Verknal het niet… even terugkijken

Begin november liet ik via Facebook weten dat ‘we’ eigenlijk iets moesten doen met het feit dat er 1 miljard bezuinigd gaat worden op Ontwikkelingssamenwerking. In mijn gedachten had ik een eenvoudige koppeling gemaakt: laat eens iets wat je laten kunt, zodat je met het uitgespaarde geld iets beters kunt doen. Omdat het eind van het jaar naderde was het idee al gauw geboren: minder vuurwerk verknallen, zodat er in deze barre tijden wat geld overblijft om in ieder geval iets te doen aan armoedebestrijding. Was dat een origineel idee? Blijkbaar niet, want – ere wie ere toekomt – Loesje had al eerder iets dergelijks bedacht (al wist ik dat niet!). Sabine bracht het laatste kalenderblaadje van 2012 onder mijn aandacht en ik vind dat wel een passende afsluiting van deze actie. Als mensen niet naar Loesje willen luisteren, dan weet ik het ook niet meer…

Arie Slob: “Hoe rechtvaardig is dit?”

“Ik teken bij dezen namens de ChristenUnie krachtig protest aan tegen één van de meest onrechtvaardige maatregelen van het nieuwe kabinet, de nieuwe forse bezuinigingen op ontwikkelingssamenwerking. Een bezuiniging op de allerarmsten van de wereld. Gezinnen, mannen – vrouwen – kinderen – die dagelijks strijden voor hun leven. Omdat ze geen water, brood of een dak boven hun hoofd hebben en/of omdat er oorlog in hun land is. We verminderen rigoureus onze aandacht voor en steun aan hen omdat wij het zelf nu wat moeilijker hebben. Hoe rechtvaardig is dit?” (Arie Slob, gisteravond in de Tweede Kamer).

Very Pinteresting Indeed

Gisteren heb ik me in een melige bui wat vrolijk gemaakt over Pinterest. Waar dan? Op Twitter. Ja, ik weet het, je kunt je ook buitengewoon vermaken met grappen over Twitter en tot de conclusie komen dat het net zo sneu is om het internet vol te plempen met een oeverloze stroom aan woorden (in 140 tekens) als met vlijtig verzamelde plaatjes. Maar voor de goede orde: die conclusie trek ik dus niet!

Zegen delen > gastblog Harold Prost

Iets om nu al naar uit te zien! Al die prachtig ReTweetbare boodschappen van door rijke zegen overlopende Opwekkingbezoekers, die het gewoon niet kunnen laten.

Al die duizenden Twittervolgers en Facebookvrienden, om nog maar te zwijgen van de schare Hyves- of Google+ contacten, van al die honderden smartphonebezitters die de samenkomsttenten van pinksterconferentie Opwekking 2012 weer zullen vullen, komend weekend. Internetblox of add-ons zijn zo geregeld en over dekking heeft het terrein niets te klagen. Er is sowieso GPRS-dekking, ruim voldoende voor wat tweets en andersoortige teksten.

Weet je wat nou zo leuk is? Bovenstaande inleiding is mijn ‘wishful thinking’…

Twitteren in de kerk. Mag dat? Gastblog Harold Prost

Zondagochtend zag ik wat tweets voorbij komen over samenzang en collecte. Harold Prost liet zijn volgers weten wat er zoal gebeurde tijdens de kerkdienst waarbij hij aanwezig was. Als ik mijn iPone tevoorschijn haal in de kerk (om een bijbeltekst op te zoeken, een notitie te maken) krijg ik daar al gauw een plagerige opmerking over. Voor mij is die telefoon gewoon heel erg handig – je neemt wat op, je maakt notities en je checkt even een tekst. Niets mis mee – al zorg ik er wel voor dat ik niemand aanstoot geef en dat de telefoon niet mijn aandacht afleidt van wat er verkondigd en gezongen wordt. Ik wilde wel eens weten hoe Harold hier over dacht en vroeg hem om zijn gedachten met ons te delen in de vorm van een gastblog. Heb je even? Hier komt ie. 

Gedachten en vragen over sociale media tijdens een twitterpauze

Zoals velen van jullie weten ben ik een enthousiaste twitteraar. Met twitterervaring sinds 2007 mag je me zelfs als een ‘oudgediende’ op Twitter zien, want vooral in het afgelopen jaar hebben mensen dit medium massaal ontdekt en omarmd. Ik zie mensen komen en gaan – velen haken na verloop van tijd ook weer af – en ik zie allerlei vormen van gebruik. Heel incidenteel, heel frequent, heel serieus en heel triviaal.

Zelf heb ik vanwege de vakantie, en een bewuste keuze om een paar weken te focussen op zaken die mijn onverdeelde aandacht vergen, tot eind augustus een twitterpauze ingelast. Net als vorig jaar, overigens. Alleen blogposts op Vrijspraak worden automatisch gemeld en ik maak soms een uitzondering voor een retweet en voor reacties via DM. De twitterpauze bevalt me wel, maar ik merk ook dat ik wat ben uitgeweken naar Facebook en Google+

Zo onvoorstelbaar dat je het wilt zien > gastblog Lydia Vroegindeweij

Een tijdje geleden hoorde ik van Lydia Vroegindeweij over haar betrokkenheid bij de website Crisiswerkplaats.nl Juist in crisissituaties kunnen sociale media goede diensten bewijzen om mensen te informeren. Ook kan door officiële instanties en hulpverleners soms nuttig gebruik gemaakt worden van de ogen en oren en de collectieve kennis en kunde van het publiek. Er zit echter altijd een ongemakkelijk aspect aan crises en de belangstelling / betrokkenheid van omstanders en toeschouwers. Er is immers al gauw sprake van sensatiezucht of – in extremere vormen – een soort ramptoerisme. Hoe moet je hiermee omgaan? Moeten we inderdaad allemaal doorlopen en ons ‘met onze eigen zaken bemoeien’ of zitten er positieve kanten aan de belangstelling van publiek en media voor rampen en crises?

Blijven we bloggen?

Van 2004 tot 2006 heb ik mijn eerste weblog genaamd Panda’s Ponderings bijgehouden. Ik begon in het Nederlands en ging op een bepaald moment helemaal over op het Engels omdat je dan veel meer mensen kunt bereiken. Van 2006 tot 2009 schreef ik op But a Poor Reflection – een Engelstalig blog.

De leukste posts die ik op mijn Engelstalige blog schreef (vind ik zelf) hebben het label Virtual Island Hopping meegekregen. Geïnspireerd en gefascineerd door Google Earth ging ik via internet eilanden bezoeken die ik nooit bezocht had en waar ik waarschijnlijk ook nooit komen zal. Het was de sport om wat te weten te komen over het eiland en daarbij contact te leggen met mensen die daar woonden. Om te beginnen moest ik weten of er überhaupt internet op dat eiland was, daarna moest ik proberen contact te leggen met mensen die er woonden of geweest waren. Het leverde leuke blogposts en aardige contacten op.

Tweetup #Wemay in Biesbosch / Dordrecht

Gisteren kwamen een aantal vrienden die elkaar via Twitter hebben leren kennen bijeen in Dordrecht. Het initiatief werd genomen door deze mevrouw en deze mejuffrouw die er samen een mooie dag van hebben gemaakt.

Jousra, een trotse moslima

Wat ik zo leuk vind aan Twitter? Dat je allerlei mensen tegenkomt en dat je met elkaar in gesprek kunt gaan – ook als je heel verschillend bent van afkomst, leeftijd en levensbeschouwing. Op straat durf je elkaar misschien niet zo gemakkelijk aan te spreken, maar in sociale media gaat het vaak vanzelf en kom je er al snel achter of je iets gemeenschappelijks hebt. Zo raakte ik een tijdje geleden in gesprek met Jousra, een jonge moslima uit Amsterdam. We hebben elkaar nog nooit in het ‘echte leven’ ontmoet, maar kwamen er al gauw achter dat we allebei serieus in het leven staan én ontzettend van lachen houden. Kijk, dat schept alvast een band.