Gevecht in het water

Gisteren foto’s gemaakt in Artis. Naast alle vaste bewoners zijn daar ook een paar gasten – reigers die proberen een visje mee te pikken als andere vogels (pelikanen en pinguïns bijvoorbeeld) gevoerd worden. Dat levert complete watergevechten op. De verzorgers werpen de vissen in de opengesperde bekken van de pelikanen, maar de reigers zijn niet te beroerd om de vissen er weer uit te pikken. Op deze foto gaan de reigers de strijd aan met een groot soort eend (ik kan niet precies zien wat voor watervogel dit is). Pas toen ik op het scherm keek zag ik dat de reiger de kop (?) van zijn ‘concurrent’ tussen zijn snavels neemt. Maar in het tweede beeld blijkt toch wie er dit keer de winnaar is. Tja, je moet wat doen voor de kost.

Klik op de foto’s voor grotere weergave en kijk ook eens hier…

Bill Viola – Acceptance > gastblog Marjelle Miedema

Bill Viola (NY, 1951) wordt gezien als een van de grondleggers van de videokunst. Hoewel zijn werk weinig in ons land te zien is, geldt hij als een van de belangrijkste videokunstenaars van deze tijd. Viola houdt zich bezig met de stadia van het leven, ouder worden, de tijd en de dood. Een terugkerend element in zijn werk is het gebruik van water. De figuren in zijn films komen hier vaak mee in aanraking. Zo ook in het werk Acceptance (2008) waarin je een spookachtige figuur vanuit de duisternis langzaam naar voren ziet komen. Door een drempel van water die toegang geeft tot een wereld van kleur komt de vrouw dichterbij. Voorbij de grens zie je emoties van verrassing, naar verwarring, angst en woede en het verlangen om ten slotte terug te keren, de duisternis in.

Wat een preek – Bevrijd van het juk van de Bijbel

Dat is nog eens een preektitel waarmee je de aandacht pakt: ‘Bevrijd van het juk van de Bijbel’. Ik kan er een extreem lange blogpost over schrijven, maar liever geef ik hier het advies om de preek te beluisteren / bekijken. Maar wacht daar nog even mee, want ik wil er er eerst het een en ander over zeggen.

Where Are We Now? – David Bowie

De nieuwe Bowie heb ik nu een paar keer via Spotify beluisterd en het vierde nummer Where Are We Now? heeft me te pakken. Een lied over (des)oriëntatie denk ik, als ik de tekst voor het eerst met aandacht beluister. Het gaat over Berlijn… maar waar verwijst het naar?

Even zoeken op internet en ik ontdek dat Bowie zingt over de mensen die in 1989 als eerste bij de grensovergang Bösebrücke / Bornholmerstrasse West-Berlijn binnenlopen en daarmee de aanzet geven voor de definitieve val van de Berlijnse muur.

Wie zoekt even op wat voor type auto dit is? En wie redt deze klassieker van de ondergang?

Ik zag deze auto (met rode kruis lampje) staan in Zwanenburg. Geen idee wat voor merk het is – al lijkt een Ford waarschijnlijk gezien de F. Maar het lijkt me in elk geval wel een auto die het waard is om door het Louwman Museum gered te worden!

Rachel: “Als die haaien er niet zouden zijn, zou ik er nooit over gedacht hebben Isla Guadalupe te bezoeken…”

Rachel, klaar om in haar wetsuit de kooi in te gaan en de witte haaien te bewonderen! Foto © Rachel Lee Horsfield

Eerder kondigde ik het al aan: het is me uiteindelijk toch gelukt iemand te vinden die Isla Guadalupe bezocht heeft en ze bleek bereid er iets over te vertellen! Dat is echt erg sympathiek en het geeft ons – mensen die zeer waarschijnlijk nooit op die plek zullen komen – de gelegenheid een beetje mee te genieten. En voor mij is het ook een doel om met mensen in gesprek te komen die ik anders nooit (online) zou zijn tegengekomen. Ik vroeg Rachel bijvoorbeeld te reageren op het beroemde gedicht van John Donne – No Man Is An Island. Lees haar reactie en geniet mee! 

Verknal het niet… even terugkijken

Begin november liet ik via Facebook weten dat ‘we’ eigenlijk iets moesten doen met het feit dat er 1 miljard bezuinigd gaat worden op Ontwikkelingssamenwerking. In mijn gedachten had ik een eenvoudige koppeling gemaakt: laat eens iets wat je laten kunt, zodat je met het uitgespaarde geld iets beters kunt doen. Omdat het eind van het jaar naderde was het idee al gauw geboren: minder vuurwerk verknallen, zodat er in deze barre tijden wat geld overblijft om in ieder geval iets te doen aan armoedebestrijding. Was dat een origineel idee? Blijkbaar niet, want – ere wie ere toekomt – Loesje had al eerder iets dergelijks bedacht (al wist ik dat niet!). Sabine bracht het laatste kalenderblaadje van 2012 onder mijn aandacht en ik vind dat wel een passende afsluiting van deze actie. Als mensen niet naar Loesje willen luisteren, dan weet ik het ook niet meer…

Toegegeven, dit is een tikkeltje extravagant. Maar wel mooi…

Vandaag met zoon Robin naar Louwmanmuseum geweest. Dat was heel leuk! Een aanrader voor iedereen die van klassieke auto’s houdt, maar ook van mooie schilderijen en nostalgie… Een van de verhalen die bijzonder tot mijn verbeelding spreekt: de geschiedenis van deze waanzinnig mooie Daimler. Hij is eigendom geweest van Lady Docker, de echtgenote van een voormalig president van Daimler (BSA in Engeland). Het echtpaar had een reputatie als big spenders en als er nog geen film over hen gemaakt is, wordt dat toch eens tijd… Dit is de Golden Zebra die te bewonderen is in het mooie Haagse museum.

Verpest je kerst en mis het Kind

Geniaal filmpje weer van Studio 1

Schaatsen in Death Valley

Mijn zwager Rob Koster maakte deze foto in Californië – op een zoutvlakte die 68 meter onder de zeespiegel ligt en met een aangenaam buitentemperatuurtje van bijna 50 graden celsius (I am kidding you not). Het leek me de juiste plaats voor een paar oer-Hollandse schaatsbewegingen en gelukkig is dit moment nu deskundig vastgelegd. Bedankt, Rob!