Geen man, geen vrouw maar ‘iets’ er tussenin – het derde geslacht

Vanavond keek ik naar De wereld draait door. Een lange, slanke vrouw stapte het beeld in en stond een moment naast Matthijs van Nieuwkerk. ‘Zo, wat een lengte…’, flapte ik eruit. Een opvallende verschijning met blond haar en op hoge hakken. Die lengte is dus kennelijk geen probleem voor deze dame, ze heeft er gewoon nog een paar centimeters aan toegevoegd, dacht ik. Ik bleef kijken en luisteren en werd geraakt door het verhaal dat er achter deze mooie vrouw (het bleek om het model Valentijn de Hingh te gaan) schuilgaat. Valentijn was ooit een jongetje dat op ballet wilde. Dat mocht, maar dan wel bij de jongetjes. Terwijl dit kind gemaakt leek te zijn om prima ballerina te worden, zoals de commentaarstem zei…

Buitengewoon boeiend en vaak zo onvoorspelbaar als het weer

Ik moet nog even wat foto’s uploaden. Afgelopen zondag schoot ik nog zomerse plaatjes in Haarlem en rond de Kolk van Spaarndam – zoals de foto die hier links staat. Vanavond liep ik naar buiten en zag ik heel iets anders voorbij drijven. Ook blauw met oranje, maar toch een stuk grijzer. Ik ontwaarde in sommige wolken zelfs een groenige zweem – geloof het of niet. Het zal toch niet van Schiphol zijn? Een groene kleur in de lucht schijnt op naderend onweer te duiden. Of gaat het juist om wolken met hagel? Wie het weet, mag het zeggen. Tja, ik heet dus niet Piet Paulusma en ben geen kenner. Maar ik houd wel van het Hollandse weer – al snap ik er vrijwel niets van.

Waar is Maria van Magdala gebleven?

Afgelopen week werkte ik aan mijn nieuwe boek dat de titel Jesus was a Fisherman’s Friend krijgt. In dit boek ga ik door het evangelie van Johannes en sta ik in korte overdenkingen stil bij alle ontmoetingen die Jezus had. We weten dat Jezus het vaak aan de stok had met de geestelijke elite van zijn dagen en dat de confrontaties tussen hen hoog op konden lopen en dat dit uiteindelijk zelfs uitliep op de arrestatie en terdoodveroordeling van Jezus.

Boeiend en leerzaam

Tijdens het (her)lezen viel me op hoezeer Jezus de regie van de gebeurtenissen houdt. Ook opmerkelijk is de manier waarop Johannes alle gebeurtenissen en dialogen weergeeft. In dit evangelie is een thematische opbouw gekozen en worden de wonderdaden van Jezus vooral als tekenen gezien en uitgelegd. De ontmoetingen staan steeds in de context van een bepaald thema dat door Johannes in het licht wordt gezet. Het levert in ieder geval tot op de dag van vandaag boeiend en zeer leerzaam studiemateriaal op!

Waarom hebben mannen tepels?

Ja, laat ik ook eens een gekke vraag stellen. Persoonlijk vind ik het een leuke kwestie om in de groep te gooien als er een paar mensen aan het woord zijn die een groot geloof hebben in het onderscheid tussen mannen en vrouwen. Nu moet ik direct melden dat ik weinig verstand heb van biologie en dat ik dus maar beter niet mijn mening kan geven over het verschil tussen X en Y geslachtschromosomen. Ik ben enthousiast monogaam hetero, maar ik ben niet in alle opzichten een ‘mannen man’. Ik meen te weten dat mannelijke en vrouwelijke eigenschappen (zo je dat onderscheid al kunt maken) verdeeld zijn over beide geslachten en na 49 jaar rondlopen op deze aardbol kan ik ook uit eigen waarneming melden dat er allerlei variaties zijn in het spectrum van mannelijke man tot vrouwelijke vrouw. Ik ken zorgzame, extraverte mannen en stoere, introverte vrouwen.

Gastblog Margreet Ledelay – Te bloot voor de kerk?

Christus zoekt de wereld met het Woord van de verzoening. Vanuit dat Woord vormt de kerk een gemeenschap waarin men elkaar dient en toerust om met dat Woord ook de rest van de wereld te bereiken.

Onze gemeente had bovenstaande mission statement en vroeg of ik daar een kunstwerk voor kon maken. De gemeente wilde in onze multiculturele samenleving met name de Antilliaaanse doelgroep bereiken.
En net als Paul in deze blogpost, viel het mij op dat de mannen vaak afwezig lijken te zijn binnen deze doelgroep. In Nederland dus… Ze staan niet in hun kracht. Nemen ze hun verantwoordelijkheid?

Maar waar zijn de mannen?

Gisteren plaatste ik op dit blog een ode aan de vrouw. Overal waar wij tijdens onze reis voor Compassion in Ethiopië kwamen, zagen wij hoe vrouwen voor hun kinderen zorgden. En zij zorgden ook voor ons – in het hotel, in de scholen in de kleine krotjes waar ze met hun kinderen – en soms met oma – sliepen op één tweepersoonsbed. Ze zaten op kleine krukjes om perfecte koffie te maken (jammer dat men er dan 4 scheppen suiker bij gooit) en kwamen langs met dienbladen vol popcorn, koekjes en geroosterd graan. Dienstbaar, bescheiden en vol goede zorg. De Ethiopische vrouw verdient een standbeeld.

Vermeer in Ethiopië: ode aan de onmisbare schoonheid van de vrouw

Vijf jaar lang heb ik als vrijwilliger een gevangenis bezocht. Met enige regelmaat ging ik op zondagochtend naar Alphen aan den Rijn om daar praktisch mee te helpen bij de kerkdiensten en ‘er gewoon te zijn’ voor de gevangenen. Dat was mooi werk en ik heb er heel veel van geleerd.

Een van de dingen die ik geleerd heb is dat het verschrikkelijk moet zijn om opgesloten te zitten. Wat mensen op verjaardagsfeestjes, aan de bar of in de bedrijfskantine ook zeggen: de gevangenis is geen hotel en het verblijf daar is werkelijk een straf. Ik haal – vanwege het onderwerp van deze blogpost – maar één deel van de straf aan: je zit dagen, weken, maanden en soms jarenlang opgesloten tussen mannen.

Buiten komen we elkaar vanzelf tegen…

In de vorige blogposts heb ik wat indrukken onder woorden gebracht. Ik heb het over de persoonlijke verwerking van mijn deelname aan de retraite Wij kiezen voor eenheid. Zoals wel vaker: ik heb weer eens veel te veel tekst. Hopelijk blijven er hier genoeg mensen over die mijn mededeelzaamheid waarderen. Zelf voel ik de drang om door te geven wat ik meemaak, dat is het hele idee van dit blog. Ik kan hier vrijuit spreken en ook uiting geven aan mijn creatieve kanten. Anderen kunnen mijn gedachten dan bijvallen, aanvullen of weerspreken. Interactie is zo mooi! En inderdaad: echte ontmoetingen zijn nóg veel mooier!

Sosha vindt dat elke vrouw zich mooi moet voelen

De laatste tijd zijn er een paar mooie vrouwen aan het woord gekomen op Vrijspraak. Dat was niet vooraf zo gepland, het ene verhaal haalde het andere aan. Ik moet wel zeggen dat dit blog van een middelbare man er enorm van opleeft.
En dan mag nu een van mijn twee mooie dochters een bijdrage schrijven. Dat kun je toch moeilijk een gastblog noemen, want Sosha is gelukkig ons kind aan huis. Maar wat ze te melden heeft is niet kinderachtig, maar heel volwassen.

Luister jij vooral naar mannen of naar vrouwen?

Enkele jaren geleden haalden Britse wetenschappers van de Universiteit van Sheffield de media met hun constatering dat mannen de stemmen van vrouwen waarnemen in de hersengebieden waar zij ook muziek verwerken. Mannen reageren anders op mannenstemmen die zij ook in een ander deel van de hersenen opvangen. Blijkbaar worden zij vooral aangenaam verrast door melodieuze vrouwenstemmen – zo maakte ik destijds op uit reacties die ik hoorde op de radio. Het is een schande dat ik het moet toegeven, maar eerlijk gezegd zijn de bevindingen voor mij maar al te herkenbaar…

Ik word zowel thuis als op het werk veelvuldig door vrouwenstemmen aangesproken en ik hoop toch dat ik deze stemmen niet slechts als ‘muziek’ waarneem. Mocht dat toch te vaak het geval zijn: mijn welgemeende excuses, dames – ik ben kennelijk onverbeterlijk man.

Als je meer wilt lezen moet je even hier kijken. Maar ga nu niet gelijk weg! Het lijkt me namelijk leuk als je hier op Vrijspraak even je stem laat horen. In de comments hoor je het verschil tussen mannen en vrouwen nauwelijks, dus ik reageer hoe dan ook inhoudelijk. Beloofd.