Dat is nog eens een preektitel waarmee je de aandacht pakt: ‘Bevrijd van het juk van de Bijbel’. Ik kan er een extreem lange blogpost over schrijven, maar liever geef ik hier het advies om de preek te beluisteren / bekijken. Maar wacht daar nog even mee, want ik wil er er eerst het een en ander over zeggen.
ik krijg het niet over mijn lippen
luister zwijgend naar het koor
kruisig hem
roept men gehoorzaam
en ik loop met tranen door
had ik ook stom toegekeken
zelfs geen teken van protest
was ik hopeloos en volgzaam
even willoos als de rest
nog weet ik niet wat te zeggen
wat te schreeuwen of te wensen
kruisig hem in mijn belang
een van de verloren mensen
Hoe kom ik er ineens op om over een lastig onderwerp als ‘genderdysforie’ te schrijven? Het heeft te maken met mijn nieuwsgierigheid en met mijn neiging om ‘alles te willen snappen’. Een onhebbelijkheid, want het leven zit vol onoplosbare mysteries en het is niet noodzakelijk dat ik over elk onderwerp een mening heb. Het is niet alleen niet noodzakelijk, het is ook onmogelijk – veel onderwerpen zijn gewoon te complex voor mijn brein en je kunt niet alles weten. Maar, zoals een van onze auteurs in een nieuw te verschijnen boek prachtig formuleert: Het leven wacht niet tot wij onze gedachten op orde hebben*. Soms word je met een bepaalde situatie geconfronteerd, een kwestie waar je niet om gevraagd hebt, een gevoelige zaak waar je niet zomaar omheen kan. Ik koers in dergelijke omstandigheden vooral op mijn gevoel. Ik moest bijvoorbeeld eerst opzoeken wat genderdysforie is. Als jij hiermee te maken hebt, dan leg ik al mijn opvattingen aan de kant en luister ik graag eerst aandachtig naar je verhaal. Ik kan je probleem niet oplossen, maar ik wil jou en je levensvragen niet negeren. Als dat kan wil ik graag een stukje met je meelopen, als een wandelaar die ook maar eenvoudig onderweg is. Lees verder
Een schot voor open doel is heerlijk, maar niet als het je eigen goal betreft. Deze clip is me al door verschillende mensen onder de aandacht gebracht – er is geen ontkomen aan. Meestal wordt waarschijnlijk gedacht dat ik ook enthousiast zal reageren op de boodschap, alleen een enkeling vroeg mij of ik geen bedenkingen bij deze clip had. Die enkeling was mijn Vlaamse vriend Rob Allaert (niet te verwarren met Rob Allart, voormalig voorganger van Berea). Rob is vanuit de evangelische stroming gestapt in een heel oude rivier: die van de Rooms-Katholieke kerk. Daar is moed voor nodig, zeker in deze tijd. Wil je nog wel geassocieerd worden met ‘een kerk in opspraak’? Of is dit nu juist een mooie gelegenheid om je katholieke geloofsgenoten de rug toe te keren en met een ‘better than thou attitude’ te verkondigen dat je ‘altijd al geweten hebt dat die kerk niet deugt’? Kijk eens naar dit clipje en prik eens door de gelikte presentatie en vloeiende woordenstroom heen. Zit je misschien te kijken naar een paar schitterende eigen doelpunten? Ik denk van wel.
Voorproefje uit mijn nieuwe boek ‘Jesus was a Fisherman’s Friend’
Professionele betweters
U bestudeert de Schriften en u denkt daardoor eeuwig leven te hebben. Welnu, de Schriften getuigen over mij, maar bij mij wilt u niet komen om leven te ontvangen. Niet dat de mensen mij moeten eren, maar ik ken u: u hebt geen liefde voor God in u. (Johannes 5:39-42)
In zijn omgang met gewone mensen is Jezus vriendelijk en benaderbaar. De mensen zochten hem op en bleven graag in zijn buurt. Soms lees je dat Jezus moeite moest doen om even alleen te zijn, om uit te rusten en te bidden. In alles wat Jezus doet lijkt hij gericht te zijn op relaties. Hij trekt op met zijn leerlingen en gaat in gesprek met gewone mannen en vrouwen. In veel gesprekken zie je hem door omzichtige openingsvragen en rookgordijnen heen prikken. Hij dringt door tot de kern van de kwestie, maar meer nog, hij gaat op zoek naar het hart van de mens. Lees verder
Want hij heeft ons gemaakt tot wat wij nu zijn: in Christus Jezus geschapen om de weg te gaan van de goede daden die God heeft voorbereid. Efeziërs 2:10
Vanuit de protestantse traditie krijgen wij de waarheid overgeleverd dat we niet gered kunnen worden door eigen inspanningen. Mensen kunnen een rol spelen bij onze aanvaarding van het geloof en je hebt een persoonlijke keuze te maken of je Christus wilt volgen, maar – uiteindelijk is het allemaal genade en werk van God. Lees verder
Where you live should not decide
Whether you live or whether you die
Simon van Groningen reageerde op mijn blogpost van eerder vandaag. “Jezus ging soms juist heel ‘intolerant’ om met vreemden…” wierp hij tegen. Daarbij een verwijzing naar Matteüs 5:21-28 waar Jezus een Kanaänitische vrouw geen gelijke rechten toekent: Lees verder
Ik kan het even niet terugvinden, maar naar aanleiding van mijn meest recente blogposts over genade en geloof werd mij deze tekst van Paulus onder de aandacht gebracht: “Ik ben blij dat ik nu voor u lijd en dat ik in mijn lichaam mag aanvullen wat er nog aan Christus’ lijden ontbreekt, ten behoeve van zijn lichaam, de kerk, waarvan ik de dienaar ben.” Kolossenzen 1:24,25
De discussie met Rob a.k.a. @instantypo is al eerder door mij gevoerd, maar ik kom er graag nog eens op terug. Mag je uit deze tekst opmaken dat het ‘Het is volbracht’ van Jezus had moeten worden vervolgd met ‘…maar nog niet helemaal, wacht op de bijdrage van Paulus!’? Dat lijkt me niet.
Lees verder
Misschien heb je nog tijd om dit door te lezen voor de bijeenkomst van vanavond rond het boek van Rob Bell – Love Wins. Maar los daarvan, mijn blogposts blijven gewoon staan en vanavond is nog maar het begin van de discussie in ons taalgebied, lijkt mij. In deze blogpost wil ik stilstaan bij de ‘vormen van bekering’ (of ‘redding’ zo je wilt) die de revue passeren in het eerste hoofdstuk van dit boek. Kom je tot geloof door een zondaarsgebed? Moet je iets speciaals doen, een handeling verrichten, naar voren komen bij een kerkdienst of iets dergelijks? Laten we daar even over nadenken, het is belangrijk genoeg. Lees verder
Woensdagavond is het zover: ons gesprek in Utrecht (meld je aan!) over het spraakmakende boek van Rob Bell: LOVE WINS. Ik heb het boek gelezen. Een paar keer. Of beter: ik heb het diverse keren beluisterd tijdens mijn woon- werkverkeer. En dat was geen straf, want Rob Bell leest zijn boek zelf voor en dat doet hij met vaart en stijl. En dat kan gezegd worden van alle uitingen die ik van deze Amerikaan gezien heb: het wordt perfect en eigentijds gepresenteerd en de verpakking is altijd aantrekkelijk. Maar… wat wordt er eigenlijk uitgepakt? Of: wie wordt er ingepakt? Lees verder
