Een bezoekje aan de dierentuin – dat hoort wat mij betreft ook bij het ware familie-vakantiegevoel. Dierentuinen zijn een beetje vreemd. Je komt als geciviliseerd wezen oog in oog te staan met wilde en iets minder wilde creaturen en dat is altijd een interessante confrontatie, maar het is tegelijkertijd een soort gevangenisbezoek. Dierentuinen brengen vrolijkheid, maar ik voel ook altijd een zekere droefenis bij gekooide dieren. Lees verder
Een stad is vol steen, beton, mensen, bomen en planten. Oh ja, er zijn ook veel auto’s en soms een heleboel fietsen. En er zijn gelukkig beesten – meer dan je misschien denkt. Echte dieren en nepbeesten die toch leuk zijn. In Berlijn heb ik afgelopen weekend m’n ogen de kost gegeven. In deze blogpost laat ik graag een Berlijnse beestenboel zien. Zeg me wat je ervan denkt. Lees verder
Welnee, dat valt best mee! Maar zo’n sensationeel kopje boven een blogpost trekt wel de aandacht. Wauwel* heeft wat zitten joetjoepen en zette een – in mijn ogen – geniaal clipje op zijn blog. Check zijn YouTube Youweeltjes en denk ook even na over mijn voorstel in de comments voor eenzelfde experiment met winkelend publiek!
* Wauwel is het geheime pseudoniem van humoristisch en goedgelovig medeblogger Rein Bijlsma (maar dat moet natuurlijk even onder ons blijven).
Mijn dochter Pascalle (11) had vetbollen en een zakje pinda’s gekocht om de vogeltjes door de winter te helpen. Het vogelvoer lag al een tijdje in huis en ze drong er bij mij op aan dat we het buiten nou eindelijk eens een plekje zouden geven. ‘Goed, laten we het in de boom hangen’, stelde ik voor. Pascalle hing het voer op een hoogte waar zij zelf goed bij kon. ‘Nee, we moeten het hoger hangen’, zei ik. ‘Waarom?’ wilde zij weten. ‘Omdat anders de katten de vogeltjes gaan pakken.’ ‘Komen die dan zo hoog?’ ’Ach, je kunt maar nooit weten…’
En twee dagen later kon ik door het achterraam deze foto maken. Een heterdaadje, noemen we dat.
