Degenen die zijn woorden aanvaardden, lieten zich dopen; op die dag breidde het aantal leerlingen zich uit met ongeveer drieduizend. Ze bleven trouw aan het onderricht van de apostelen, vormden met elkaar een gemeenschap, braken het brood en wijdden zich aan het gebed. (Handelingen 2:41-42)
Na het allereerste Pinksterfeest is Jeruzalem in rep en roer. Wat is hier aan de hand? Mensen die dronken van blijdschap in vreemde talen spreken. Hoe kan dit?
Petrus, de stoerste leerling van Jezus, laat zich nog wel eens door zijn emoties meeslepen. Hij is het type van het snelle antwoord en de impulsieve daad. Maar nu is hij degene die zijn nuchtere verstand erbij houdt. Hij is een rots in de branding, geeft de toespraak van zijn leven en vindt een enorm gehoor. Zo’n drieduizend mensen laten zich dopen – en dat is een hele opgave. Maar dat is nog niet alles. Hoe neem je zoveel mensen op in je kleine geloofsgemeenschap? Hoe maak je plaats voor al die zielen? Wie wil er opschuiven en inschikken?
Zojuist zag ik een documentaire* over een jong stel dat samen op straat leeft. Ze zijn van de ene naar de andere instantie gestuurd, maar alleen dankzij de hulp van een goedgebekte tv-presentator lukt het om hen aan een dak boven het hoofd te helpen. Tranen van dankbaarheid lopen over hun gezicht als ze het goede nieuws vernemen. Dit is een droom, dit is eindelijk thuiskomen…
Misschien denk je nu dat daklozen alleen in de grote steden rondzwerven. Ik zou zeggen, maak ’s avonds laat eens een wandeling langs portieken en door parken – je zult versteld staan van het aantal mensen dat daar nog rondhangt. Hopelijk kruipen ze ’s nachts ergens in een warm bed, maar reken er niet altijd op. Wie geeft er om deze mensen? Wie maakt er plaats voor hen?
Diepzinnige dingen overdenken over ‘anders dan anders zijn’ – dat is zeker nuttig. Maar wat doen we ermee in de praktijk? Zijn wij, rijk gezegende gemeenschap van gelovigen in een van meest welvarende landen ter wereld, bereid om onze armen uit te strekken naar mensen die vrijwel niets hebben? Vinden we ze te vies om aan te raken, of breekt er iets in ons wanneer we hun hartverscheurende verhaal horen? En wat doen we met die duizenden zielen die geestelijk dakloos zijn?
Geschreven voor Preek door de week van de Meerkerk
* Documentaire: uitzending 9 september 2008 JONG – Manuel Venderbos. Zie binnenkort op uitzending gemist, bezoek Manuel’s blog en als je tijd hebt, kijk dan ook deze oude aflevering van JONG.
Beeld voor politiebureau Hoofddorp - detail
PS Gisteravond ging ik – zoals bijna altijd – nog een eindje lopen om mezelf en mijn camera uit te laten. Ik wilde een lekker stuk wandelen en wat nachtfoto’s maken van een beeld bij het politiebureau. Daar, bij dat beeld, trof ik een dakloze vrouw aan met een droevig verhaal. Ze was tussen wal en schip geraakt – om het maar kort samen te vatten – en wilde niet dat ik haar hulp bood, want ze zat bij het bureau bij wijze van protest. Ik heb haar een uurtje gezelschap gehouden en aangeboden een slaapplaats en een maaltijd voor haar te regelen. Maar mijn woorden noch de aanhoudende regen konden haar op andere gedachten brengen. “Het maakt toch niet uit als ik doodga.” Ze nam alleen een pakje sinaasappelsap aan en vond het goed dat ik voor haar zou bidden, al geloofde ze niet meer in God. Ze wilde niet dat ik het politiebureau zou ingaan om hulp te vragen, maar ik wilde niet dat ze buiten in de regen de nacht zou doorbrengen en heb toch naderhand het bureau gebeld met de vraag of ze naar binnen mocht om te slapen en gebruik van het toilet te maken. Wat denk je: was het toeval dat ik deze dakloze vrouw daar zag zitten? Bid je ook mee en blijf je volgende keer ook stilstaan om een praatje met een losgeslagen of vastgelopen ziel te maken? Helpen kan helaas niet altijd… Ik voel me verrekte machteloos, om je de waarheid te zeggen. En ik had afgelopen woensdagavond bovenstaande tekst geschreven! Zomaar een voorbeeld waaruit blijkt dat dingen niet altijd geheel ‘bij toeval’ gebeuren… Ik moest dat even hier kwijt.
Terugkomen van een christelijk vakantiekamp of een evenement als Opwekking of Xnoizz Flevo… en dan weer gewoon de draad oppakken in de alledaagse werkelijkheid. Dat is wel even omschakelen. Ik dacht daaraan toen ik Anne-Marie Bakker op Facebook ‘hoorde’ verzuchten dat Sonrise in Haarlem helaas alweer voorbij was. Ze moest er van ‘afkicken’. Daar kan ik me iets bij voorstellen, want ik weet dat er in mijn geboortestad iets bijzonders gebeurt door de inspanningen van gezamenlijke kerken en jongeren uit Haarlem en de regio. Ik heb Anne-Marie daarom de gelegenheid geboden om hier op Vrijspraak iets over haar ervaring bij Sonrise te vertellen, zodat zij nog een beetje kan nagenieten en wij meegenieten.
Kerkgebouw Lijnden – zie PS onderaan deze blogpost…
