Ik ben geen deskundige, maar voorzover ik het heb begrepen is de onderbouwing vanuit de verbondsgedachte, het verbond met Abraham, pas uitgewerkt ten tijde van de Reformatie, door onder andere Calvijn.

Als dat zo is dan moet er in de Rooms-Katholieke Kerk een andere argumentatie geweest zijn, maar of dat zo is weet ik niet.

@Mariamne – ook bedankt voor je comment. Als je de Bijbel niet als enig richtsnoer neemt, maar ook de kerktraditie – dan kun je veel praktijken invoeren en goedkeuren. Ik denk dat er weinig basis is te vinden in de Bijbel voor kinderdoop (zie hierboven), maar accepteer dat anderen, op basis van de verbondsgedachte, er anders over denken.

@Miranda – Thanks. Inderdaad, zo zie ik het ook: kinderdoop is een zaak van de ouders. Ik geloof zeker dat het voortkomt uit een mooi verlangen, maar als ik de Bijbel bestudeer, vind ik er weinig tot geen onderbouwing voor terug. Wat het verbond betreft: God blijft altijd trouw aan zijn verbond. Het verbond met Israël is nooit opgeheven van Zijn kant en dus nog altijd van kracht: “Dan is nu mijn vraag: heeft God zijn volk soms verstoten? Beslist niet. Ik ben immers zelf een Israëliet, een nakomeling van Abraham, afkomstig uit de stam Benjamin. God heeft zijn volk, dat hij al van tevoren uitgekozen heeft, niet verstoten.” (Rom. 11:1,2) De gemeente van Christus, “een volk dat geen volk is” (Rom. 10:19, verwijzend Deut 32:21), wordt ingevoegd en komt niet in de plaats van Israël. Romeinen 11 bevat een prachtige belofte: vers 25-32.
Mannelijke baby’s worden niet meer besneden, Paulus maakt duidelijk dat die tijd met de komst van het nieuwe verbond geweest is. Ik begrijp niet hoe men de overstap kan maken van besnijdenis (alleen jongens) naar kinderdoop (jongens en meisjes) en vind nergens in de Bijbel dergelijke instructies terug. Wie ze wel vindt: geef mij de vindplaatsen door.

@Jeroen – Bedankt. Jij ziet zelfs kans om van één tekstregel uit de Bijbel een eigen versie te maken. Maar het is wel een mooie tekst, Paulus spreekt zich hier uit tegen verdeeldheid en partijdigheid in de kerk – daar kunnen we zeker weer veel van leren! Ook blijkt dat Paulus het dopen niet als zijn speciale opdracht zag. Blijft natuurlijk staan dat Jezus die opdracht wel aan zijn volgelingen gegeven heeft.

@Trijntje – Bedankt voor je mooie bijdragen. Jouw verhaal laat zien hoeveel moeite deze kwestie in de levens van gelovigen kan brengen. Tegelijkertijd wordt ook duidelijk dat je er als gelovigen op een fijngevoelige manier mee kunt omgaan, met respect voor de opvattingen van anderen. Ik heb een aantal introductiekringen geleid in de Meerkerk en kwam vaak mensen tegen met een dergelijke achtergrond. Zij komen in veel gevallen persoonlijk tot de overtuiging dat zij zich volwassen moeten laten dopen door onderdompeling, maar stuiten – zodra zij dit blijde nieuws bekendmaken – op verdrietige reacties, woede en onbegrip bij ouders en andere familieleden. Jammer is dat.
Ik ben het met je eens dat we er niet krampachtig over moeten doen. Ook ik heb wel eens gedacht dat dit een kwestie is waaruit moet blijken hoe wij met elkaar omgaan en een dergelijk ‘probleem’ in liefde oplossen. Tot dusver kost het de gemeente van Christus veel pijn en moeite, zoveel is duidelijk.

@Alie – Bedankt. Pijnlijk, die reactie van je moeder. Ik hoop dat ze later tot een andere beoordeling is gekomen. Als ouders denken dat er sprake is van ‘overdopen’ (m.a.w. zij hebben het niet goed gedaan), dan kan ik me de bezeerde reacties wel voorstellen. Als zij het zouden willen zien als een openbare bevestiging van persoonlijk geloof, dan komt het meer op het niveau van de belijdenis. Ze zouden m.i. vooral blij moeten zijn dat hun kinderen hun levensweg met Jezus willen gaan, óók als zij zelf moeite hebben met hun andere geloofsstandpunt ten aanzien van de doop.

@Harco – Bedankt voor je reactie en heldere uitleg. Ik ben het met je eens dat het beter is om over verbondsdoop en geloofsdoop te spreken. Ook zou het goed zijn om eens een goede studie te maken van de dooppraktijk bij de eerste christenen. Uiteraard werden er eerst volwassenen gedoopt (rituele baden waren overigens niet onbekend bij de Joden, ook met onderdompeling), maar waarom lezen we niets over kinderen? Waren die er toen niet? Ik geef zelf de plaats aan waar je zou kunnen veronderstellen dat er ook kinderen van het huisgezin gedoopt werden (bij de bekering van de gevangenbewaarder in Handelingen), maar het blijft een wat magere onderbouwing, als je het mij vraagt.

@ Allen: Goed om over deze zaken na te denken en fijn dat we dat op zo’n respectvolle wijze kunnen doen!

Wat betreft de bijbelse onderbouwing: Als het echt van heel groot belang zou zijn welke keuze we hierin maken, dan was de Bijbel denk ik wel duidelijker geweest, is mijn gedachte daarbij.

Wat betreft de kerkgeschiedenis, daar weet ik te weinig van; ik heb sterk de indruk dat uit de eerste twee eeuwen de aanwijzingen voor het een of het ander te onduidelijk zijn om er conclusies uit te trekken.

Mijn schoonmoeder had er wel moeite mee dat haar zoon zich als volwassene liet dopen; ze heeft er gesprekken met hem over gehad, maar ze zag het zeker niet als een zwarte dag. Ze kon het niet opbrengen om bij die doop aanwezig te zijn, maar heeft het wel geaccepteerd.

Ze is wel aanwezig geweest bij de doop van onze dochters en ze heeft van die diensten ook echt kunnen genieten.
Bij haar zoon was het natuurlijk dichterbij: het had te maken met de kinderdoop van haar zoon, met dat zij haar zoon vroeger als kind had laten dopen.
Bij haar kleindochters kon meer de vreugde zijn dat die geloofden en daar ook voor gingen.
Dat is niet bij al haar kinderen en kleinkinderen het geval.

En oh ja, het feit dat het niet zo makkelijk uit de Bijbel te halen lijkt is vlgs mij niet zo moeilijk te verklaren: alle eerste dopelingen waren volwassen. Over wat de tweede en derde generatie gelovigen deden lees je niets. Uit de kerkgeschiedenis zijn vlgs mij wel verhalen bekend dat zij ook kinderen doopten.

Ik zelf ben als kind gedoopt en heb belijdenis gedaan toen ik 18 jaar oud was, een bewuste geloofskeuze.
Over de kinderdoop dacht ik toen al een klein beetje ambivalent.
Ik heb mijn belijdenis zo duidelijk – onder andere – bedoeld als een ja zeggen op mijn kinderdoop, en ook verder is mijn weg in het geloof zo geweest dat ik het niet waarschijnlijk vindt dat God van me zou vragen me nog een keer te laten dopen.

Mijn inmiddels overleden man, uit dezelfde Nederlands Gereformeerde traditie als ik, heeft dat wel gedaan toen hij al in de veertig was, ook al had hij ook al jong belijdenis gedaan. Hij is wel lid gebleven van de Nederlands Gereformeerde Kerk.

Zijn geloofsweg is een andere geweest en zo kwam hij tot die tweede doop.

We hebben onze kinderen laten dopen, zij het met enige aarzeling, vooral van de kant van mijn man. Onze toenmalige predikant ging daar heel fijngevoelig mee om.

Onze dochters zijn alle drie tot de overtuiging gekomen dat de doop op eigen geloof meer bijbels is en ze hebben zich dan ook aangesloten bij een Baptistengemeente.

Mijn man en ik hebben er vaak over nagedacht en we kwamen steeds weer tot de conclusie dat je laten dopen als je zelf tot geloof bent gekomen eigenlijk bijbelser is, maar dat de Bijbel zeker niet krampachtig is over dit onderwerp en dat er geen enkel bezwaar is tegen een tweede doop.

Toen onze jongste dochter zich liet dopen, ze was toen 15, zei de jeugdoudste van de Baptistengemeente dat ze zo twee keer de zegen van een doop ontving. Hij had bij haar kinderdoop en bij haar doop op vijftienjarige leeftijd allebei een mooie invulling voor haar.

Ik heb de indruk dat de PKN, en veel gereformeerden, krampachtig zijn de ene kant op; en mensen die doop op eigen geloof voorstaan zijn dan soms weer krampachtig de andere kant op.

Het zou winst zijn als we daar wat ontspannener in zouden kunnen zijn en onze energie aan belangrijker dingen besteedden.

(Vrije bewerking naar I. Kor. 1:14)

de katholieke kerk en protestantse kerken erkennen elkaars doop.
de spits van de vraag, bij de kinderdoop is dat het gezien wordt
als een verbondsdaad van God, die niet over hoeft.
daar rust ook de gedachte van overdoop op! Gods Ja heeft al geklonken in de doop. dat hoeft niet over.

groet rj