nog steeds de armen uitgespreid
de handen open en hersteld
geloof in wat onmogelijk is
versteend en koud
nóg wel
nog steeds die vastberaden blik
niet hulpeloos, niet meer onthand
vertrouw op wat veelkleurig is
verdeeld en stram
nóg wel
(zie ook hier)
Vanmiddag ben ik teruggekeerd uit Helvoirt, Noord-Brabant. Samen met een groep leiders en bruggenbouwers uit allerlei kerken en christelijke organisaties heb ik in het bezinningscentrum Emmaüs gesproken, gedacht, gezongen en gebeden. De retraite maakte ik voor de tweede keer mee – vorig jaar heb ik op dit blog verschillende foto’s geplaatst en wat indrukken in woord en beeld doorgegeven. Dit jaar was het in veel gevallen een weerzien en het is mooi om te merken hoe er, ook na enkele maanden ‘back to business’, een basis is gelegd om samen op voort te bouwen. Ik moet veel indrukken nog verwerken, maar ik wil hier alvast het een en ander aan jullie doorgeven. Lees verder
Where you live should not decide
Whether you live or whether you die
Simon van Groningen reageerde op mijn blogpost van eerder vandaag. “Jezus ging soms juist heel ‘intolerant’ om met vreemden…” wierp hij tegen. Daarbij een verwijzing naar Matteüs 5:21-28 waar Jezus een Kanaänitische vrouw geen gelijke rechten toekent: Lees verder
In de vorige blogposts heb ik wat indrukken onder woorden gebracht. Ik heb het over de persoonlijke verwerking van mijn deelname aan de retraite Wij kiezen voor eenheid. Zoals wel vaker: ik heb weer eens veel te veel tekst. Hopelijk blijven er hier genoeg mensen over die mijn mededeelzaamheid waarderen. 
Zelf voel ik de drang om door te geven wat ik meemaak, dat is het hele idee van dit blog. Ik kan hier vrijuit spreken en ook uiting geven aan mijn creatieve kanten. Anderen kunnen mijn gedachten dan bijvallen, aanvullen of weerspreken. Interactie is zo mooi! En inderdaad: echte ontmoetingen zijn nóg veel mooier! Lees verder
Een manifest van eenheid opstellen vind ik een grote stap, vooral als je in praktijk veel verdeeldheid blijft zien. Ook in deze, door mij bijgewoonde, retraite zag ik dat er soms vooruitgegrepen werd naar een manifestatie, een symbolische invulling. Ik snap die neiging wel, maar er spreekt vooral ongeduld uit. Voor je het weet wordt zo’n evenement of document het doel, terwijl dat hooguit een markering onderweg kan zijn. Liever in stilte elkaars hart zoeken en geduldig werken aan eenheid. Lees verder
De indrukken die ik begin deze week opdeed te Helvoirt, hebben inmiddels voldoende tijd gehad om een plekje te vinden in mijn hoofd en hart. Tijd voor reflectie. Ik kan niet voor anderen spreken, dus lees dit als mijn persoonlijke verslag.
LIGT HET AAN MIJ?
Ik was afgelopen dinsdag en woensdag bij de bijeenkomst rond Wij kiezen voor eenheid. De eerste retraite heb ik niet meegemaakt, heb daar zelfs kritische blogposts over geschreven, maar nu werd ik op persoonlijke titel uitgenodigd om deel te nemen aan de vervolgbijeenkomst. Ik zocht mijn oude blogposts weer op en stuitte daarbij op een reactie bij Norman Viss. In een comment daar schreef ik: Lees verder
ik zag jezus staan
nou ja, hij was het niet
maar toch weer sprekend wel
nietszeggend en onhandig
zoals ik hem
niet ken Lees verder
De droomfinale Nederland – Duitsland gaat niet door (wij waren er klaar voor, but it takes two to tango). Maar daarmee zijn we nog niet uitgepraat over de relaties tussen ons kleine lage land en onze grote Oosterburen. Kerstin Hack, een enthousiaste collega-uitgever en blogger uit Duitsland, nam de uitdaging aan om iets te schrijven over de relatie tussen onze volken en landen. Vandaag het eerste deel, meer volgt!
Over scheidsrechters, wraak en herstel – Observaties over voetbal, Nederland en Duitsland
Gefeliciteerd! Jullie Nederlanders hebben goed gevoetbald en de finale van de wereldcup 2010 bereikt. Wij Duitsers hopen dat ook te bereiken (NB dit stuk is vóór de wedstrijd met Spanje geschreven – Paul). Dit gegeven was voor mij het laatste zetje om eens iets te schrijven voor het blog van Paul, omdat hij me al eerder gevraagd had om mijn gedachten te delen over pijn uit het verleden, relaties tussen onze volken en landen, vergeving en genezing. Lees verder
In mijn actuele blog header zie je een wereldbol, geklemd tussen de voeten van een jonge vrouw die met haar blauwe teenslippers recht tegenover mij zat in de Berlijnse metro. Gewoonlijk maak ik niet stiekem foto’s in de metro, maar dit tafereel moest ik vastleggen: de wereld aan je voeten…
Dit beeld speelt door mijn hoofd nu ik nadenk over de grenzen van Europa. Ons bezoek aan Berlijn heeft indruk gemaakt (de laatste blogposts getuigen daarvan) en ik denk nu na over de lastige vraag: waar houdt Europa op? Denk eens even mee… Lees verder
Jenny is een Nederlandse vriendin. Ik ken haar al sinds m’n tienerjaren en dankzij internet hebben we weer wat contact gekregen. Jenny werkt in een Aziatisch land waar de situatie voor christenen heel anders is dan bij ons in Nederland en België. Ze is bereid om mee te werken aan mijn 40-dagenproject Heel het Lichaam, maar haar eerste reactie is afhoudend. Ze heeft niet het gevoel dat ze iets over ‘de kerk’ kan zeggen, maar ik denk dat ze belangrijke inzichten en ervaringen met ons te delen heeft. Ik heb – met toestemming – een paar gedeelten uit haar e-mail overgenomen. Lees verder
