U doet de sterveling terugkeren tot stof en zegt: ‘Keer terug, mensenkind.’ Duizend jaar zijn in uw ogen als de dag van gisteren die voorbij is, niet meer dan een wake in de nacht. (Psalm 90:3,4)

‘All is quiet on New Year’s Day…’ Een bekend nummer van de Ierse band U2 klinkt uit de speakers van mijn auto. Niet vreemd, want ik luister graag naar deze muziek. Maar dit keer ben ik niet degene die de CD heeft gestart, want dat is mijn zoon. Hij is 17 nu en pas sinds kort deelt hij mijn voorkeur voor U2. Het is grappig, want veel oude U2 nummers zijn klassiekers voor mij en nieuwe ontdekkingen voor hem.

Hij is bijna klaar met zijn middelbare schoolopleiding en plannen voor de vervolgstudie zijn al gemaakt. Er is een grote kans dat hij na de zomervakantie een studentenkamer gaat betrekken om dichterbij de universiteit te zijn. We zijn het erover eens dat dit verstandig is, maar ik moet erg aan het idee wennen en kijk niet met verlangen uit naar de dag dat onze oudste het huis verlaat. Natuurlijk ben ik trots en hoop ik dat hij een prachtige studententijd heeft. Maar ja… ik vind als vader dat het allemaal zo ongelofelijk snel gaat!

Ik vertel mijn zoon dat ik ‘New Year’s Day’ op 1 januari altijd even beluister. Het is een kleine, persoonlijke traditie. Elke nieuwjaarsdag schrik ik ook weer van het feit dat de dagen zo snel aan mij voorbij trekken. En dit lied, deze bekende hit, is zelf ook bijna dertig jaar oud!

Psalm 90 is een veel oudere tekst. Geen psalm van David, maar een gebed van Mozes! En ook deze tekst keert jaarlijks bij mij terug – zij het dan op oudejaarsavond. Er is misschien geen toepasselijkere tekst te vinden voor de jaarwisseling dan deze psalm.

Het mag dan zo zijn dat de dagen en jaren in mijn ervaring snel voorbij vliegen, Mozes maakt ons hier duidelijk dat duizend jaren in de ogen van God zijn als één enkele dag. Dat plaatst mijn gevoel voor tijd wel even in een heel ander perspectief…

Heb je ook het gevoel dat de tijd vliegt? Gaan de dagen zo snel voorbij of leef jij zo intens? Allebei, misschien?

Eeuwige God, Leer ons zo onze dagen te tellen dat wijsheid ons hart vervult.
(Ps. 90:12)

Deze tekst schreef ik voor mijn boekje PSALMEN TO GO (voorjaar 2010)

“De eenheid van de kerk ligt niet in haar doopvisie maar in Jezus Christus”. Ik kwam deze woorden tegen in een prachtige studie van Ds Jelle de Kok van de PKN te Diever: “Volwassendoop en kinderdoop – Een persoonlijke worsteling, theologische overdenkingen en pastorale handreikingen”.

De Baptisten vieren dit jaar hun 400-jarig jubileum onder het motto: “Kiezen voor verbinding“.

Ik zou zeggen: breng deze leus samen ruimhartig in praktijk en ga als baptisten eens in gesprek met mensen als Ds Jelle de Kok (PKN Diever) en Ds Jan Mudde (NGK ‘Wilhelminakerk’ Haarlem).

“Het blijkt dat op welke manier men de doop ook benadert er geen waterdicht systeem van te maken is” – Ds Jelle de Kok

Lees de PDF van Ds. Jelle de Kok over twee doopvisies die “niet helemaal waterdicht te krijgen zijn” hier. De foto maakte ik onlangs bij het Haarlemmermeerse Bos – IJweg, Hoofddorp. Ik weet niet precies wat de kunstenaar heeft willen zeggen met dit beeld, maar ik zie er nu twee visies in die op hetzelfde gericht zijn en rustig naast elkaar kunnen blijven staan… Heel toepasselijk, toch? Klik op de afbeelding voor een vergroting.

Goede vraag. Niet van mij, maar van de eunuch uit Ethiopië (lees Handelingen 8). Deze vraag – maar dan in de vertaling van NBG ‘51 – was voor mij de aanleiding me te laten dopen. Toen ik 17 was.

Ben ik een wederdoper? Een overdoper? Nee. Ik ben niet als kind gedoopt, dus ik ben nooit overgedoopt. Mijn ouders hebben ooit de keuze gemaakt de hervormde kerk te verlaten omdat zij grote moeite hadden met de vrijzinnigheid die daar destijds opkwam. Ik moest toen nog geboren worden.

Ik ben nu bijna 48 en ruim 30 jaar geleden gedoopt. Dat was mijn persoonlijke, bewuste keuze en geen mens had er op aangedrongen. Ik had er goed over nagedacht en had voldoende argumenten gevonden om me te laten dopen. Ik wilde graag een publiekelijk geloofsgetuigenis afleggen – vergelijk het met een trouwbelofte. Met mijn hele hart wilde ik Jezus volgen en Hem gehoorzamen. Juist omdat ik in een gelovig gezin ben opgegroeid en al als kind een bewuste keuze voor Christus had gemaakt, verlangde ik naar een moment waarop ik in de gemeenschap van gelovigen openlijk van mijn liefde voor Jezus kon getuigen. Ik had tal van redenen om me te laten dopen en las toen de simpele vraag van de eunuch uit Ethiopië: “Zie, daar is water; wat is ertegen, dat ik gedoopt word?” Ik kon geen tegenargument verzinnen en had daar ook totaal geen behoefte aan. Ik heb me laten dopen in gehoorzaamheid en met een oprecht, toegewijd hart.

Mijn doop is voor mij een kostbaar, onvergetelijk moment. Nooit ben ik tegelijkertijd zo blij en ontroerd geweest* Ik kon de tranenstroom niet binnenhouden. Nu weet ik dat het de blijdschap van de heilige Geest was die mij toen overviel, toen wist ik niet wat me overkwam. Natuurlijk viel er ook spanning van me af – ik was 17 en stond in een witte jurk druipend voor een volle zaal, daar is wel enige moed voor nodig. Maar het wegvallen van die spanning is geen verklaring voor de overweldigende vreugde die vanuit mijn hart naar buiten kwam en die ik met geen mogelijkheid kon tegenhouden. Als een bron van levend water die z’n weg vindt naar de buitenwereld! Ik kan het niet anders beschrijven.

Wat was mijn dooptekst? “De HERE is uw Bewaarder, de HERE is uw schaduw aan uw rechterhand.” (Psalm 121:8) Deze tekst heeft me op moeilijke momenten in mijn leven (geloof me, die zijn er geweest en er zullen er zeker nog meer komen) overeind gehouden. Wat een prachtige woorden, wat een zekerheid!

En dan nu de ‘doopkwestie’. Er is voor mij geen kwestie. Ik lees het Woord van God en zie dat daar staat: “Wat aarzel je dan nog? Sta op, laat je dopen en je zonden wegwassen, terwijl je zijn naam aanroept.” (Hand. 22:16 – Ananias spreekt hier tegen Saulus – later Paulus - die door een persoonlijke, bovennatuurlijke ontmoeting ontdekt had wie Jezus is). Eerder in Handelingen (hoofdstuk 9) staat deze gebeurtenis beschreven en deze tekstregel (vers 18) spreekt boekdelen: “Meteen was het alsof er schellen van Saulus’ ogen vielen; hij kon weer zien, stond op en liet zich dopen.” Overal zie je in de Bijbel hetzelfde patroon: mensen komen tot geloof en laten zich vrijwel direct dopen. Er is soms aarzeling, maar die wordt al gauw overwonnen. Zo ook in Handelingen 10:46,47: “De Joodse gelovigen die met Petrus waren meegekomen, zagen vol verbazing dat ook heidenen het geschenk van de heilige Geest ontvingen, want ze hoorden hen in klanktaal spreken en God prijzen. Toen merkte Petrus op: ‘Wie kan nu nog weigeren deze mensen met water te dopen, nu ze net als wij de heilige Geest hebben ontvangen?’”

Ik heb er persoonlijk geen enkel probleem mee als gelovigen genoegen nemen met hun kinderdoop en belijdenis. Wie ben ik om daar ook maar iets aan af te doen? Ik heb er diep respect voor. Als eenvoudige bijbellezer denk ik wel dat er veel moeite moet worden gedaan om de kinderdoop bijbels te onderbouwen. Als je de kerkelijke traditie niet zou kennen en alleen op grond van de Bijbel een keuze zou moeten maken, dan zie ik persoonlijk niet hoe je ooit bij de kinderdoop uit zou kunnen komen. Ook niet als een nieuwe vorm van besnijdenis, want we hebben nooit een dergelijke opdracht ontvangen. Bovendien gaat het hier om mannen en vrouwen (Handelingen 8:12) en we lezen tal van verslagen waarbij volwassenen gedoopt werden. En al is er in de Bijbel wel sprake van het opdragen van kinderen (Jezus in de tempel en kinderen die door hun ouders bij Jezus worden gebracht), nergens wordt expliciet melding gemaakt van het dopen van kinderen. Alleen de tekst uit Handelingen 16 over de gevangenbewaarder die zich direct na zijn bekering ‘met zijn huisgenoten’ liet dopen biedt ruimte voor het idee van kinderdoop, maar je moet het er wel in willen lezen – het staat er niet.

Maar nogmaals: ik heb geen problemen met broeders en zusters die op dit punt een andere overtuiging hebben. Waar heb ik wel moeite mee? Met sommige reacties van medegelovigen die de kinderdoop tot absolute norm verheffen en volwassendoop benoemen als ‘overdoop’. Er is niets mis met hernieuwde toewijding. Er is bijbels gezien geen enkel bezwaar tegen het bevestigen van wat je ouders je als kind hebben willen meegeven – dat kan door geloofsbelijdenis en het kan door de geloofsdoop als volwassene (tal van bijbelse voorbeelden). De doop is een symbolische handeling waarmee uitdrukking gegeven wordt aan de geloofszekerheid dat je met Christus gestorven en uit de dood opgestaan bent: “We zijn door de doop in zijn dood met hem begraven om, zoals Christus door de macht van de Vader uit de dood is opgewekt, een nieuw leven te leiden.” (Romeinen 6:4)

Ik vind het ook verdrietig dat mensen die tot het inzicht gekomen zijn dat zij zich als volwassene moeten laten dopen soms zo weinig rekening houden met de reacties die dit bij anderen oproept. Niet iedereen komt tot hetzelfde inzicht, dat geldt voor meer geloofspunten. Wel hebben we in Romeinen 14 instructies gekregen voor de manier waarop we met elkaar om moeten gaan wanneer we verschillende inzichten hebben: “Laten we elkaar daarom niet langer veroordelen, maar neem u voor, uw broeder en zuster geen aanstoot te geven en hun niet te ergeren.” (Romeinen 14:13)

Dr. John Stott, Anglicaans theoloog, werd eens gevraagd wat zijn standpunt over de ‘doopkwestie’ was. Ik was erbij toen deze vraag gesteld werd en ik zal nooit zijn liefdevolle reactie vergeten. Het was bij de presentatie van zijn boek ‘Het kruis van Christus’ in het Rai Congrescentrum te Amsterdam. Ik denk dat dit in 1997 was. Het antwoord van Stott bestond uit een grappige tegenvaag – geheel in de stijl van zijn Meester: ‘Wilt u weten hoeveel water we moeten gebruiken?’

Kijk, dat vind ik een mild en wijs antwoord. Zo’n antwoord kan bij mij geen enkele weerstand oproepen, alleen maar instemming. Zelf denk ik: ik wil helemaal ondergedompeld worden in de genade van Christus, dus laat mij maar ondergaan en herrijzen – maar mocht je er anders over denken: je bent mijn broer of zus in Christus en ik wens je van harte Gods zegen toe.

Wat zou ik graag zien? Dat we als gelovigen in liefde over elkaar spreken en respect tonen voor verschillende opvattingen. Ben je volledig overtuigd van de bijbelse basis voor kinderdoop? Ik deel je standpunt niet, maar ik heb je van harte lief. Ben je vast overtuigd van de bijbelse opdracht van geloofsdoop? Die overtuiging heb ik ook en ik wil deze opvatting in alle liefde meedelen – met respect voor hen die er anders over denken.

Uiteindelijk zijn onze meningen en tradities niet zo erg belangrijk. De grote vraag is: wat is de wil van onze Heer?

Als je op een respectvolle manier over dit gevoelige onderwerp in de comments van gedachten wilt wisselen: be my guest.

* Het gevoel van overweldigende blijdschap heb ik bij de geboorte van onze drie kinderen en bij de doop van mijn vrouw Lydia en later die van Sosha en Robin – op vrij jeugdige leeftijd, misschien een mooi compromis? – wel mogen herbeleven. Daar is het gevoel van ontroering en vreugde wel goed mee te vergelijken. Bij elke doopdienst moet ik opnieuw tegen de tranen vechten – vooral als ik de gezichten zie van mensen die uit het water omhoog komen. Hemels.

Word wakker, Heer, waarom slaapt u? Ontwaak! Verstoot ons niet voor eeuwig. Waarom verbergt u uw gelaat, waarom vergeet u onze ellende, onze nood? Onze ziel ligt neergebogen in het stof, ons lichaam vastgekleefd aan de aarde. Sta op, kom ons te hulp, verlos ons, omwille van uw trouw. (Psalm 44:24-27)

Boven deze 44e psalm staat dat het een kunstig lied is van de Korachieten. Het gaat om een zgn. maskil – een kunstzinnig gevormd gedicht waarin wijsheid wordt doorgegeven.

Als je deze psalm leest, wordt duidelijk dat de schrijver zich in benauwde omstandigheden bevindt. De vijanden van Gods volk hebben toegeslagen en het lijkt erop dat God niets aan hun ellende doet. Het is alsof Hij slaapt.

Het idee van een slapende God doet mij denken aan een gebeurtenis waarover we in de evangeliën lezen: de storm op het meer. Ook daar zijn de omstandigheden levensbedreigend, maar Jezus ligt midden in de storm te slapen. De leerlingen roepen het uit in hun nood: “Heer, red ons toch, we vergaan!” Maar hier is het Jezus die een waaromvraag stelt: “Waarom hebben jullie zo weinig moed, kleingelovigen?” (Matteus 8:23-26)

Zou er een verborgen wijsheid in deze geschiedenis te vinden zijn? En zou Psalm 44 op dezelfde wijze een geloofsles willen doorgeven? Ik denk het wel…

De angst en zorg van Jezus’ leerlingen is later in hun leven in alle hevigheid teruggekeerd wanneer hun Heer gekruisigd en begraven is. Dit lijkt het einde van het verhaal: Jezus rust in vrede. Maar buiten, in de hoofden en harten van zijn treurende vrienden, gaat de storm wild tekeer. De vijanden hebben gewonnen, de strijd lijkt beslecht.

Waar God in Psalm 44 lijkt te zwijgen, stelt Jezus in Matteus 8 luid en duidelijk zijn waaromvragen: “Waarom hebben jullie zo weinig moed, kleingelovigen?” Op eenzelfde bestraffende toon spreekt Hij zijn leerlingen toe nadat Hij uit de dood was opgestaan en in hun midden verscheen: “Waarom zijn jullie zo ontzet en waarom zijn jullie ten prooi aan twijfel?” (Lucas 24:38)

Denk je dat God slaapt en loop je vertwijfeld rond met waaromvragen? Heb je die waaromvragen al aan God gesteld? En: heb je ook de waaromvragen van Jezus gehoord?

Vader, we begrijpen soms niet dat U zo afwezig en stil lijkt. Toch vatten we moed en blijven wij in onze nood op U vertrouwen.

Overdenking geschreven voor boekje Psalmen 2 Go (verschijnt komend voorjaar) en Preek door de week van de Meerkerk.

Gisteravond, zeg maar afgelopen nacht, moest ik nog even langs kantoor om m’n laptop op te halen. Het komt wel eens vaker voor dat ik bij Amsterdam Sloterdijk rondloop buiten gewone kantoortijden. Vaak zie ik dan de konijnen rondhuppelen alsof dit niet een bedrijventerrein maar een duingebied is. Als alle mensen weg zijn, dan nemen de dieren dit territorium weer in bezit. En als er heel veel konijnen zijn, dan komen er ook dieren op af die wel een vers konijnenboutje lusten. Een van die dieren heb ik gisteravond geschoten. Dwars door het hek van de Mercedesdealer aan de Donauweg, een weg waar ook het kantoor van Ark Media te vinden is. Ik schoot in het donker en ik schoot met scherp… maar wel met een camera met hoge ISO-snelheid natuurlijk. Zie hier een prooidier en een roofdier in de urban jungle van Amsterdam Sloterdijk. Ik kon het haast niet geloven, maar ik heb het goed gezien. Kijk maar mee!

Liggend op mijn bed denk ik aan u, wakend in de nacht prevel ik uw naam. U bent altijd mijn hulp geweest, ik juichte in de schaduw van uw vleugels. Ik ben aan u gehecht, met heel mijn ziel, uw rechterhand houdt mij vast. (Psalm 63:7-9)

David schreef deze Psalm terwijl hij in de woestijn van Juda verbleef. De woestijn roept beelden van droogte, eenzaamheid en gevaar op. Het is een plaats waar je kunt smachten naar water, snakken naar uitkomst, smeken om hulp.

Als je in de woestijn belandt, dan moet je iets hebben om op te teren. Woestijndieren, zoals kamelen, zijn zo gemaakt dat zij een ingebouwde reservevoorraad hebben. Zij kunnen het een tijd uitzingen zonder water en voedsel.

David kon het ook een tijd uitzingen. Juist de psalmen die hij schreef in de wildernis, in de droge perioden van zijn leven, laten zijn sterke geloof en hechte relatie met God zien. Dat geloof kwam hem niet via een woestijnstorm plotseling aanwaaien, nee – dat had hij meegenomen de woestijn in. Vertrouwen op God hield hem lichamelijk en geestelijk in leven.

Een geestelijk verweesd mens, en daarmee bedoel ik iemand die niet (meer) in verbinding met de Schepper staat, zal zich in de woestijn verloren voelen. Gelovigen die God als Vader hebben, kunnen dat ook ervaren, maar zij dragen wel een reservevoorraad vertrouwen met zich mee. Die voorraad is aangelegd in betere omstandigheden. Zij weten nog hoe zij God dankten voor zijn gulheid toen het leven hen toelachte en zij hun geluk niet opkonden. Zeker, ze ervaren nu een gemis, een leegte, een akelige eenzaamheid, maar op grond van hun geloofservaring weten zij dat dit een moeilijke fase is waar je vol vertrouwen doorheen kunt komen. Je kunt het uitzingen, als je God blijft prijzen.

David kent dat geheim. Hij is aan God gehecht. Hij stemt zijn gedachten af op zijn Maker, laat zijn ziel volstromen met hoop en kracht. Hij vertrouwt erop dat er weer betere tijden zullen komen, dat er uitredding zal zijn.

Vader, we zeggen het David na: uw liefde is meer dan het leven. We zijn aan U gehecht omdat wij in ons geloofsleven uw liefde en trouw hebben leren kennen.

Geschreven voor Preek door de Week van de Meerkerk De foto maakte ik op de Geniedijk tussen Aalsmeer en Hoofddorp, afgelopen zondagmiddag. Klik erop voor grotere weergave.

Zie hier waarom. (Foto gisteravond gemaakt in zalencentrum Amershof in Amersfoort).

In Haarlemmermeer hebben we onze eigen “Berlijnse muur”… Van mij mag deze betonnen muur wel blijven staan, het is een prima beschutting tegen weer en wind voor de fietsers die hier rijden en de schapen die er rondlopen. Al wandelend moest ik denken aan kerkmuren, want daar ben ik de laatste tijd nogal mee bezig. Van mij mogen kerkmuren ook blijven staan, als we er maar regelmatig achter vandaan komen om elkaar te ontmoeten en als we maar niet vergeten dat volgelingen van Jezus geroepen zijn om de wereld in te trekken! En als er eenmaal één schaap over de muur is… Klik op de foto met schaap voor een grote weergave en vergeet niet te kijken naar de drie stukjes video hieronder … Laat me maar weten wat je denkt.

Dit middengedeelte van mijn wandeling langs de Haarlemmermeerse Muur is alleen in het begin even wat moeilijk te verstaan. Daarna gaat het al gauw weer goed. Ik wil dit toch graag met jullie delen.

Het filmpje hieronder houdt een beetje vreemd op, maar ja… de discussie moet natuurlijk ook een open eind hebben! De laatste zin moet zo afgemaakt worden: “…die vroeger misschien wel een functie gehad hebben, maar die nu vaak onnodig voor scheiding zorgen.”

Via Twitter riep ik tweeps en bloggers op om aandacht te besteden aan de val van de Berlijnse muur, nu 20 jaar geleden. Dit is mijn eigen bijdrage – ik hoop dat er meer mensen aanhaken. De vraag is: welke muren moeten er wat jou betreft nog meer om?

Ik ben oud genoeg om me de val van de Berlijnse muur goed te kunnen herinneren. De muur viel terwijl ik ziek thuis zat en ik kon de gebeurtenissen via de televisie op de voet volgen. Ik wist dat ik een keerpunt in de geschiedenis meemaakte.

Het voormalige West-Duitsland heeft een enorme prijs betaald voor het economisch herstel van het voormalige Oost-Duitsland. De vrijheid die mensen kregen door de val van communistische staten is echter niet in geld uit te drukken. We mogen echt dankbaar zijn voor het veranderde klimaat tussen Oost en West en moeten er ook lessen uit trekken.

Helaas zijn veel mensen kort van memorie. We zijn nu druk bezig met het metselen van een nieuwe muur: een scheiding tussen ‘de moslimlanden’ en ‘het vrije Westen’. Sommige christenen lijken wel mee te willen metselen aan zo’n muur. Het gaat dit keer niet om een zichtbare muur, maar de scheiding is er niet minder pijnlijk door. Twee decennia geleden wist vrijwel iedereen aan onze kant van het ijzeren gordijn dat de dreiging van ‘die communisten in Rusland’ kwam en nu lijken veel mensen te geloven dat ‘de moslimwereld’ een invasie van het ‘christelijke’ Europa voorbereidt. Maar ik wil niet meegaan in die angst. Aan de andere kant van al die door mensen gemaakte ‘muren’ leven ook opa’s, oma’s, vaders, moeders en kinderen. Ik zal nooit meebouwen aan muren die mensen van elkaar gescheiden houden. Ik help liever met het afbreken van op angst gefundeerde vooroordelen. Steen voor steen!

En dan nog wat muren die wat mij betreft heel snel mogen omvallen: de muren die christenen van elkaar gescheiden houden en de muren die gelovigen bewust of onbewust hebben opgetrokken tussen hen en ‘de boze buitenwereld’. Natuurlijk zijn we als volgelingen geroepen tot een andere levensstijl dan gangbaar is, maar we hoeven ons boven niemand verheven te voelen. Er is veel mis binnen en buiten de kerk. We zijn net mensen. En ik meen dat Jezus ons heeft opgeroepen om de wereld in te gaan, niet om ons binnen veilige kerkmuurtjes terug te trekken.

“Want hij is onze vrede, hij die met zijn dood de twee werelden één heeft gemaakt, de muur van vijandschap ertussen heeft afgebroken.” Efeziërs 2:14

God is voor ons een veilige schuilplaats, een betrouwbare hulp in de nood. Daarom vrezen wij niet, al wankelt de aarde en storten de bergen in het diepst van de zee. Laat de watervloed maar kolken en koken, de hoge golven de bergen doen beven. (Psalm 46:2-4)

Wij leven in een land waar we ons tegen van alles en nog wat kunnen verzekeren. Er kan iets misgaan, maar de financiële schade blijft gelukkig vaak beperkt. Ik zag een televisiereportage uit Amerika waar een echtpaar hun huis uit moest omdat zij de hypotheeklast niet meer konden dragen. De vrouw had een hartaanval gehad en was op dat moment werkloos en onverzekerd. De dokters- en ziekenhuisrekeningen waren daarna opgelopen tot 50 duizend dollar.  De komende dertig jaar moet zij nu haar schuld aflossen. Niet de schuld van haar hypotheek, maar de kosten van haar hartaanval.

In andere werelddelen komen deze problemen minder voor. Domweg omdat de mensen daar geen huis kunnen kopen of dokter in de buurt hebben. Het is wel eens goed je dit te realiseren wanneer je mopperend in de file staat of lang bij de kassa van de supermarkt moet wachten. Vergeleken met zoveel anderen hebben wij vaak maar weinig redenen tot klagen!

Maar ook in ons veilige bestaan kan het noodlot plotseling toeslaan. Als je al een tijdje op deze aardbol rondloopt, dan kan het niet anders of je hebt dergelijke panieksituaties meegemaakt. Een zeer verontrustend telefoontje op een ‘niets aan de hand-dag’. Een ernstige ziekte die een op het oog gezond familielid treft. Van de ene op de andere dag kan je wereld op z’n kop staan.

Zelfs banken en verzekeringsbedrijven bieden geen zekerheid meer. En ze kunnen ons helemaal niet helpen als we in geestelijke nood of doodsangst verkeren. Dat zijn momenten waarop ik denk: bij wie zou ik met mijn verdriet en zorgen terecht kunnen als ik mijn hemelse Vader niet had?

Er zijn ongetwijfeld veel mensen die zich nooit in een dankgebed tot God richten als alles naar wens gaat. Maar als er onverwachts iets naars gebeurt, roepen ze God wel ter verantwoording en trekken ze zijn liefde en goedheid in twijfel. Heeft de nood jou leren bidden? Hoe bid jij?

Vader, we mogen gelukkig tot U komen in onze nood. U wijst ons niet af en U luistert. Maar we willen ook bij U komen in dankbaarheid voor al uw goede zorg.

Geschreven voor Preek door de Week van de Meerkerk. Thema: Leer ons bidden.