Bomen reiken niet tot in de hemel, kerkmuren evenmin – maar het kruis wel (1)

De indrukken die ik begin deze week opdeed te Helvoirt, hebben inmiddels voldoende tijd gehad om een plekje te vinden in mijn hoofd en hart. Tijd voor reflectie. Ik kan niet voor anderen spreken, dus lees dit als mijn persoonlijke verslag.

LIGT HET AAN MIJ?

Ik was afgelopen dinsdag en woensdag bij de bijeenkomst rond Wij kiezen voor eenheid. De eerste retraite heb ik niet meegemaakt, heb daar zelfs kritische blogposts over geschreven, maar nu werd ik op persoonlijke titel uitgenodigd om deel te nemen aan de vervolgbijeenkomst. Ik zocht mijn oude blogposts weer op en stuitte daarbij op een reactie bij Norman Viss. In een comment daar schreef ik:

De wereld is niet ons thuis

Het moet ergens op een live-LP staan die zo’n dertig jaar oud zal zijn. Een intro bij een nummer van Barry McGuire. Ik denk dat het op dit dubbelalbum staat. Barry, vooral bekend van zijn nummer 1 hit Eve of Destruction, vraagt de mensen in een stadion of zij dit gevoel herkennen: “Je rijdt ergens op een autoweg en plotseling denk je: ik hoor hier eigenlijk niet thuis”. Misschien herinner ik het me niet correct, maar ik meen dat het publiek daar massaal op reageert. Een gevoel van vervreemding, een besef dat je hier wel op doorreis bent, maar dat je thuis elders is…

Opgewekte bloggers – doe mee!

Heerlijk die lentezon! Ik kan me niet herinneren dat ik ooit zo uitgekeken heb naar de eerste tekenen van het voorjaar. Zou het door de crisis komen? Dat kan haast niet, want ik mag helemaal niet klagen. Ik heb gewoon zin in zon en in leven dat vol passie te voorschijn knalt.