso erg te spreken over de ontwikkelingen langs het IJ – dit is echt een mooie plek om rond te lopen en plaatjes te schieten – en niet alleen tijdens Sail.

No balls at all?

In mijn vorige blogpost meldde ik nog ‘ik zie ze vliegen’, maar nu zou de tekst: ‘ik zie ze neerstorten’ meer van toepassing zijn…

Ik zie ze vliegen

Nu heb ik zowaar alweer een vogelfoto in de aanbieding. Het lijkt wel of ik de laatste tijd met niets anders bezig ben… Maar het heeft te maken met de manier waarop ik graag mijn vrije tijd besteed: de stilte opzoeken, wandelen en foto’s maken. Als je dan je ogen en oren openhoudt, ontkom je niet aan de gevederde vrienden.