Mag het ook iets minder zijn?

Er floepte vanmiddag zomaar een licht wanhopig klinkende tweet uit mijn toetsenbord. Je ziet ‘m hiernaast staan. Soms gebruik ik sociale media als ventiel – even wat kreten of gedachten ‘eruit gooien’ en kijken wat anderen ervan vinden. Was er een aanleiding voor deze oprisping? Die is er altijd. Ik ben weer enthousiast aan het werk gegaan na een fantastische vakantie en het lukt me ook om wat lichter door het leven te gaan. Maar soms laat ik me toch weer intimideren door alle dingen die nog moeten gebeuren. Eigenlijk zou ik morgen naar Ede willen voor de Lees & Luisterbeurs, maar ik ben de hele week druk geweest en er komt veel werk op me af in de maanden die voor me liggen. Weekends zijn belangrijk voor het gezin en er zijn meer dan genoeg dingen die thuis moeten gebeuren. Er zijn zoveel zaken die ik belangrijk, leuk en interessant vind, maar ik wil mezelf niet over de kop jagen…

Muziekavond – een traditie die we al een paar jaar volhouden…

Gisteravond (tot in de kleine uurtjes) heb ik met mijn zwagers Rob en Ronald weer allerlei muziektracks, songs en clips beluisterd / bekeken. Met tussenpozen spreken we af om bij elkaar te komen waarbij ieder tenminste vijf nummers meeneemt die passen bij een vooraf afgesproken thema. Gisteren was dat: ‘Muziek in beeld’. 

Marnix

> Gastblog Alex van der Heiden

Drie jaar geleden begon ik ermee. Om de week op zaterdagochtend wandelen met Marnix. Marnix is een klassiek autist, wat in zijn geval wil zeggen dat hij nauwelijks communiceert. Slechts de meest basale dingen zegt Marnix, zoals ja, nee, eten en poepen. Volgens de omschrijving die ik destijds kreeg was het een redelijk zwaar geval, maar wandelen daar werd hij rustig van. Zijn ouders zijn zo oud dat zij niet meer in staat zijn dit met hem te doen.   Toen ik net begon vond ik het lastig peilbaar of Marnix echt plezier had aan het wandelen. Zijn begeleiders verzekerden me, dat hij een stuk relaxter was ‘op de groep’ sinds er weer met hem gewandeld werd. Inmiddels ben ik 100% zeker dat Marnix het fijn vindt met mij te wandelen. Wanneer ik hem op kom halen, dan veert hij op en maakt zich zo snel mogelijk klaar om te lopen. Dat is soms best lastig, want dan zit hij net aan de hete koffie en die moet (zoals een autist betaamt) eerst opgedronken worden. Dus dan maar aan de wandel met een half verbrande mond.

We gaan vier mensen blij maken, maar niet zomaar… Lees dit even

UPDATE: DEZE “ACTIE” IS VOORBIJ – DE INGELIJSTE FOTO’S ZIJN AAN MENSEN TOEGEZEGD. BEDANKT VOOR REACTIES!

Op Vrijspraak gaat de ontmoeting Nederland-Duitsland gelukkig wel door (3)

Het aftellen is begonnen. Een snikhete zaterdag bereidt ons voor op Spaanse temperaturen. Wie gaat morgen met de beker naar huis: Spanje of Oranje? Zijn wij de citruspers en de Spanjaarden de appeltjes van Oranje – zoals ik gisteren op tv zag? We zullen het zien…
Eerlijk gezegd zou ik het niet zo heel erg vinden als Spanje wint. Ik hoop natuurlijk dat de hoofdprijs onze kant op komt, want driemaal is scheepsrecht. Maar Spanje heeft ook nog nooit een wereldkampioenschap gewonnen en heeft in dit toernooi, net als Duitsland, het mooiste voetbal laten zien. Maar van mijn kant klinken er geen bezwaren als Nederland ‘lelijk’ kampioen wordt na verlenging en strafschoppen. Het liefst zie ik een mooie, spannende strijd met een winnaar die duidelijk als sterkste blijft staan. Laat het Oranje zijn!

Mede-blogger en tweep Kerstin Hack, zelf afkomstig uit Berlijn, kan morgen rustig met een koel Duits biertje naar de wedstrijd kijken. Misschien wel in de wetenschap dat haar land 3e geworden is. Wat maakt het uit? Lees vandaag haar derde gastbijdrage over de relatie en ontmoeting tussen onze landen.

Op Vrijspraak gaat de ontmoeting Nederland-Duitsland gelukkig wel door (1)

De droomfinale Nederland – Duitsland gaat niet door (wij waren er klaar voor, but it takes two to tango). Maar daarmee zijn we nog niet uitgepraat over de relaties tussen ons kleine lage land en onze grote Oosterburen. Kerstin Hack, een enthousiaste collega-uitgever en blogger uit Duitsland, nam de uitdaging aan om iets te schrijven over de relatie tussen onze volken en landen. Vandaag het eerste deel, meer volgt!

Over scheidsrechters, wraak en herstel – Observaties over voetbal, Nederland en Duitsland

Gefeliciteerd! Jullie Nederlanders hebben goed gevoetbald en de finale van de wereldcup 2010 bereikt. Wij Duitsers hopen dat ook te bereiken (NB dit stuk is vóór de wedstrijd met Spanje geschreven – Paul). Dit gegeven was voor mij het laatste zetje om eens iets te schrijven voor het blog van Paul, omdat hij me al eerder gevraagd had om mijn gedachten te delen over pijn uit het verleden, relaties tussen onze volken en landen, vergeving en genezing.

Ik heb een idee (het zal niet waar zijn…)

Ja, het is waar: ik heb een overvloed aan ideeën. Daar zitten buitenissige en onuitvoerbare plannen bij, maar soms lukt het me om van de droom een daad te maken. Of een project. Of een boek. Of iets anders.

Wat nu weer? Ik wil dit jaar iets gaan doen met ontmoetingen en kunst. Een beetje in de lijn van de tweet-ups die we in Hoofddorp (Beeldentuin) en Antwerpen (Buurland) hebben georganiseerd. Op zaterdag 5 juni 2010 wil ik een ontmoeting organiseren in mijn geboortestad Haarlem (Spaarnestad). Daar wil ik heel graag allerlei creatieve mensen bij elkaar hebben, maar ook ‘niet zo heel erg creatieve’ mensen die liefde / waardering kunnen opbrengen voor geschiedenis, filosofie, cultuur, geloof en kunst. Niks elitairs, gewoon inspirerend, vriendelijk en gezellig.

Veelzeggend

Hij liep terug naar de leerlingen en zag dat ze lagen te slapen. Hij zei tegen Petrus: ‘Konden jullie niet eens één uur met mij waken? Blijf wakker en bid dat jullie niet in beproeving komen; de geest is wel gewillig, maar het lichaam is zwak.’ Matteus 26:40,41

Petrus, Jacobus en Johannes behoorden tot de intiemste vriendenkring van Jezus. Dit waren de mannen die voortdurend in zijn buurt bleven, wonderlijke momenten meemaakten, maar ook levensgevaarlijke situaties. Vrienden die je graag bij je wilt hebben als het leven te zwaar voor je wordt.