Als je niet van filosofische overpeinzingen houdt, sla deze blogpost dan over. Ik ga een beetje mijmeren en opschrijven wat mijn associatieve brein deze morgen met elkaar in verband gebracht heeft. Je moet ter mijner verontschuldiging weten dat ik nog geen koffie had gedronken. Ben je er klaar voor? Lees verder
Jaren geleden stond ik in de Kuip om te genieten van Eric Clapton. Voor mij stonden een vader en een zoon die elkaar bij elke intro aankeken of aanstootten omdat ze wisten welk nummer er aan zat te komen. Ik vond dat mooi, die interactie en dat gedeelde plezier. Ik was zelf net vader geworden en keek uit naar de dag dat ik met mijn zoon van muziek zou kunnen gaan genieten. Die wens is vervuld – in heel veel opzichten. En wat is er nou leuker om samen ook je favoriete nummers te spelen en te zingen? Hier staan een paar van de liedjes die we gisteren speelden en zongen. De opnamen zijn gemaakt met mijn iphone en er zijn wat gezellige achtergrondgeluiden die je er gratis bij krijgt. We’re One
Op dit blog heb ik al vaker geschreven over Rebecca. Ze kwam ter wereld in een grote sloppenwijk van Nairobi, de hoofdstad van Kenia. En of dat nog niet uitdagend genoeg is, moest zij ook leren leven met een ernstige handicap: spina bifida (ofwel: Rebecca werd geboren met een zgn. open rug). Ik breng haar verhaal graag onder jullie aandacht, omdat het mooi is om te zien hoe dapper en strijdbaar deze vrouw is. Ze hielp zichzelf en andere gehandicapte meisjes door het leren van een handwerk. Via internet kocht ik in 2008 een mooie omslagdoek en sindsdien ‘volgen we elkaar’. Ondertussen heeft Rebecca Sociale Wetenschappen gestudeerd en zet ze zich in voor mensen die – net als zij – een lastige start maken in het leven. Ze doet wat ze kan met alles wat ze gekregen heeft. In Zweden mocht zij meewerken aan een internationale bijeenkomst over spina bifida en daar ontdekte zij dat ze nog meer talenten heeft… Lees verder
Sorry, Yolande, toch wel.
Sorry, dit klinkt als de ultieme egotrip: ik heb mijn eigen domein. Wat is er mis met Vrijspraak? Niets. Ik denk dat ik hier vrolijk doorga met bloggen, want er komen elke dag een paar honderd mensen gezellig buurten (ik zou jullie wel koffie of thee willen aanbieden) en die wil ik niet kwijtraken. Maar de standaard templates van WordPress dwingen je tot een keuze voor overwegend tekst of beeld. En ik kan niet kiezen. Het liefst maak ik aansprekende beelden én gebruik ik beeldende woorden. Daarom heb ik – met behulp van vriend Jan Wolsheimer – de stap gewaagd en verschijnt er nu een echte ‘Woorden & Beelden’ website als je www.paulabspoel.nl in de URL-regel typt. Leuk als je daar ook regelmatig op visite komt, ik zal m’n best doen om een goede gastheer te zijn. Je kunt je aanmelden voor e-mail notificatie. Je krijgt dan automatisch een berichtje in je mailbox zodra ik een nieuwe tekst en/of foto heb geplaatst. Die mogelijkheid zie je helemaal onderin beeld op mijn nieuwe site. Ik ben er blij mee, kijk maar: 
Een regel van Marco Borsato’s De Wens zingt de hele ochtend door mijn hoofd: ‘Waarom nooit eens een keer, ietsje minder dan meer, wanneer laat dat verlangen me vrij?’ Dat houdt geen verband met mijn onvervulde verlangens (ik ben een heel tevreden en bevoorrecht mens), maar het is wel een onderwerp waarmee ik steeds vaker geconfronteerd word. Dat heeft te maken met het omslagpunt in onze wereldeconomie. Het zwaartepunt verschuift van West naar Oost en ook andere ‘emerging markets’ (Brazilië!) nemen de leidende posities over die Noord-Amerika en West-Europa zolang geclaimd hebben. Die tijd is over en we moeten ons afvragen welke aanpassingen dit van ons vraagt. We kunnen niet meer blijven uitgaan van vanzelfsprekende groei, we moeten straks blij zijn met behoud van onze welvaart. Ook vanwege uitputting van natuurlijke grondstoffen, bevolkingsontwikkelingen en de enorme schuldenlast breken er andere tijden aan. Vind ik dat erg? Nee, hooguit een beetje zorgwekkend. Lees verder
Zondagmiddag, Haarlemmermeerse bos. Je kunt gemakkelijk parkeren en op je dooie akkertje het terrein op lopen. En als je van fotograferen houdt (toevallig doe ik dat) en graag een onbekende wereld binnenloopt – en dat is het rondtrekkende circus van de paardensport voor mij – dan is dit the place to be. Wonderlijk dat je gewoon alles gratis mag bekijken (nee, ik heb de kassa niet gemist) en bijzonder dat het er niet eens verschrikkelijk druk is… Ik heb maar even een selectie gemaakt, maar eigenlijk zou ik al die foto’s willen delen (ik weet het, het zijn er zo ook al te veel). En deze foto licht ik er even tussenuit. Ik zette ‘m al op Facebook omdat ik dacht dat er iets fout gegaan was. Iemand vroeg: “Zat je filmrolletjes wel goed in de camera”? Je zou inderdaad bijna denken dat er iets niet goed is gegaan met het ‘doorhalen’ van het fotorolletje. Maar dat is onwaarschijnlijk bij een digitale spiegelreflex. Aan de rechterkant loopt er – optisch – een duidelijke verticale lijn. Het effect wordt versterkt door het kleurverschil in de groene achtergrond van de bomen, maar ook een stuk van de zweep, de hindernis, het been van het paard – met schaduw – zijn op een merkwaardige manier ‘uitgelijnd’. Een beetje bizar is het wel, maar dit is gewoon zoals ik het heb vastgelegd. Hieronder nog een paar ‘normale’ foto’s. Klik op de pics als je ze goed wilt bekijken. Lees verder
Sebastiaan Poelen is een goede scout. Want, ere wie ere toekomt, hij attendeerde onze club op het aanstormende talent Johannes van de Bank. Een gast die z’n looks mee heeft, over een gemakkelijke babbel, goede connecties en een vlotte pen beschikt. Zo vlot, dat we hem soms wat af moeten remmen. Doseren, Johannes, verdeel je krachten… laat iedereen even indutten en haal dan genadeloos uit. Als een streep – onhoudbaar – recht op het doel af. En zo gaan we elkaar nog beter maken: we zijn nog maar net begonnen.
Een huis vol spullen. Een hoofd vol vragen. Een ijskast vol voedsel. Een box vol mail. Een agenda vol afspraken. Een kar vol boodschappen. We hebben te veel van van alles, terwijl anderen over vrijwel niets beschikken. Ja, ze hebben tijd en ruimte – maar weinig kansen en mogelijkheden. We moeten nadenken over de ware crisis in onze cultuur. Is de economie beschadigd of hebben we vooral af te rekenen met een vertrouwenscrisis? Hebben we het geloof verloren in de maakbaarheid van de samenleving? Hebben we geen fiducie meer in de leiders en experts? En moeten we daar verbaasd over zijn? Zijn we misschien vergeten hoe prettig het is om tevreden te zijn met genoeg en hoe mooi het is om uit je overdaad uit te kunnen delen? Lees verder
Zodagochtend keek ik naar John Irving die bij de VPRO over zijn nieuwe boek In One Person mocht vertellen. Ik heb met grote aandacht gekeken en geluisterd, niet zozeer vanwege dit specifieke boek (al wil ik het wel graag gaan lezen), maar omdat Irving een van mijn favoriete auteurs is en omdat hij zulke interessante dingen te zeggen had over het schrijfproces zelf. Zo vertelde hij dat de slotzin van zijn boeken gewoonlijk al vooraf vast staat, evenals de titel. Pas daarna wordt de roman geschreven. Ook vertelde hij over plot en karakters – met name hoe belangrijk hij het vindt dat de lezer liefde / sympathie ontwikkelt voor het hoofdpersonage en zich zorgen gaat maken over de moeilijkheden die dit karakter te overwinnen krijgt. Vaak weet je als lezer bijvoorbeeld al dat het slecht zal aflopen met dat personage, maar je wilt weten hoe dat zal gebeuren en het liefst zou je hem of haar tegen de gevaren willen beschermen. Ik moest denken aan A Prayer for Owen Meany – een prachtig boek met een karakter waar je als lezer echt van gaat houden. Als je dit boek nog niet gelezen hebt: ga dat doen! Lees verder
