Hoe later op de avond, hoe schoner het volk. Tenminste, dat was vanavond op Twitter het geval. Ik mengde me in een discussie over de vraag of ‘van jezelf houden’ werkelijk een voorwaarde is voor liefde. Dus: kan een ander van jou houden als je niet van jezelf houdt? Na wat heen en weer gepraat kwam ik zelf tot deze voorlopige conclusie: Je kunt jezelf haten en door liefde ontdekken hoe onterecht dat is. Maar er is veel meer over te zeggen en dat doe ik liever op m’n blog dan in korte twitterberichtjes. Lees verder →
We hebben het oude jaar uitgezwaaid en zijn het nieuwe ingedraaid. Bij ons staat de kerstboom nog, want je moet jezelf wel de tijd gunnen om (na) te genieten. Voor mij markeert New Year’s Day van U2 de overgang van het ene naar het andere jaar – terwijl half Nederland Bohemian Rhapsody van Queen meezingt. Ik heb meer met vooruitzien dan met terugkijken. Misschien ben ik daarom toch maar niet geworden waar ik in een ver verleden voor ben opgeleid: leraar geschiedenis.
Nieuwe ronde
Wat is een jaarwisseling anders dan de feestelijke afsluiting van een rondje om de zon? Voor een enkeling valt dat rondje precies samen met een levensjaar (een nicht is jarig op 31 december, een neef op 1 januari) en dat heeft voor- en nadelen. Leuk dat er rond jouw verjaardag een groot feest wordt georganiseerd, maar waarschijnlijk mis je ook veel aandacht omdat iedereen druk met vuurwerk, oliebollen en champagneglazen in de weer is. ‘De beste wensen! En oh ja, ook nog gefeliciteerd, natuurlijk!’
Ik ben er maar mee opgehouden me te verbazen over het feit dat de periodes tussen de opeenvolgende New Year’s Days steeds korter lijken. Het leven gaat snel, zeggen we dan. Maar ik vraag me af: snel in vergelijking met wat? Hebben we dan ooit een ander leven gekend dat veel langzamer verliep? Of duurden onze dagen vroeger aanmerkelijk langer? Hoe dan ook, het is eerlijk gezegd ook mijn ervaring. Ik zie bijvoorbeeld een man voorbijfietsen met zo’n kinderzitje aan het stuur. Tja, daar heb ik ook nog mee rondgereden, denk ik dan meewarig. En wat is dat inmiddels lang geleden en wat duurde die periode jammerlijk kort…
Levenskunst
Je krijgt geen opleiding voor het leven. Het leven is de opleiding. Ik vertrouw op iets moois en blijvends daarna… maar wat we weten is dat we vandaag leven en er nu het beste van moeten maken. En omdat ik zelf de 50 gepasseerd ben, heb ik besloten om zoveel mogelijk te doen wat ik al heel lang van plan was. Dat betekent ook dat ik soms ‘ja’ zeg tegen uitdagingen die ik vroeger misschien uit de weg zou zijn gegaan (afgelopen jaar verzorgde ik bijvoorbeeld in Budapest op uitnodiging drie presentaties in het Engels – ik dacht: waar ben ik nu weer aan begonnen? – maar heb totaal geen spijt van deze bijzondere ervaring). En het betekent dat ik – ook in dit nieuwe jaar – met regelmaat ‘nee’ ga zeggen. Als ik dat niet doe, loop ik vroeg of laat tegen m’n grenzen aan. Afgelopen jaar heb ik dat weer gemerkt. Vanaf de vakantie (wij gingen laat, in de maand augustus) tot het jaareinde heb ik keihard gewerkt om alle zakelijke doelstellingen te halen. Aan het eind van die periode haalde ik een streep door mijn agenda om een paar dagen -alleen- naar Vlieland te kunnen gaan. Ik wilde schrijven aan een reeds lang aangekondigd boek over ‘levenskunst’. Leuk om zo’n boek te schrijven, maar nu nog de tijd vinden om het daadwerkelijk te doen…
Als los zand door de handen
Ik schreef net dat ik alleen naar Vlieland ging, maar de waarheid is anders. De eerste dag was ik in gezelschap van Marjelle die zo aardig was om voor mij (en mijn boek) te poseren. Foto’s van lege stranden zijn leuk, maar het beeld wordt toch wat completer – en in dit geval mooier – als er ook een menselijk element te zien is. We lopen niet rond op een lege planeet, het krioelt hier werkelijk van het leven en stilte is schaars. Je moet actief op zoek naar rust en ruimte en dat betekent soms ook dat je de agenda leeg moet maken om te voorkomen dat je totaal doordraait. Dat ga ik dus ook in 2013 weer bewust doen: pauzes inlassen, nieuwe energie vinden, af en toe ‘de boel de boel laten’. Juist tijdens die rustige momenten vind je tijd om te genieten en zo voorkom je dat het leven als los zand door je vingers heen glipt. Terwijl ik dit schrijf weet ik dat dit voor velen een ongekende luxe is. Ik ben me ervan bewust dat er mensen zijn die door alle drukte van hun bestaan heel moeilijk aan echte adempauzes toekomen. Toch zul je wel moeten, anders houd je het allemaal niet vol…
Goede hoop
Wrecking Ball van Bruce Springsteen is voor mij een van de absolute muzikale hoogtepunten van 2012. Als je dit album nog niet kent – dan heb je nog iets in te halen… Springsteen doet wat de grootste artiesten doen: pijnlijke vragen stellen, zingen over het leven met alle hoogte- en dieptepunten, maar ook troost en hoop bieden. Ik ga weer met goede hoop en vol verwachting dit nieuwe jaar in. Geniet van deze muziek en vergeet niet naar de woorden te luisteren…
Rise up shepherd, rise up Your flock has roamed far from the hills Stars have faded, the sky is still Sun’s in the heavens and a new day’s rising
Het licht is een genot. Wat een weldaad voor de ogen om de zon te zien! Prediker 11:7
toen je klein was kon je nog dansen
en de zon scheen heel gewoon
op de dagen die verdwenen
en je was daar als vanzelf
zorgeloze morgen
het leven was
.
en het leven is
zorgen zijn er steeds
vol van twijfel aan jezelf
tot ‘t licht je ziel mag kussen
en een nieuwe zon blijft schijnen
want wie klein wordt kan weer dansen
Wie is zij, die daar oplicht als de dageraad, zo helder als de volle maan, zo stralend als de zon, zo ontzagwekkend als een vaandelvrouw? Hooglied 6:10
Ik ben naar Vlieland gegaan om een paar dagen alleen te zijn. Maar de eerste dag – koud en zonnig – bracht ik wandelend door in goed gezelschap. Marjelle mocht dwars door het beeld lopen, omdat het beeld daar alleen maar mooier van werd. Ik ga het niet allemaal uitleggen, maar het heeft iets met mijn Strandwandelingen-boek te maken. Nou vooruit, alleen dit dan: ik wil bij de onmetelijke zee, de hoge lucht en het brede strand de menselijke maat niet uit het oog verliezen. Marjelle heeft me daar mooi mee geholpen. En nu moet ik het verder zelf doen. Deo Juvante. En alsof mooi poseren niet genoeg was, werd ik terloops ook getrakteerd op uitspraken die nog steeds in mijn hoofd rondzingen. ‘Je moet stil staan bij de dood om te kunnen leven’. Ik geef maar even een voorbeeld. Bedankt, Marjelle!
Gisteren werd ik gewezen op deze video en daarna wilde ik meer weten over de muziek en de tekst bij deze mooie dans…
Ik vond een video met het hele muziekstuk, uitgevoerd door het Kronos Quartet. Het muziekstuk is de Soliloquy uit ” How It Happens” (Scott Johnson). De tekst en de stem is van I.F. Stone (Izzy Stone, een Amerikaans auteur en onderzoeksjournalist). De tekst zet ik hier helemaal onder. Ik moet er nog even over nadenken, maar denk gerust mee. Lees verder →
One interesting thing that emerged as I read a biography of Nouwen by Jurjen Beumer was the interest he had in the circus, and in particular, the trapeze artists. He was deeply impressed by a South African troupe called ‘The Flying Rodleighs’ whom he met in 1991. Nouwen believed that spiritual themes could be seen in the whole of life, and he saw something in the trapeze ‘story’ that he believed was a metaphor for the spiritual life. He determined to get to know them – their lives, their discipline, their fears, the thrills they enjoyed. Lees verder →
De laatste maanden heb ik met mijn collega’s van Ark Media keihard gewerkt aan de samenstelling van ons aanbod voor voorjaar 2013. We proberen steeds verder vooruit te plannen en laten ‘ondertussen’ in rap tempo nieuwe boeken verschijnen. En dat valt niet mee, zeker niet in de huidige marktomstandigheden… Maar we hebben de overtuiging dat we met een divers aanbod en met spraakmakende projecten een geïnteresseerd lezerspubliek kunnen bereiken. Ondertussen zijn we ook druk (en enthousiast!) bezig met boeken die we nu laten verschijnen – en daar horen ook feestelijke boekpresentaties bij!
NIET VANZELFSPREKEND
Een van de uitdagingen waar wij voor staan is dat we nu een online generatie hebben die niet vanzelfsprekend gebruik maakt van oude distributiekanalen. Hoe bereiken we deze doelgroep nu – zowel met inhoud als met gedrukte vorm? Boeken zijn voor hen ‘een van de opties’ geworden, we weten natuurlijk dat digitale media voor een belangrijk deel de plaats innemen van print en dat is in ons vak goed te merken. Het heeft geen zin om daarover te gaan jammeren, het is beter om de nieuwe technieken te omarmen en gebruik te maken van sociale media om direct in contact te komen met schrijvers en lezers (en een veel bredere groep van creatieve mensen!) Daarnaast is het mijn opdracht als uitgever om te anticiperen op ontwikkelingen. Gelukkig heb ik een aantal jaren aan een netwerk met jonge Nederlandse auteurs gewerkt en ik ben stellig van plan om met deze mensen door te gaan en nieuwe auteurs een kans te bieden. Hierboven een foto van de bijeenkomst die we hadden met de auteurs die hebben meegewerkt aan Een maar anders. Hieronder kun je meer lezen over dit boek en over twee andere spraakmakende uitgaven: Dagboek van een zoekend christen van Monique Samuel en Staat Geschreven van Erik Drenth en Jaap Marinus.
Een paar dagen geleden reed ik achter een auto met een reclamesticker. Ik ben vergeten welke dienst er precies werd aangeboden, want mijn oog bleef hangen op de tekst ‘Werk-ze’. We gebruiken dergelijke uitdrukkingen voor het slapengaan (slaap-ze) en voor de maaltijd (eet-ze), maar als je iets langer nadenkt is dit – taalkundig gezien – wel een merkwaardige constructie. Denk ze. Snoep ze. Drink ze. Fotografeer ze. Zwem ze. Fiets ze. Waar komt die rare ‘ze’ nou toch vandaan?
Ik heb er verder geen onderzoek naar gedaan, maar ik kan me voorstellen dat er meer mensen zijn die deze uitdrukkingen vreemd vinden. En toch zeggen we het (denk ik) allemaal wel eens. Er zijn mensen die gelijk protesteren als je iets zegt wat niet helemaal aan de taalregels voldoet, maar zelf vind ik het juist wel leuk dat taal ‘levend’ – en dus aan verandering onderhevig is. Het klinkt in ieder geval gezellig, dat slaap ze, eet ze en werk ze. En nu het werk, wat mij betreft, binnenkort even minder tijd gaat opeisen, kunnen we er een nieuwe variant aan toevoegen: ontspan ze!
Daar ga ik weer met mijn associatieve brein… No Line On The Horizon – een foto gemaakt van de Bodensee door de Japanse fotograaf Hiroshi Sugimoto siert het meest recente album van U2. De foto toont een plaats “where the sea meets the sky and you can’t tell the difference between the two.”
Ik moet aan deze foto denken vanwege mijn laatste blogposts (terugkerend thema: we zijn op de zee en weten niet waar we ons precies bevinden tussen de kusten van het land van herkomst en het land van bestemming). Dit beeld spreekt me aan, want het roept op tot een vorm van matigheid, bescheidenheid. We hebben verhalen en collectieve herinneringen over wat achter ons ligt, we hebben beelden en verwachtingen van de toekomst, maar niemand moet doen alsof hij er met zekerheid – als een ooggetuige – over kan spreken. Mensen die nooit twijfelen, moet je met gezond wantrouwen tegemoet treden. Lees verder →
Een overzicht van Zomergasten door de jaren heen: Volgende Fragment. Als je nog wat tijd te besteden hebt: now you know what to do with it. Er komen heel veel interessante gasten, fragmenten en gespreksonderwerpen voorbij en je ziet in het historisch overzicht hoe de kijkcijferterroristen ook de VPRO in de loop der jaren gegijzeld hebben. Mensen met diepgang en kennis worden steeds meer van het scherm geduwd door Paul de Leeuw en Linda de Mol. Ik zeg niet dat er met Paul en Linda geen interessant gesprek te voeren is, maar we worden al avond-na-avond geestelijk doodgemaakt door oppervlakkig amusement; voor kijkers die het geduld en de belangstelling hebben voor twee steken dieper spitten, blijft er maar weinig zendtijd over. Gelukkig hebben we de BBC, de films, het internet en de boeken nog… Lees verder →
One interesting thing that emerged as I read a biography of Nouwen by Jurjen Beumer was the interest he had in the circus, and in particular, the trapeze artists. He was deeply impressed by a South African troupe called ‘The Flying Rodleighs’ whom he met in 1991. Nouwen believed that spiritual themes could be seen in the whole of life, and he saw something in the trapeze ‘story’ that he believed was a metaphor for the spiritual life. He determined to get to know them – their lives, their discipline, their fears, the thrills they enjoyed. 
Daar ga ik weer met mijn associatieve brein… No Line On The Horizon – een foto gemaakt van de Bodensee door de Japanse fotograaf Hiroshi Sugimoto siert het meest recente album van U2. De foto toont een plaats “where the sea meets the sky and you can’t tell the difference between the two.”
