Het gebeurt. Ik heb het zelf meegemaakt. Een buurman belde aan bij m’n ouderlijk huis en vertelde enthousiast dat hij een onbekende ruimte in zijn huis gevonden had. Het ging om een holle ruimte achter een schuine wand, een stukje ‘overlap’ tussen twee daken, groot genoeg om in te staan. Hij had er zelfs een vloertje in getimmerd en de ruimte met vloerbedekking en wandverf opgeknapt. Een mooie plek voor spullen die je elders in de weg staan. Mijn vader hakte vervolgens ook een gat in de muur op de overloop van de 3e etage. En jawel, ook wij hadden zo’n verborgen plek in huis. Je zou er een onderduiker kunnen verstoppen, maar gelukkig is dat in onze tijd niet nodig (en het zou met de huidige technische middelen ook zinloos zijn, vrees ik).
Ik kom uit een groot gezin en mijn ouders waren niet erg van het weggooien. ‘Je kunt het misschien altijd nog gebruiken’, was het credo. De schuur en de bijkeuken, maar ook de ‘vrije ruimten’ in ons huis stonden dus vol met ‘spullen’. Door de onverwachte extra ruimte ontstond er nu de mogelijkheid om wat plek boven het trapgat vrij te maken. De kerstboomverlichting, de slee, oude studieboeken, luchtbedden, campingstoeltjes en alle andere vakantiezooi verdween in de ‘nieuwe’ ruimte. En je raadt het al: al gauw waren de leeggekomen plekken ook bezet door verse zooi. Zo gaat dat.
Waarom dit verhaal? Nou ja, je moet ergens over bloggen. Maar het komt ook door de voor mij totaal onbekende extra ruimte boven in de Grote of Sint Bavo kerk in mijn geliefde Spaarnestad. Ik was nog nooit in de toren geweest (die is ook pas recent voor publiek opengesteld, ik raad je aan om eens te gaan kijken, je moet je vooraf aanmelden!) maar afgelopen zaterdag was het zo ver. En gek genoeg kon ik nu van bovenaf op het houten plafond kijken. Lees verder
mensen die liefde / waardering kunnen opbrengen voor geschiedenis, filosofie, cultuur, geloof en kunst. Niks elitairs, gewoon inspirerend, vriendelijk en gezellig. 
