Gisteravond, zeg maar afgelopen nacht, moest ik nog even langs kantoor om m’n laptop op te halen. Het komt wel eens vaker voor dat ik bij Amsterdam Sloterdijk rondloop buiten gewone kantoortijden. Vaak zie ik dan de konijnen rondhuppelen alsof dit niet een bedrijventerrein maar een duingebied is. Als alle mensen weg zijn, dan nemen de dieren dit territorium weer in bezit. En als er heel veel konijnen zijn, dan komen er ook dieren op af die wel een vers konijnenboutje lusten. Een van die dieren heb ik gisteravond geschoten. Dwars door het hek van de Mercedesdealer aan de Donauweg, een weg waar ook het kantoor van Ark Media te vinden is. Ik schoot in het donker en ik schoot met scherp… maar wel met een camera met hoge ISO-snelheid natuurlijk. Zie hier een prooidier en een roofdier in de urban jungle van Amsterdam Sloterdijk. Ik kon het haast niet geloven, maar ik heb het goed gezien. Kijk maar mee!

Liggend op mijn bed denk ik aan u, wakend in de nacht prevel ik uw naam. U bent altijd mijn hulp geweest, ik juichte in de schaduw van uw vleugels. Ik ben aan u gehecht, met heel mijn ziel, uw rechterhand houdt mij vast. (Psalm 63:7-9)

David schreef deze Psalm terwijl hij in de woestijn van Juda verbleef. De woestijn roept beelden van droogte, eenzaamheid en gevaar op. Het is een plaats waar je kunt smachten naar water, snakken naar uitkomst, smeken om hulp.

Als je in de woestijn belandt, dan moet je iets hebben om op te teren. Woestijndieren, zoals kamelen, zijn zo gemaakt dat zij een ingebouwde reservevoorraad hebben. Zij kunnen het een tijd uitzingen zonder water en voedsel.

David kon het ook een tijd uitzingen. Juist de psalmen die hij schreef in de wildernis, in de droge perioden van zijn leven, laten zijn sterke geloof en hechte relatie met God zien. Dat geloof kwam hem niet via een woestijnstorm plotseling aanwaaien, nee – dat had hij meegenomen de woestijn in. Vertrouwen op God hield hem lichamelijk en geestelijk in leven.

Een geestelijk verweesd mens, en daarmee bedoel ik iemand die niet (meer) in verbinding met de Schepper staat, zal zich in de woestijn verloren voelen. Gelovigen die God als Vader hebben, kunnen dat ook ervaren, maar zij dragen wel een reservevoorraad vertrouwen met zich mee. Die voorraad is aangelegd in betere omstandigheden. Zij weten nog hoe zij God dankten voor zijn gulheid toen het leven hen toelachte en zij hun geluk niet opkonden. Zeker, ze ervaren nu een gemis, een leegte, een akelige eenzaamheid, maar op grond van hun geloofservaring weten zij dat dit een moeilijke fase is waar je vol vertrouwen doorheen kunt komen. Je kunt het uitzingen, als je God blijft prijzen.

David kent dat geheim. Hij is aan God gehecht. Hij stemt zijn gedachten af op zijn Maker, laat zijn ziel volstromen met hoop en kracht. Hij vertrouwt erop dat er weer betere tijden zullen komen, dat er uitredding zal zijn.

Vader, we zeggen het David na: uw liefde is meer dan het leven. We zijn aan U gehecht omdat wij in ons geloofsleven uw liefde en trouw hebben leren kennen.

Geschreven voor Preek door de Week van de Meerkerk De foto maakte ik op de Geniedijk tussen Aalsmeer en Hoofddorp, afgelopen zondagmiddag. Klik erop voor grotere weergave.

Zie hier waarom. (Foto gisteravond gemaakt in zalencentrum Amershof in Amersfoort).

In Haarlemmermeer hebben we onze eigen “Berlijnse muur”… Van mij mag deze betonnen muur wel blijven staan, het is een prima beschutting tegen weer en wind voor de fietsers die hier rijden en de schapen die er rondlopen. Al wandelend moest ik denken aan kerkmuren, want daar ben ik de laatste tijd nogal mee bezig. Van mij mogen kerkmuren ook blijven staan, als we er maar regelmatig achter vandaan komen om elkaar te ontmoeten en als we maar niet vergeten dat volgelingen van Jezus geroepen zijn om de wereld in te trekken! En als er eenmaal één schaap over de muur is… Klik op de foto met schaap voor een grote weergave en vergeet niet te kijken naar de drie stukjes video hieronder … Laat me maar weten wat je denkt.

Dit middengedeelte van mijn wandeling langs de Haarlemmermeerse Muur is alleen in het begin even wat moeilijk te verstaan. Daarna gaat het al gauw weer goed. Ik wil dit toch graag met jullie delen.

Het filmpje hieronder houdt een beetje vreemd op, maar ja… de discussie moet natuurlijk ook een open eind hebben! De laatste zin moet zo afgemaakt worden: “…die vroeger misschien wel een functie gehad hebben, maar die nu vaak onnodig voor scheiding zorgen.”

Via Twitter riep ik tweeps en bloggers op om aandacht te besteden aan de val van de Berlijnse muur, nu 20 jaar geleden. Dit is mijn eigen bijdrage – ik hoop dat er meer mensen aanhaken. De vraag is: welke muren moeten er wat jou betreft nog meer om?

Ik ben oud genoeg om me de val van de Berlijnse muur goed te kunnen herinneren. De muur viel terwijl ik ziek thuis zat en ik kon de gebeurtenissen via de televisie op de voet volgen. Ik wist dat ik een keerpunt in de geschiedenis meemaakte.

Het voormalige West-Duitsland heeft een enorme prijs betaald voor het economisch herstel van het voormalige Oost-Duitsland. De vrijheid die mensen kregen door de val van communistische staten is echter niet in geld uit te drukken. We mogen echt dankbaar zijn voor het veranderde klimaat tussen Oost en West en moeten er ook lessen uit trekken.

Helaas zijn veel mensen kort van memorie. We zijn nu druk bezig met het metselen van een nieuwe muur: een scheiding tussen ‘de moslimlanden’ en ‘het vrije Westen’. Sommige christenen lijken wel mee te willen metselen aan zo’n muur. Het gaat dit keer niet om een zichtbare muur, maar de scheiding is er niet minder pijnlijk door. Twee decennia geleden wist vrijwel iedereen aan onze kant van het ijzeren gordijn dat de dreiging van ‘die communisten in Rusland’ kwam en nu lijken veel mensen te geloven dat ‘de moslimwereld’ een invasie van het ‘christelijke’ Europa voorbereidt. Maar ik wil niet meegaan in die angst. Aan de andere kant van al die door mensen gemaakte ‘muren’ leven ook opa’s, oma’s, vaders, moeders en kinderen. Ik zal nooit meebouwen aan muren die mensen van elkaar gescheiden houden. Ik help liever met het afbreken van op angst gefundeerde vooroordelen. Steen voor steen!

En dan nog wat muren die wat mij betreft heel snel mogen omvallen: de muren die christenen van elkaar gescheiden houden en de muren die gelovigen bewust of onbewust hebben opgetrokken tussen hen en ‘de boze buitenwereld’. Natuurlijk zijn we als volgelingen geroepen tot een andere levensstijl dan gangbaar is, maar we hoeven ons boven niemand verheven te voelen. Er is veel mis binnen en buiten de kerk. We zijn net mensen. En ik meen dat Jezus ons heeft opgeroepen om de wereld in te gaan, niet om ons binnen veilige kerkmuurtjes terug te trekken.

“Want hij is onze vrede, hij die met zijn dood de twee werelden één heeft gemaakt, de muur van vijandschap ertussen heeft afgebroken.” Efeziërs 2:14

God is voor ons een veilige schuilplaats, een betrouwbare hulp in de nood. Daarom vrezen wij niet, al wankelt de aarde en storten de bergen in het diepst van de zee. Laat de watervloed maar kolken en koken, de hoge golven de bergen doen beven. (Psalm 46:2-4)

Wij leven in een land waar we ons tegen van alles en nog wat kunnen verzekeren. Er kan iets misgaan, maar de financiële schade blijft gelukkig vaak beperkt. Ik zag een televisiereportage uit Amerika waar een echtpaar hun huis uit moest omdat zij de hypotheeklast niet meer konden dragen. De vrouw had een hartaanval gehad en was op dat moment werkloos en onverzekerd. De dokters- en ziekenhuisrekeningen waren daarna opgelopen tot 50 duizend dollar.  De komende dertig jaar moet zij nu haar schuld aflossen. Niet de schuld van haar hypotheek, maar de kosten van haar hartaanval.

In andere werelddelen komen deze problemen minder voor. Domweg omdat de mensen daar geen huis kunnen kopen of dokter in de buurt hebben. Het is wel eens goed je dit te realiseren wanneer je mopperend in de file staat of lang bij de kassa van de supermarkt moet wachten. Vergeleken met zoveel anderen hebben wij vaak maar weinig redenen tot klagen!

Maar ook in ons veilige bestaan kan het noodlot plotseling toeslaan. Als je al een tijdje op deze aardbol rondloopt, dan kan het niet anders of je hebt dergelijke panieksituaties meegemaakt. Een zeer verontrustend telefoontje op een ‘niets aan de hand-dag’. Een ernstige ziekte die een op het oog gezond familielid treft. Van de ene op de andere dag kan je wereld op z’n kop staan.

Zelfs banken en verzekeringsbedrijven bieden geen zekerheid meer. En ze kunnen ons helemaal niet helpen als we in geestelijke nood of doodsangst verkeren. Dat zijn momenten waarop ik denk: bij wie zou ik met mijn verdriet en zorgen terecht kunnen als ik mijn hemelse Vader niet had?

Er zijn ongetwijfeld veel mensen die zich nooit in een dankgebed tot God richten als alles naar wens gaat. Maar als er onverwachts iets naars gebeurt, roepen ze God wel ter verantwoording en trekken ze zijn liefde en goedheid in twijfel. Heeft de nood jou leren bidden? Hoe bid jij?

Vader, we mogen gelukkig tot U komen in onze nood. U wijst ons niet af en U luistert. Maar we willen ook bij U komen in dankbaarheid voor al uw goede zorg.

Geschreven voor Preek door de Week van de Meerkerk. Thema: Leer ons bidden.

Gastbijdrage Ds. Ruud Bosma, geestelijk verzorger / gevangenispredikant te Alphen aan den Rijn

“Gelukkig de treurenden, want zij zullen getroost worden.” Mattheus 5:4

In de RK Kerk wordt deze zondag het feest gevierd van Allerheiligen en de dag daarop worden alle mensen herdacht, die wij gekend hebben, en die dit afgelopen jaar of de jaren daarvoor zijn overleden. Die gedachtenis van de overledenen wordt Allerzielen genoemd. In de Protestantse Kerk van Nederland en in andere christelijke kerken worden de overledenen ook herdacht, maar dit gebeurt meestal op de laatste zondag van het kerkelijke jaar, Eeuwigheidzondag. Daarna begint het nieuwe kerkelijke jaar met de Advent. In de meest donkere dagen van het jaar zien we uit naar de komst van het Licht in ons leven.

Wit is de kleur van het feest van Allerheiligen. Paars is de kleur die past bij de gedachtenis van de overledenen, bij ingetogenheid, bij de Advent, de vier weken van verwachting, en bij de veertig dagen voorbereidingstijd op Pasen.

Bij het feest van Allerheiligen hoort het Evangelie dat we gelezen hebben. Op het eerste gehoor klinkt mij dat vreemd in de oren. Mensen worden gelukgewenst, terwijl zij zich, net als wij, in verre van gelukkige omstandigheden bevinden.

Zo zegt Jezus o.a. “Gelukkig de treurenden, want zij zullen getroost worden”. Wat is hier aan de hand in dit evangelie? Wat is hier aan de hand in ons leven? Wanneer Jezus de massa mensen ziet die zoeken naar een zin in het leven, gaat Hij de berg op. Hij gaat iets hoger een plek zoeken. Maar Hij kijkt dan niet vanuit de hoogte op de mensen neer. Nee, Hij ziet des te scherper wie die mensen zijn. Hij kan hen stuk voor stuk aankijken. Hij ziet mensen die nooit door anderen worden gezien of gehoord. Het zijn kansarme en berooide mensen, die geen macht bezitten, die verdriet hebben om wat er in de wereld gebeurt, die het allemaal niet zo zeker weten. Maar ze voelen wel vlijmscherp aan, waar het in het leven om gaat: vergeving, verzoening, je niet verrijken ten koste van anderen. En hartstochtelijk verlangen zij naar liefde, vrede, gerechtigheid. Ze hebben weinig te verliezen. Want ze hebben al zoveel prijsgegeven, ze zijn al zo dikwijls uitgekleed, ze beseffen dat je leven uiteindelijk niet daarvan afhangt. Naar zulke mensen kijkt Jezus. En Hij ziet hoe rijk die mensen zijn. Hij wordt geraakt, ontroerd, verrast. En dan begint Jezus te spreken:

De wereld zegt: verzamel wat je krijgen kunt. Als je rijk bent en veel hebt, kun je doen wat je wilt.
Ik zeg: als je weinig of niets hebt, kun je pas vrij worden. Dan is heel de schepping van jou en je zult niets te kort komen.
De wereld zegt: wie fouten maakt, moet gestraft worden. Wie niet horen wil, moet maar voelen.
Ik zeg: als je probeert te vergeven ontstaan er nieuwe kansen. Dan geef je een ander de gelegenheid om anders te gaan leven.
De wereld zegt: wie niet werkt, zal niet eten. Wie hard werkt, mag ook veel verdienen. En wie nog slim is ook, kan rijk worden. Eerlijk is eerlijk.
Ik zeg: de sterken kunnen opkomen voor de zwakken. De rijken kunnen delen met wie niets heeft. De sterkste schouders kunnen de lasten mee helpen dragen.
De wereld zegt: waarom moeten wij de problemen oplossen van vreemdelingen en vluchtelingen. Stuur ze terug. Het is hier al zo vol.
Ik zeg: welkom, jij vreemde. Vertel me jouw verhaal en je angst. Ik kan niet veel doen, maar hier ben je tenminste veilig.
De wereld zegt: waar hebben wij God voor nodig. Die hoeft zich niet te bemoeien met ons. Zijn geboden maken het leven alleen maar ingewikkeld. Wij doen gewoon wat ons het beste uitkomt.
Ik zeg: leer mij uw weg kennen, God. Zonder U verdwaal ik. Geef mij van die warme liefde, zodat ik trouw kan zijn aan mijn naaste.

God prijst jullie. Gelukkig zijn jullie, gezegend. Je mag van Mij weten – zegt Jezus – dat jullie een geweldige bron van vreugde in jullie hebben, dat jullie in de ogen van God, voor het hart van God, heel belangrijk zijn. Bij jullie hoort het rijk der hemelen. Als ik jullie zie, als ik kijk naar jullie manier van leven, dan mag ik jullie zeggen: God is rijk met jullie en ooit zal God de tranen uit je ogen wissen, ooit zal God echt vrede bewerken, samen met jullie en door jullie heen’.

De tekst van deze gelukwensen is het begin van de Bergrede van Jezus, het begin van de weg die Jezus zijn medemensen wil wijzen.
Heel de Bergrede is een indringende oproep om misbruik van macht en om geweld te doorbreken, om nu eens echt te doen wat je kunt doen, ook al ben je kansarm, ook al ben je berooid, ook al ben je maar een heel eenvoudig mens. Dat is de juiste weg… Juist die beginwoorden, die gelukwensen, zijn een verrassend begin: Jezus begint met een hartverwarmende bevestiging van al die mensen die uitgenodigd en uitgedaagd worden om te werken aan een nieuwe wereld.

Ook wij zijn uitgenodigd om de weg te gaan om voor elkaar Gods rijk ervaarbaar te maken.

Geschreven door Ds. Ruud Bosma. Preek uit de dienst van afgelopen zondag in de gevangenis te Alphen aan den Rijn. Ik vond dit een prachtige boodschap en merk dat de preken in de bajes vaak kort en krachtig zijn. De mensen hebben geen tijd en geduld voor een lange  preek, maar volgens mij is dat ook helemaal niet nodig. Het Woord klinkt, elke dienst is er het genadeaanbod door de viering van de eucharistie. In deze setting van moeite, wroeging, woede en eenzaamheid zijn de woorden van Jezus als zalfolie voor de ziel. Met dank aan ds. Ruud Bosma die mij toestemming gaf deze mooie woorden door te geven.

Lees ook deze blogpost op PoMoDeVo

Ik geef onjuiste informatie in dit filmpje over de namen van de bruggen. Deze brug bij Nieuw Vennep is de Harp. Dichtbij mijn huis is de Luit en daartussen – ter hoogte van De Meerkerk, Bennebroekerweg, vind je de middelste brug: de Citer. Kijk hier voor meer informatie over de Calatravabruggen.

Gisteren mocht ik aanwezig zijn bij de presentatie van het boek Hoe Jezus de wereld op zijn kop zet (en mijn leven ook). Ik moet nog veel indrukken verwerken, maar dat komt nog wel… Laat ik alvast zeggen dat het een inspirerende bijeenkomst was en dat ik weer veel heb om over na te denken.

Emerging netwerk had een symposium met Shane Claiborne georganiseerd in Diemen. Omdat ik een discussieforum mocht leiden, had ik extra goed mijn best gedaan om het boek vooraf te lezen en te overdenken. Ik heb niet de Nederlandse vertaling gelezen, maar de oorspronkelijke uitgave uit de VS met de titel The Irrisistable Revolution.

Het is nu heel gemakkelijk voor mij om de lange Nederlandse titel onder vuur te nemen en te zeggen dat dit boek natuurlijk gewoon De Onweerstaanbare Revolutie had moeten heten, maar ik ben me ervan bewust dat het voor een christelijke uitgeverij veel denkwerk vergt om een pakkende Nederlandse titel te vinden. Wij hebben zelf – zoals hier wel eerder gemeld – nogal geworsteld met een Nederlandse titel voor Blue Like Jazz. We kwamen na lang beraad op de titel Puur met als subtitel Verlangen naar echt geloof. Het is achteraf bezien geen gelukkige keuze. Ik denk dat we de titel beter onvertaald hadden kunnen laten of zelfs van uitgave hadden moeten afzien. Ik denk dat de doelgroep voor deze boeken vaak heel goed in staat is om de tekst in het Engels te lezen. Voor ons was dat ook een reden om het boek van Shane Claiborne aan ons voorbij te laten gaan, maar ik ben blij dat onze collega’s van Buijten & Schipperheijn wel de moed hebben gehad om dit boek voor ons taalgebied beschikbaar te maken en ik wens oprecht dat deze uitgave veel herdrukken mag meemaken.

Ik vind dat mijn collega Guido Sneep van Buijten & Schipperheijn in ieder geval waardering verdient voor zijn gedurfde keuze om de cover van het boek op z’n kop af te drukken. Alleen aan de auteursnaam kun je nog zien wat de boven- en onderkant is van deze uitgave. In een tijd van dwarsliggers is het wel grappig dat er nu ook een onderstebovenboek beschikbaar is.

Mensen die mij en andere enthousiaste christelijke bloggers en tweeps een beetje volgen, moeten gemerkt hebben dat velen van ons nogal onder de indruk zijn van Shane Claiborne en zijn boek. Een van de twittervrienden vroeg zich gisteravond zelfs af: “Veel mensen op mijn Twitter hebben het over ene Shane Claiborne. Wie is toch die man en waarom wordt hij zo verheerlijkt door breed publiek?” Ik kan me voorstellen dat zoveel belangstelling, gepraat en getwitter enige bevreemding of zelfs argwaan oproept. Laat ik direct stellen dat ik inderdaad veel sympathie heb voor Shane Claiborne als persoon. Hij is zeker een innemende, charismatische figuur. Maar ik ben geen dweper en wil geen mensen op een voetstuk plaatsen. Shane Claiborne is te bescheiden en te grappig om zichzelf een soort cultstatus aan te laten meten. Ik hoop dat hij vooral lekker zichzelf blijft bij alle belangstelling. Shane is een sympathieke kerel, maar ik ben vooral ondersteboven van zijn boek en van de Heer die we samen mogen volgen.

Verder ben ik nu vooral toe aan wat rust. Mijn bijdrage aan de bijeenkomst (het leiden van de forumdiscussie) kostte me behoorlijk wat energie. Veel mensen lieten me achteraf weten dat ik als moderator m’n best had gedaan, maar dat is een vriendelijke manier om te zeggen dat het niet zo lekker ging. Dat merkte ik zelf ook wel. Een van de genodigde forumleden meldde zich op het laatste moment wegens ziekte af (Keith Bakker) en gelukkig was Johan ter Beek bereid om zijn plaats in te nemen. Hij en de andere forumleden spanden zich ook optimaal in, maar deze opzet werkte gewoon niet. Een volgende keer maar gewoon allemaal onze moerstaal spreken, dan gaat het waarschijnlijk een stuk vlotter. Er komt natuurlijk nog een evaluatie en ik hoop dat er nog veel kansen komen om een vorm te vinden die wel werkt.

De toespraak van Shane Claiborne aan het begin van de bijeenkomst was wat mij betreft alleen al zeer de moeite waard. En ik heb ook erg genoten van de interactie met zoveel mensen die ik inmiddels steeds meer en beter leer kennen. De discussie met de zaal (gelukkig namen Martijn Vellekoop en Marc van der Woude deze taak van mij over!) vond ik interessant. Ook de toespraak van Chris Haw bevatte veel interessants. Ik hoop nog de tijd en gelegenheid te vinden om het een en ander terug te lezen op blogs. Er hebben ook videocamara’s meegedraaid, dus wie weet is het symposium straks nog geheel of gedeeltelijk online terug te zien.

Mijn dank aan Jan Wolsheimer, Nico-Dirk van Loo, Erik Zwart en Erik Bakker voor de organisatie! Ook de gemeenschap van JCFC in Diemen verdient waardering voor hun gastvrijheid en dienstbaarheid.

Foto Shane Claiborne (vooralsnog zonder toestemming) geleend van Emerging Netwerk

Luister, God, naar mijn gebed, verberg u niet als ik om hulp smeek, sla acht op mij en geef mij antwoord. Klagend loop ik rond, radeloos… (Psalm 55:2,3)

Onze zintuigen worden elk wakker moment gebombardeerd met prikkels. Vaak ongevraagd, want we leven in een wereld die voortdurend signalen uitzendt. Veel van die prikkels zoeken we ook bewust op, door televisie te kijken, radio te luisteren, te lezen, te gamen of te internetten. Wanneer ben je voor het laatst in de stilte geweest?

Bidden lijkt soms op eenrichtingsverkeer. Je stuurt je mededelingen, dankbetuigingen, wensen en klachten omhoog in de hoop dat daar Iemand luistert. Je gelooft dat dit zo is, maar het blijft vaak akelig stil aan de andere kant van de lijn. “God, luistert U eigenlijk wel?”

Soms vrees ik dat God zich heeft teruggetrokken en dat wij het hier beneden allemaal maar moeten uitzoeken. Ik zou me daar wel iets bij kunnen voorstellen. De aarde blijft als een mislukt project ergens in een donker hoekje van het heelal rondtollen terwijl God elders bezig is met nieuw creatief werk waar meer eer aan te behalen valt.

Oneerbiedige gedachten? Ik denk het niet. De psalmen staan vol met wanhopige vragen en kreten van kleine mensen die zich afvragen of God nog wel acht op hen slaat. David is zo’n gelovig mens. Hij doet niet alsof hij constant ‘een open lijntje naar de hemel’ heeft. Er zijn momenten in zijn geloofsleven waarop God heel erg ver weg lijkt en David maakt daar geen geheim van.

Geloofshelden durven eerlijk te zijn over hun vertwijfeling. David is zo’n held. Maar denk ook aan moeder Theresa die jarenlang eenvoudig trouw was aan haar roeping, terwijl de hemel bleef zwijgen. Wat een voorbeeld van volhardend geloof!

Een journalist vroeg haar eens wat ze zei in haar gebeden. “Ik zeg niets. Ik luister slechts,” antwoordde Moeder Theresa. “En wat zegt God dan tegen u?” “Hij zegt niets. Hij luistert slechts.”

We zijn deel van een schepping die zich van haar Schepper heeft afgekeerd. Maar God is er nog. We kunnen Hem in alle rust en stilte vinden. Natuurlijk mogen we bij Hem ons hart uitstorten. Maar we mogen ook zwijgend, woordloos afstemmen. Ik geloof dat God luistert.

Heer, wij weten niet wat we in ons gebed moeten zeggen, maar uw Geest zelf pleit voor ons met woordloze zuchten. Rom. 8:26

Geschreven voor Preek door de Week van De Meerkerk

Klik op de foto’s voor grotere weergave.