“God bouwt Zijn gemeente op de puinhopen van de kerk” – gastbijdrage ds Menno Zandbergen

Via Twitter meldde ds Robbert Jan Perk (predikant te Nijverdal) dat hij tijdens een regioweekend onlangs een interessant betoog van ds Menno Zandbergen uit Waddinxveen had gehoord dat mooi aansloot bij mijn vorige blogpost over de vraag: ‘Wat blijft er over van de kerk?’

Ik mag de tekst van deze toespraak van ds. Menno Zandbergen als gastbijdrage op dit blog aan jullie doorgeven. Daarbij moet ik melden dat mijn vorige posting over de schilderijen van Van Gogh al een aanzetje was om verder over dit onderwerp te denken en te schrijven. Afgelopen zondag mocht ik namelijk in de Cama Parousia gemeente te Woerden, waar Jan Wolsheimer (ook wel bekend als Eeuwigheid) voorganger is, spreken over Nehemia. Titel van mijn preek: ‘Samen bouwen aan Gods gemeente’. Wellicht komt die preek binnenkort als podcast online – anders kan ik de uitgeschreven tekst hier ook nog wel plaatsen. Maar eerst dus – met dank! – de gastbijdrage van ds. Menno Zandbergen. De tekst is ongewijzigd overgenomen, alleen de tussenkopjes zijn door mij toegevoegd. Ik ben benieuwd naar jullie reacties!

Wat blijft er over van de kerk?

Vincent van Gogh schreef deze tekst over het hiernaast getoonde schilderij in een brief aan zijn broer Theo:

“Ik heb eenige details weggelaten – ik heb willen zeggen hoe die ruine aantoont aldaar sedert eeuwen de boeren ter ruste worden gelegd in de akkers zelve, welke zij bij hun leven doorwroeten – ik heb willen zeggen hoe doodeenvoudig het sterven & begraven gaat, doodleuk als ’t afvallen van ’t herfstblad – niets dan een beetje aard omgewoeld – een houten kruisje. De akkers er om heen – zij maken waar ’t gras van ’t kerkhof eindigt, over ’t muurtje een laatste lijntje tegen den horizon – als een horizon van een zee. En nu zegt die ruine tot mij hoe een geloof en godsdienst vermolmde, al was ze hecht gegrondvest – hoe echter het leven & sterven der boertjes al mee ’t zelfde is en blijft, gelijkmatig uitspruiten en verwelken als ’t gras en de bloempjes die daar wassen op dien kerkhofsgrond. Les religions passent, Dieu demeure*, is een woord van Victor Hugo, die ze ook pas begraven hebben.” * Religies vergaan, God blijft.