Spullen, dingen en andere zooi…

Vandaag ben ik opnieuw met familieleden bezig geweest met het leegruimen van het ouderlijk huis. Mijn vader overleed in 2005, mijn moeder is vorige week naar een verzorgingshuis gegaan omdat zelfstandig wonen nu echt niet meer kan. En nu is de tijd gekomen om iets te doen waar we heel lang tegenop gekeken hebben: het huis moet leeg. Mijn moeder heeft nu een kamer waarin plaats is voor een enkel meubelstuk (bureautje, stoel, tafeltje, kast met foto’s, boeken en wat dierbare spullen), maar de meeste bezittingen moeten weg. Omdat het om oude meubels en apparaten gaat, is het niet interessant voor anderen, maar we proberen toch zo respectvol mogelijk om te gaan met de dingen die mijn ouders in de loop van hun leven verzameld hebben. Samen brachten zij 8 kinderen groot (voor het grootste deel in dit huis…) en dat deden zij met weinig geld en veel liefde. En dat is nog steeds te zien aan de dingen die wij aantreffen. De materiële waarde stelt niets voor, de emotionele waarde is soms hoog. Maar dan nog… wat moet je met alle boeken, dia’s en fotoalbums? We hebben de komende tijd nog heel wat uitzoekwerk te doen…

T.L. Osborn – een stem uit het verleden… En het blijvende getuigenis van een vrouw die niet genas

In deze dagen ben ik met broers en zussen bezig om het huis van mijn ouders op te ruimen. Mijn moeder is naar een verzorgingshuis en de huurwoning waar ik opgroeide zal binnenkort leeg opgeleverd moeten worden. Daarbij gaan er heel veel spullen door onze handen en veel herinneringen door ons hoofd en hart. Tot 2005 woonde mijn moeder nog samen met mijn vader in dit huis. Hij overleed 21 oktober van dat jaar en pas afgelopen weekend heb ik mezelf ertoe gezet zijn studeerkamer op te ruimen. Boeken, tijdschriften en bijbelstudies – ik heb mijn passies niet van een vreemde…

Hold on tight and enjoy the ride! San Francisco Cable Car

In de tweede maand na onze vakantie ben ik nog steeds bezig met het bekijken, selecteren en bijwerken van de foto’s die ik gemaakt heb. Het zijn er dan ook heel veel. Maar dat is een kwestie van nagenieten. En hopelijk voor jullie: meegenieten. Hierboven zie je een meisje dat met haar mooie muts en intrigerende blik mijn aandacht trok, buiten en binnen de cable car in San Francisco. Hieronder staat een fotogalerij. Daar weer onder een toepasselijk nummer van Anberlin.  Hold on tight and enjoy the ride!

Doorlopen tot aan het randje… hoe ver ga je voor een spectaculaire foto?

Een bezoek aan de Horseshoe Bend was een van de absolute hoogtepunten van onze Amerika-vakantie. We moesten eerst een stuk in verzengende hitte door mul zand lopen, maar die moeite werd ruimschoots beloond toen we aankwamen bij deze hoefijzervormige bocht van de Coloradorivier in Arizona. En natuurlijk wilde ik dit prachtige tafereel met mijn camera vastleggen. Maar hoe ver zou ik gaan voor een adembenemend mooie foto? Die vraag stelde ik mezelf bij de Glen Canyon – waar de Horseshoe Bend te vinden is – maar eerder ook in de meer bekende Grand Canyon waar ik veel waaghalzen tot aan het randje heb zien gaan…

Rozen uit Ethiopië – het vervolg…

Twee afspraken had ik achter de rug. Voor mijn werk was ik in Den Haag geweest en ik liep op een paar honderd meter van het treinstation – mijn hoofd nog vol met gedachten. Telefoon. Mijn vriend Rik aan de lijn. Dat komt wel vaker voor – wekenlang horen we niets van elkaar en dan praten we weer even bij alsof we elkaar zojuist nog gezien en gesproken hebben. Rik is een topgozer en hij werkt voor Compassion.

Hoe het met mij ging. Prima. Een mooie dag gehad – meer kon ik niet vertellen over de vertrouwelijke gesprekken. Wat ik aan het doen was in Den Haag. Een veilig antwoord dan maar: netwerken. “Mooi, ik wil je netwerk nog wat groter maken.” Ik ben even stil. “Hoe wil je dat doen, Rik?” “Ik wil dat je voor Compassion op reis gaat.” Oké, die zag ik niet aankomen. “En, waar gaat de reis dan heen?” Alsof het de gewoonste zaak van de wereld was: “Naar Ethiopië. Eind mei.”

Er staan bankjes in de buurt van Den Haag Centraal. Ik ben even gaan zitten.

Sosha vindt dat elke vrouw zich mooi moet voelen

De laatste tijd zijn er een paar mooie vrouwen aan het woord gekomen op Vrijspraak. Dat was niet vooraf zo gepland, het ene verhaal haalde het andere aan. Ik moet wel zeggen dat dit blog van een middelbare man er enorm van opleeft.
En dan mag nu een van mijn twee mooie dochters een bijdrage schrijven. Dat kun je toch moeilijk een gastblog noemen, want Sosha is gelukkig ons kind aan huis. Maar wat ze te melden heeft is niet kinderachtig, maar heel volwassen.

Doutzen kwam ook nog even langs

Sinterklaassurprise van Sosha voor haar neef Milan. Een fraaie vriendin met UNOX muts. Wie zoet is, krijgt lekkers – nietwaar?

Een dagje Amsterdam met m’n jongste dochter

Toen onze kinderen klein waren was er altijd wel een dagje in de schoolvakanties dat ik ze mee nam naar een stad of bezienswaardigheid. Ik was dan een paar uur met ze in de weer en kwam moe maar voldaan weer thuis. Kinderen zijn over het algemeen heel nieuwsgierig en als je er drie hebt dan loop je als ouder heel wat af! Nu vind ik het leuk om een dagje één op één met m’n kinderen te hebben. Lekker een beetje verwennen, maar ook wat meer aandacht aan elkaar geven. Inmiddels zijn onze kinderen respectievelijk 13, 16 en 18 – dus het zijn nu mooie jonge mensen! Ook nu neem ik me voor om af en toe iets leuks te gaan doen met onze zoon (de oudste van het stel) en dochters.

Le Viaduc de Millau

In 2004 schreef ik al een berichtje op mijn blog over het viaduct van Millau, Frankrijk. Gisteren reed ik er voor het eerst van mijn leven overheen, onderweg naar huis na een fijne vakantie in de Languedoc. De camera haalde ik niet tijdens het rijden te voorschijn (had ik wel moeten doen!) maar ik heb keurig een paar plaatjes geschoten vanaf de plek die daar officieel voor is aangelegd. Ik had net in een fotoblad gelezen dat je bekende objecten en stadsgezichten altijd op een wat andere manier moet vastleggen dan gebruikelijk, maar het valt niet mee om origineel te zijn. Het leek me wel grappig om de cirkelvormige muur op de foto mee te nemen, want dit is de plek die bedoeld is als uitzichtpunt en point of view voor de fotografen – die muur zal dus meestal buiten beeld blijven. Helaas was het een wat grijze, bewolkte dag (wel warm!) – niet echt ideaal voor het schieten van scherpe plaatjes. Ik heb nog veel meer te vertellen, maar dat komt allemaal wel. Houd ook mijn fotoblog in de gaten als je een beetje wilt meegenieten (terwijl ik nageniet). We hebben een fijne familievakantie gehad in een prachtige omgeving en met stralend weer. Niets te mopperen, dus. Ook fijn om weer veilig in ons eigen huis terug te zijn!

Robin met glans over de eindstreep

Een belangrijk moment voor ons gezin: Robin heeft zijn VWO-diploma gehaald en gaat na de vakantie aan de Technische Universiteit van Delft verder met een studie Industieel Ontwerpen. Juist omdat we weten dat hij de laatste klassen serieuze tegenslag heeft gehad (arm-/schouderfractuur bij judo en aan het begin van zijn examenjaar een kuit- en scheenbreuk) zijn we natuurlijk extra trots op hem! Hij heeft keihard gewerkt om dit doel te bereiken en dan is het mooi als je met glans de eindstreep haalt. De foto’s zijn gemaakt tijdens de diploma-uitreiking afgelopen vrijdagavond.