Er worden vrouwen gedwongen. Gedwongen. Dit betekent dat je dag na dag verkracht wordt. Vrouwen die elke morgen weer wakker worden, zich moeten overgeven aan het leven en de lichamen waar ze zich elke keer weer voor moeten opofferen. Een bizar en gruwelijk bestaan.

De kwetsbare meisjes
Prostituee is geen optie in je beroepskeuzepakket van de middelbare school. Niemand stimuleert zijn dochter om prostituee te worden. Daar moeten we niet aan denken! Toch werken er naar schatting 30.000 vrouwen in de prostitutie, en wat blijkt? Het ene meisje loopt veel meer risico om in de prostitutie terecht te komen, dan de ander. Meisjes die een laag zelfbeeld hebben, die in een (seksueel) gewelddadig gezin zijn opgegroeid, of uit een minderheidsgroep komen, – kortom de kwetsbare meisjes – lopen het meeste risico. En na een aantal jaar weten ze niet beter en durven ze niet anders.

Een eigen keuze
Nederlanders vinden het belangrijk dat prostituees zelf de keuze maken. Wanneer ze dit leven willen, mogen ze ervoor kiezen. Hun goed recht natuurlijk, om te kiezen. Dit betekent dat je uit gelijkwaardige opties kunt kiezen als lerares, ingenieur, huisvrouw of prostituee. Dat is een vrije keuze. Maar deze opties bestaan vaak niet; er is geen keuze er wordt alleen een beslissing gemaakt. Een dappere beslissing. Ze beslist dat ze niet anders kan.

Het recht om seks te kopen
De prostituee in Nederland. We zien haar als handelswaar. Wanneer ze achter haar raam staat zijn de bezoekers veeleisend en soms zelfs intimiderend. Voor weinig geld meer mogelijkheden, het liefst zonder voorbehoedsmiddelen. Met mijn geld heb ik recht op jouw lichaam. Marktwerking heet dat. In Nederland is seks te koop, in Nederland verkopen we vrouwen en mannen. Elke dag een beetje meer.

De gevolgen
Een vrouwenlichaam is niet gebouwd op meer dan tien keer per dag seks. De angst voor SOA’s is groot onder de prostituees. Ook vele psychische gevolgen liggen op de loer. De professionele prostituee wordt geadviseerd om een andere naam aan te nemen voor haar werk. Tijdens het werk dissocieert ze zich soms van zichzelf. Een overlevingsmethode voor de mens in noodsituaties, waarbij je niet kunt wegrennen. Een tijdelijk methode die desastreus is voor je latere functioneren. Post-traumatisch stress stoornis, een stoornis die veel voorkomt bij oorlogsveteranen, is trouwens ook een van de risico’s.

Bizar
Geen mens is te koop. Seks is niet te koop. Wij zijn 23 jaar, geraakt en initiatiefnemers van Ik ben onbetaalbaar, een burgerinitiatief, waarmee we voorstellen om het kopen van de seksuele daad strafbaar stellen. Laat ook uw stem horen op www.ikbenonbetaalbaar.nl

Tijd voor een vraag die je gek kan maken: wat is tijd? We zaten daar over te praten en te denken na afloop van het avondeten. Kun je de tijd terugdraaien? Bestaat de tijd alleen in onze waarneming, door het verloop van dagen en nachten, weken, maanden en jaren, door onze plek op deze planeet in ons zonnestelsel? Heeft de tijd te maken met onze beleving, met verval en veroudering? Bestaat de tijd ook buiten onze waarneming? Is er tijd in de eeuwigheid -in de hemel, zo je wilt- of staat daar alles stil in een voortdurend nu?

Andere mensen nemen gewoon een toetje, wij moeten dit soort gesprekken voeren. Het kwam door the Matrix – leef ik dit leven of beleef ik alleen wat ik zie en is alles om mij heen projectie? Heb ik dit werkelijk geschreven of lees jij wat jij denkt dat ik geschreven heb en besta ik alleen in jouw verbeelding?

Alleen het idee al dat we dergelijke vragen kunnen stellen en overdenken is fascinerend. Lydia zei dat er een leuk fragment over tijdreizen in The Big Bang Theory zit. We zetten even later de televisie aan en dit fragmentje komt voorbij op het scherm. “Dat is een teken!” weet ik met zekerheid. Of zitten we elkaar massaal voor gek te houden?

If I find in myself desires nothing in this world can satisfy
I can only conclude that I was not made for here

Ik moest denken aan C.S. Lewis die over dit soort vragen heeft nagedacht en tot boeiende gedachten is gekomen. We hebben een besef van eeuwigheid, een hunkering naar volmaaktheid in ons. Elke hunkering verwijst naar iets dat bestaat – dorst verwijst naar water, honger naar voedsel. Waar komt ons verlangen naar begrip, eeuwigheid en heelheid vandaan? Hebben we ten diepste al kennis van een wereld waar alles perfect is? Wees gerust, ik verwacht geen sluitende antwoorden in de comments – ik ben al blij als je even meedenkt. En geniet ook met mij van de C.S. Lewis song – prachtig gezongen door Brooke Fraser. Ik geloof dat zij echt bestaat, al heb ik haar nooit gezien. En ik geloof dat C.S. Lewis ook echt bestaat. Nog steeds, in zijn verhalen. En als persoon. Ergens in de eeuwigheid.

En het was de hoogste tijd
Want de roest kruipt naar je ogen
En de schaduw wint terrein
Op alles wat je ooit zo mooi vond
Op alle prijzen die je kreeg
Als de nieuwe zon dan opkomt
Dan zijn de straten groot en leeg
En in de ochtend zijn we weer volstrekte vreemden
En als ik jou dan weer ontmoet
Dan ben ik eindelijk iemand anders
Dan ben ik eerlijk, sterk en echt en waar en goed
En dan drinken we de regen
En dan eten we de wind
En dan worden we weer vrienden
Gewoon weer vrienden net als vroeger
Verder niks
En dat is heel goed nieuws

Ik schrijf deze woorden omdat ik erg onder de indruk ben van het bericht in onze kerk over een prachtig meisje van slechts 19 jaar dat besloot dat ze zelf een eind moest maken aan haar leven. Wat een verdriet en wat een vragen voor de mensen die ze achterlaat, die ongetwijfeld heel veel van haar houden en nooit zullen begrijpen waarom ze dit wanhopige besluit genomen heeft. Was de liefde van mensen niet genoeg? Droeg ze een verschrikkelijk geheim met zich mee, een diepe pijn? Geen mens kan het haar nu nog vragen, nu moeten we er voor de nabestaanden zijn en het verdriet delen.

Het meisje en haar familie ken ik niet persoonlijk. Maar ik schreef eerder deze week een overdenking (als altijd) voor preek door de week. Voor elke dag schrijf ik met een paar andere mensen van onze kerk een korte overdenking – als je naar de website van de Meerkerk gaat kun je die gemakkelijk vinden. De preek van vandaag was van Christiaan Vos en ging over een Facebook duimpje dat tussen ‘God’ en ‘jou’ was geplaatst. De boodschap was duidelijk: God houdt van je. Maar sommige mensen vinden het al moeilijk voorstelbaar dat God hen aardig vindt, laat staan dat ze kunnen accepteren dat de Schepper van hemel en aarde van hen persoonlijk houdt. Voor die mensen schreef ik onderstaande tekst.

GOD VINDT JOU AARDIG

Snow Patrol. Een band uit Noord-Ierland die met hun song Chasing Cars een grote hit scoorden. Deze woorden zingen nu door mijn hoofd: “Those three words. Are said too much. They’re not enough…”

Welke woorden zouden dat anders kunnen zijn dan: I LOVE YOU?

Soms wordt een uitdrukking zo vaak gebruikt dat er slijtage optreedt. Hoe vaker je iets hoort, hoe ‘gewoner’ en minder betekenisvol het wordt. Bovendien zijn we allemaal zo vaak voorgelogen door mensen die ons iets willen verkopen of voorspiegelen, dat we terecht achterdochtig zijn geworden.

‘Ik houd van je!’ Het maakt wel verschil wie het wanneer zegt – tegen wie, op welke plaats en op welke toon. I LOVE YOU. Mooi. Maar dan wil je zeker iets van me?

Wat jammer dat we bijna altijd en overal op zoek moeten gaan naar de betekenis achter de woorden. We kunnen een uitspraak niet direct voor waar houden omdat iemand het met overtuiging zegt. We willen zien of de woorden in praktijk ook worden waargemaakt.

De Engelse schrijver Adrian Plass vertelt in zijn ‘Gewijde dagboek’ dat het op een dag tot hem doordrong dat God hem ‘wel aardig’ vond. Dit is zijn opmerkelijke conclusie: ‘God is nice and he likes me’. Ja, daar hoef je de meeste christenen niet van te overtuigen, zij geloven wel dat God van hen houdt. Oh ja? Doe je dat diep vanbinnen ook? Werkelijk? Geloof je echt dat je God na aan het hart ligt, dat hij jou aardig vindt?

Een boze oude man met een lange grijze baard die vanuit de wolkenlucht donder en bliksem over ons uitstort. Misschien is dat een correct beeld van de Griekse god Zeus of de Germaanse god Donar, maar het is niet het beeld dat Jezus van zijn liefhebbende Vader geeft. Kun je vandaag – als een soort oefening – jezelf eens vertellen dat God je aardig vindt? En wil je dan in de loop van deze dag ook gaan accepteren dat God je zo lief heeft dat hij zijn Zoon gegeven heeft opdat iedereen die in hem gelooft niet verloren gaat, maar eeuwig leven heeft? Het staat er toch echt. Johannes 3:16. En nu moet je het nog met je hele hart aanvaarden.

1 Petrus 5:7: ‘U mag uw zorgen op Hem afwentelen, want u ligt Hem na aan het hart’.

Klik op de foto’s voor grotere weergave en kijk ook eens hier…

Dan and I recently returned from a trip to Amsterdam, followed by a voyage through the Highlands of Scotland by rail. This was my third trip to Amsterdam and Dan’s second time there. I love this city. It was the home of my favorite artist, Rembrandt, and remains a uniquely intriguing city. Here are a few images of the city and also a couple of works in the Rijksmuseum which recently re-opened only a few days before we arrived.

On the bridge. We are just a few doors down the block on the right hand side. This was a very convenient location.

We lived on the second floor just over Antoine’s, a fancy restaurant. We entered the staircase through the door on the right. If you look near the top of the building you will see a beam with a pulley. These are hoisting beams and they are on almost all houses in Amsterdam. The houses are narrow and almost anything large must be hoisted up, then it comes through the window.

This is a real life canal scene. People live on the houseboats moored in the canal. The normal routine of housekeeping is displayed for all to see. Our rental apartment lies just beyond the white bridge which is a famous draw bridge in Amsterdam.

This is not a toy.

Everyone likes this painting and I enjoy it myself. I even like the frame.

Here are the Vermeers. We came back to the Rijksmuseum the next morning shortly after the opening to see the Vermeers with no one else there. We also were able to stand in front of the Night Watch with only a few other people who were quietly absorbing it. The museum had been closed for about twelve years being renovated and the collection was housed in another building in Amsterdam. Since it was only open four days before we came to it, I could hardly resent the large crowds, of which I was one. They did a beautiful job on the renovation, and it amazed me that the huge place was running like clockwork even after such a short time open to the public.

This is a detail of the famous Rembrandt painting, The Night Watch. As I studied the painting I became aware for the first time what a large role hands play in the composition.

Here is a close up of the hand holding the glove. I wish you could see it in person.

Canal scene. We wondered how many cars fell into the canals while parking. In Delft, which also has canals, you have to parallel park with no railing. We later learned via a museum display that horses used to fall into the canals regularly, and an apparatus was available to lift them out.

A window full of books. The bikes have nerve-jangling bells.

pinksterfeest

ongekend zijn deze krachten
alsof het donker van de nachten
machteloos in scherven lag
het leven plots het licht weer zag
niet langer bang, niet meer verweesd
heer geef ons weer

pinksterfeest

rustig malen mijn gedachten
alsof ze op een teken wachten
dat het weer beginnen mag
met een ingehouden lach
wacht ik hier nog wat bedeesd
stroom wind en vuur, kom

pinkstergeest

Bij Acceptance zie je de vrouw van binnen worstelen. Iets drijft haar om ‘te accepteren’ en de wereld van kleur in te stappen, maar datzelfde laat haar ook weer terugtrekken.
Door de sterk vertraagde weergave van de film verlies je als kijker het gevoel voor tijd. Het verhaal dat de persoon in de film overbrengt wordt hierdoor versterkt, waardoor het werk intens en confronterend overkomt. Hoewel de techniek hoogstaand is, dringt deze nooit op de voorgrond. De techniek staat in dienst van de diepmenselijke en spirituele inhoud die zijn installaties bezitten. De films zijn dan ook niet spectaculair te noemen. Het gaat namelijk niet om de show, maar om de verdieping en bezinning. Films als Acceptance bezitten een stille, serene schoonheid die door de op je af komende naakte figuren confronteren op een directe en intieme manier. De vragen die het beeld oproept leggen een onbewuste parallel naar het eigen leven. Voor welke keus staan wij, verlangen we naar het donker of lopen we in de wereld van kleur? De emoties van de vrouw verraden een intense strijd in haar ziel die haar tot het uiterste drijft, mij als toeschouwer meeslepend in deze naakte werkelijkheid.

De Pont in Tilburg heeft dit werk in zijn bezit en vertoont het zo nu en dan. Mocht je nieuwsgierig zijn naar meer dan bovenstaand fragment.

Acceptance (2008)
zw/w HD video op plasma scherm
155,5 x 92,5 x 12,7 cm, 8:14 minuten

gestrekte armen in dat vak
ze zullen wel dronken zijn

.

enthousiaste supporters
sandalen en gekrulde bakkebaarden
vuurwerk boven blije hoofden
geen twijfel of het joden zijn
ze horen daar in godsnaam

van zijn grote daden
zullen zij wel dronken zijn