De metafoor van zwangerschap is tot op zekere hoogte goed bruikbaar als het gaat om gemeentestichting vanuit bestaande (moeder)kerken, maar roept ook gauw onsmakelijke associaties op. Zijn emerging churches dan buitenbaarmoederlijke zwangerschappen? Moeten we het echt hebben over miskramen, keizersnedes of nageboorten? Ehm, wat mij betreft liever niet!
In gesprek met Ronald van der Molen is destijds in de tekst van zijn boek gekozen voor een ander inspirerend beeld: het planten van een boom! Op het gevaar af dat dit blog gezien wordt als een reclamezuil voor de uitgaven die ik met mijn collega’s bij Ark Media het licht laat zien (koop die boeken!), wijs ik alle mensen die belangstelling hebben voor gemeentestichting op het boek en de website Plant een kerk (by the way: krijgt Ronald een webfish award?) Houd ook beide ogen open voor de nieuwe uitgave Ploeteren & Pionieren van Nico-Dirk van Loo en Martijn Vellekoop (verschijnt binnenkort) – want in dit doorwrochte werk wordt het fenomeen emerging church in een Nederlandse context beschreven met praktijkvoorbeelden van eigen bodem. Los van de moederkerk blijkt het een hele opgave te zijn om ‘zelfstandig’ een gemeente te stichten. Zouden we in dit verband – binnen en buiten de kerk – niet nog eens goed moeten nadenken over de werking van het lichaam van Christus zoals beschreven in 1 Korintiërs 12? Kunnen we los van dit lichaam functioneren? Kunnen we op eigen houtje kerk zijn? Zo nee, hoe blijven we met elkaar verbonden?
