Love Wins > Gastblog Johan ter Beek

Begin jaren 90 van de vorige eeuw ging ik met groepjes christelijke jongeren een evangelisatie actie houden in het uitgaansleven van West-Brabant. We maakten de cafés van Roosendaal en Breda onveilig met kleine briefjes: “God heeft je lief”, met op de achterkant Johannes 3 vers 16. De gedachte hierachter was dat we zeker wisten dat de jongeren in het uitgaansleven verloren waren.

Waarom gingen ze anders uit? Ze misten de liefde van God. En ze gingen naar de hel en niet zoals wij, naar de hemel. Dat goede nieuws mochten we ze natuurlijk niet onthouden. En als we een discussie kregen over bekeringsdrang, en die discussie hadden we best vaak, dan kwamen we aan met argument dat we eigenlijk een winnend lot van de loterij aan het weggeven waren.

Mijn notities bij Mark Stibbe’s verhaal over Mission Shaped Communities

Voor de mensen die er graag bij hadden willen zijn, maar niet van deze bijeenkomst wisten… Voor de mensen die er graag bij hadden willen zijn, maar andere verplichtingen hadden. Voor de mensen die er bij waren maar alles nog eens rustig willen nalezen… Mijn aantekeningen bij Mark Stibbe’s verhaal over Mission Shaped Communities. Mark Stibbe sprak vandaag in de Lichtboog te Houten. Ik voel me nu als een spons die een dag in het water heeft gelegen. Uitdelen dan maar… Dit is de PDF: Mark Stibbe Mission Shaped Communities En dit is het tweede deel met inspirerende gedachten n.a.v. Ezechiël 47: Tweede deel presentatie Mark Stibbe – Ezechiël 47 En hier een PDF met aantal vragen die uit de zaal kwamen met reactie van Mark Stibbe: survival not revival

Aanvullingen, correcties en reacties: altijd welkom!

Pagan Christianity – of hoe bouwen en breken een heidens karwei kan zijn…

Het lot van een uitgever is dat je een beroepslezer bent. Daar mag ik niet over klagen, want ik mag me gelukkig prijzen met een overvloed aan boeken en manuscripten. Het is wel een beroepsrisico dat je steeds meer gaat lezen binnen het eigen – beperkte – uitgeefgebied. Ook overkomt het mij dat ik bij elk nieuw buitenlands boek denk: kunnen wij dat misschien in het Nederlands uitgeven? Ik probeer die vraag wat weg te dringen, want lezen moet niet altijd werken worden.

Een ander professioneel nadeel is dat je voortdurend boeken en stapels A4 met je meesleept, van kantoor naar huis en andersom. Als er één vak is waar je gemakkelijk werk meezeult in tas, koffer, hoofd of laptop, dan is het wel het uitgeefvak. Voor de vakantie had ik me dan ook voorgenomen om vooral geen werkgerelateerde boeken en manuscripten te lezen. En dan komt er vlak voor vertrek een vriend langs die het boek Pagan Christianity op tafel achterlaat. Niet dat ik dit boek nu ga uitgeven, maar de verleiding is wel aanwezig… En ik ben blij dat ik dit boek in de vakantie gelezen heb, want het geeft me veel stof tot nadenken. Denk rustig even mee…

Gedachten over pausbezoek aan Engeland en de marginale staat van de Kerk

Mijn vorige blogpost moet vooral met een korrel zout genomen worden, maar in dit bericht wil ik wel wat serieuze gedachten kwijt over het pausbezoek aan Engeland. Zoals te verwachten was, wordt het bezoek van paus Benedictus XVI overschaduwd door de schandalen rond seksueel misbruik. Het lijkt erop dat de kerk van Rome de rekening gepresenteerd krijgt voor jarenlang ‘toedekken, miskennen en verzwijgen’. En als van geestelijken niet verwacht mag worden dat zij collectief door het stof gaan, schuld belijden en vergeving vragen (zelfs als zij niet persoonlijk en direct verantwoordelijk zijn) dan is er weinig hoop voor deze wereld. Het onderwerp seksueel misbruik staat op de agenda en zal daar voorlopig niet vanaf gehaald worden. Maar er valt nog wel iets meer te zeggen…

Tochtgenoten op het Pionierspad

Boele Ytsma is aan de wandel. Niet voor een dag, maar een hele week. Samen met een aantal tochtgenoten loopt hij over het pionierspad van Muiderslot tot aan een herberg in Vollenhove. Ik liep vandaag de eerste etappe mee, heb leuke mensen ontmoet en interessante gesprekken gevoerd. Dat gaat heel goed als je rustig samen optrekt, je loopt wat vooruit of zakt wat terug – en als vanzelf kom je met een andere tochtgenoot in gesprek.

Een kolossaal beeld en een geopenbaard mysterie

“Het is de ondergang van het christendom geweest toen ze tot gevestigde kerk is geworden.” De loskoppeling van christelijke dienst én lijden bracht de kerk tot dorheid en onvruchtbaarheid. Ze is daardoor verwereldlijkt. Het positieve van de secularisatie in onze tijd is dan dat de gemeente weer teruggebracht wordt tot de nieuwtestamentische situatie: minderheid, geringschatting, discriminatie, lijden.

Deze woorden tref ik aan in een boekje van ds. Jan Maasland. (NB De eerste zin van het citaat is een stelling waarop gereageerd kan worden, dus niet speciaal de mening van de auteur). Op dit moment ben ik bezig met een redactie van deze tekst, het is een reeds eerder gepubliceerd boekje van IZB in Amersfoort – een bijbelstudie over de brief van Paulus aan de gemeente te Kolosse die wij nu in een nieuwe jas gaan uitgeven in onze Kringserie.

Vele handen…

De boeken Ezra en Nehemia vormen oorspronkelijk samen één boek. Beide boeken gaan over de herbouwperiode die volgde op de terugkeer van joodse gevangenen uit de Babylonische ballingschap (ca. 500 jaar v.Chr.) Bij Ezra gaat het om de herbouw van de tempel, terwijl Nehemia – die als schenker werkte aan het hof van Artaxerxes – toestemming kreeg om de muren en poorten van Jeruzalem te herstellen.

Ik raad je aan om beide boeken te lezen. Dan kom je ook gedeelten tegen waar je waarschijnlijk nog nooit een preek over gehoord hebt. Neem nu het volgende citaat – slechts een gedeelte uit een veel langere opsomming met namen die wij maar moeilijk kunnen uitspreken. Wat hebben wij aan dergelijke informatie?

Wat blijft er over van de kerk?

Vincent van Gogh schreef deze tekst over het hiernaast getoonde schilderij in een brief aan zijn broer Theo:

“Ik heb eenige details weggelaten – ik heb willen zeggen hoe die ruine aantoont aldaar sedert eeuwen de boeren ter ruste worden gelegd in de akkers zelve, welke zij bij hun leven doorwroeten – ik heb willen zeggen hoe doodeenvoudig het sterven & begraven gaat, doodleuk als ’t afvallen van ’t herfstblad – niets dan een beetje aard omgewoeld – een houten kruisje. De akkers er om heen – zij maken waar ’t gras van ’t kerkhof eindigt, over ’t muurtje een laatste lijntje tegen den horizon – als een horizon van een zee. En nu zegt die ruine tot mij hoe een geloof en godsdienst vermolmde, al was ze hecht gegrondvest – hoe echter het leven & sterven der boertjes al mee ’t zelfde is en blijft, gelijkmatig uitspruiten en verwelken als ’t gras en de bloempjes die daar wassen op dien kerkhofsgrond. Les religions passent, Dieu demeure*, is een woord van Victor Hugo, die ze ook pas begraven hebben.” * Religies vergaan, God blijft.

Deze muur mag wel blijven staan. Als aandenken.

In Haarlemmermeer hebben we onze eigen “Berlijnse muur”… Van mij mag deze betonnen muur wel blijven staan, het is een prima beschutting tegen weer en wind voor de fietsers die hier rijden en de schapen die er rondlopen. Al wandelend moest ik denken aan kerkmuren, want daar ben ik de laatste tijd nogal mee bezig. Van mij mogen kerkmuren ook blijven staan, als we er maar regelmatig achter vandaan komen om elkaar te ontmoeten en als we maar niet vergeten dat volgelingen van Jezus geroepen zijn om de wereld in te trekken! En als er eenmaal één schaap over de muur is… Klik op de foto met schaap voor een grote weergave en vergeet niet te kijken naar de drie stukjes video hieronder … Laat me maar weten wat je denkt.

Kerken en bruggen… Mijmeringen in de polder

Lees ook deze blogpost op PoMoDeVo

Ik geef onjuiste informatie in dit filmpje over de namen van de bruggen. Deze brug bij Nieuw Vennep is de Harp. Dichtbij mijn huis is de Luit en daartussen – ter hoogte van De Meerkerk, Bennebroekerweg, vind je de middelste brug: de Citer. Kijk hier voor meer informatie over de Calatravabruggen.