Chasing Love

Een mens is niet gemaakt voor eenzaamheid – we zijn door en door sociale wezens (ook al gedragen we ons niet altijd zo). ‘No man is an island’, we hebben anderen nodig want in de ontmoeting leer je de ander waarderen en jezelf kennen. Maar vind je jezelf wel waardevol genoeg? Voel je je minderwaardig, afgekeurd of ongewenst? Misschien denk je zo negatief over jezelf, maar ik denk niet zo over jou (wie je ook bent) want ik geloof dat je gevormd bent naar het beeld van je Maker, dat je een lichaam, geest en ziel hebt, dat je een mooi en gewenst kind bent en alle liefde waard.

Ik schrijf deze woorden omdat ik erg onder de indruk ben van het bericht in onze kerk over een prachtig meisje van slechts 19 jaar dat besloot dat ze zelf een eind moest maken aan haar leven. Wat een verdriet en wat een vragen voor de mensen die ze achterlaat, die ongetwijfeld heel veel van haar houden en nooit zullen begrijpen waarom ze dit wanhopige besluit genomen heeft. Was de liefde van mensen niet genoeg? Droeg ze een verschrikkelijk geheim met zich mee, een diepe pijn? Geen mens kan het haar nu nog vragen, nu moeten we er voor de nabestaanden zijn en het verdriet delen.

De schaduw bewijst het licht

Wat vluchtig knip- en plakwerk met details van foto’s die ik recent gemaakt heb – klik erop voor een vergroting en kijk eens goed… De woorden van Jan (zie comment op mijn vorige blog) houden me bezig. Hoe kan het dat we naar dezelfde werkelijkheid kijken en zulke tegengestelde conclusies trekken? Ik zie het licht en de schoonheid en probeer er iets van te vangen in woorden en beelden. Ik ben onverbeterlijk gelovig – ik geef het toe. Voor mij is het niet mogelijk om naar schoonheid te kijken zonder een stille vorm van aanbidding. Niet dat ik op m’n knieën val (soms wel) maar iets in mijn hart capituleert. Ik voel dankbaarheid, geluk en diep respect opwellen. Ik kan niet naar een schilderij kijken zonder stille bewondering voor de afwezige schilder. Nou ja, afwezig, hij is er in zekere zin wel – ik schreef er al eens over – zijn geest zit in de verf, zijn creativiteit spat van het doek.

Metamorfose: daar uitkomen waar je kunt bloeien

We hebben deze maand een prachtig inspiratieboek uitgegeven met teksten van Ronald van der Molen en Jan van der Linden: Metamorfose, groeien in je bestemming. Ik wil van mijn persoonlijke blog niet een soort etalage voor mijn werkgever maken, maar natuurlijk staat mijn enthousiasme voor taal- en geloofszaken niet los van mijn werk. Sowieso geloof ik dat we in deze tijd steeds meer muren zien wegvallen tussen privé- en werksferen. Zolang we authentiek en transparant zijn en een aantal zaken goed gescheiden kunnen houden is daar in mijn ogen niet veel mis mee.

De verborgen agenda van (on)gelovigen

Een boeiende reactie op een van de vorige posts prikkelt mij tot het stellen van de volgende vraag: hebben (on)gelovigen een verborgen agenda wanneer zij heel stellig hun overtuiging verkondigen over de kwestie schepping of evolutie? Heb ik, als iemand die al zo’n dertig jaar gelooft dat het wonder van ons bestaan niet kleiner wordt wanneer wij het mechanisme van evolutionaire ontwikkeling omarmen, een verborgen agenda? Of heb ik gewoon – net als de meeste mensen – een eerlijke levensovertuiging met een mix van vragen en antwoorden?