Tagarchief: poëzie

Ze zullen wel dronken zijn

SAM_0543fanatieke aanhang
tatoeages en kaalgeschoren hoofden
knallend vuurwerk tussen eigen publiek
ze schreeuwen dat wij joden zijn
maar waarom dan in ’s hemelsnaam

gestrekte armen in dat vak
ze zullen wel dronken zijn

.

enthousiaste supporters
sandalen en gekrulde bakkebaarden
vuurwerk boven blije hoofden
geen twijfel of het joden zijn
ze horen daar in godsnaam

van zijn grote daden
zullen zij wel dronken zijn

Ik krijg het niet over mijn lippen

PassionDSC_2337ik krijg het niet over mijn lippen

luister zwijgend naar het koor
kruisig hem
roept men gehoorzaam

en ik loop met tranen door

had ik ook stom toegekeken
zelfs geen teken van protest
was ik hopeloos en volgzaam

even willoos als de rest

nog weet ik niet wat te zeggen
wat te schreeuwen of te wensen
kruisig hem in mijn belang

een van de verloren mensen

Liefde op je weg

San Francisco Tunnel
er is een nieuwe kans
maar jij gaat door een tunnel
zonder zicht op het eind

slechts jij weet wat je voelt

ik weet dat je hoopt
en blijft vertrouwen
advies van alle kanten

jij kiest je eigen koers

mijn weg loopt parallel
al ga ik niet echt mee
kracht wens ik je toe

en liefde op je weg

True to your word,
you let me catch my breath
and send me in the right direction.
Even when the way goes through
Death Valley,
I’m not afraid
when you walk at my side.

Psalm 23:3,4 – the Message

Dans weer

aDSC_4062

Het licht is een genot. Wat een weldaad voor de ogen om de zon te zien! Prediker 11:7

toen je klein was kon je nog dansen
en de zon scheen heel gewoon
op de dagen die verdwenen
en je was daar als vanzelf
zorgeloze morgen
het leven was
.
en het leven is
zorgen zijn er steeds
vol van twijfel aan jezelf
tot ‘t licht je ziel mag kussen
en een nieuwe zon blijft schijnen
want wie klein wordt kan weer dansen

Wie is zij, die daar oplicht als de dageraad, zo helder als de volle maan, zo stralend als de zon, zo ontzagwekkend als een vaandelvrouw? Hooglied 6:10

Dood en leven

ik heb vandaag de dood gezien
het gaat niet goed met hem
zijn ogen zijn zo dof en droef
hij heeft een kille stem

zijn kleur is bleek, zijn adem slecht
hij wordt nooit echt mijn vriend
ik heb hem naar de hel gewenst
dat heeft hij wel verdiend

ik zag vandaag het leven staan
en werd verliefd op haar
een engel kan niet mooier zijn
vergeef me als ik staar

haar kleur is glas, zij ruikt naar zon
zij heeft geen mens bedrogen
ze krijgt een zoen en ik ontdek
de hemel in haar ogen

Christ for Sale

Vrijspraak! Duizend maal dank…

Een keer Vrijspraak is genoeg
Duizend maal dank is veel
Maar niet te veel
Voor mij
Voor jou

Gekocht en betaald
En toch nog steeds
In deze etalage

Een beeld ter herinnering
Aan de waarde
En de prijs

Dit is dus mijn duizendste blogpost op Vrijspraak! Wil je me daarmee feliciteren? Leuk! Bedenk iets creatiefs. En als je het in je hebt: schrijf in de comments of elders ook een gedicht bij deze, of bij een van de andere foto’s die ik maakte bij het ‘vrome souvenirwinkeltje’ bij de St Stefanusbasiliek in Boedapest, Hongarije. Als je dat op je eigen blog doet, laat dan hier een linkje achter. Dank! Op naar de volgende mijlpaal.

We willen zo graag…

Even een comment van huisdichter Rob Haster op mijn opiniestukje van gisteren opgewaardeerd tot blogpost. Omdat hij het waard is! Met dank aan onze hoofdsponsor L’Oréal. Koopt die smeersels en wordt ook mooi, rijk en gelukkig. *einde commercial break*

Bij het zien van alle ‘reality’ TV denk ik: braak me de bek niet open! Terecht dat Rob liever kiest voor het poëtische alternatief: Breekt wat braak ligt open.

We willen zo graag
opgelicht ik vertrek
spoorloos hello goodbye
help!
ons kind is te dik
eigen huis en tuin
familieportret ik begin
mijn leven in puin
de verbouwing
de reünie vermist
Maar we willen zo graag
zien ongezien
horen ongehoord
zwijgen ongezegd
zie ik mezelf? Versta me!
kassa reclame….

De eerste stappen in verse sneeuw – heerlijk schuldig!

Op Twitter meldde ik dat ik als eerste de verse sneeuw op onze parkeerplaats betreden had. Ik schreef: ‘Pure erotiek, maar dan anders’ en: ‘je moet je ook een beetje schuldig voelen, dat hoort erbij’. Twee dames begrepen direct wat ik daarmee bedoelde (dat hoop ik, tenminste) en zij schreven elk hun eigen ‘onschuldig geschonden sneeuw-gedicht’. Geniet even mee en laat gerust je eigen poëtische voetstappen achter in de comments. Als je snel bent, kun je de eerste zijn. Kicken! Lees verder