Ze waren buiten zichzelf van verbazing en zeiden: ‘Het zijn toch allemaal Galileeërs die daar spreken? Hoe kan het dan dat wij hen allemaal in onze eigen moedertaal horen? Parten, Meden en Elamieten, inwoners van Mesopotamië, Judea en Kappadocië, mensen uit Pontus en Asia, Frygië en Pamfylië, Egypte en de omgeving van Cyrene in Libië, en ook Joden uit Rome die zich hier gevestigd hebben, Joden en proselieten, mensen uit Kreta en Arabië – wij allen horen hen in onze eigen taal spreken over Gods grote daden.’ Verbijsterd en geheel van hun stuk gebracht vroegen ze aan elkaar: ‘Wat heeft dit toch te betekenen?’ Maar sommigen zeiden spottend: ‘Ze zullen wel dronken zijn.’ Handelingen 2:7-13
Een relatief lang Bijbelcitaat boven een korte overdenking. Waarom? Omdat Lucas, de schrijver van Handelingen, het kennelijk belangrijk vond om al die verschillende volken een plek te geven in zijn opsomming. Mensen uit alle windrichtingen waren bijeengekomen in Jeruzalem. Lees Handelingen 2 en let op aanduidingen als ‘allen’, ‘uit ieder volk’, ‘op alle mensen’… enz. Het pinksterfeest is niet exclusief maar inclusief, een feest waarop God de volken in zijn armen sluit. Lees verder

En Jona maakte zich gereed, maar vluchtte naar Tarsis, weg van de HEER. (Jona 1:3)



One interesting thing that emerged as I read a biography of Nouwen by Jurjen Beumer was the interest he had in the circus, and in particular, the trapeze artists. He was deeply impressed by a South African troupe called ‘The Flying Rodleighs’ whom he met in 1991. Nouwen believed that spiritual themes could be seen in the whole of life, and he saw something in the trapeze ‘story’ that he believed was a metaphor for the spiritual life. He determined to get to know them – their lives, their discipline, their fears, the thrills they enjoyed.
