Het kan me wel schelen

en-toch-niet-alleenals ik je pijn niet meer voel
wil je me dan wakker maken
je mag het ruw doen
scheldend en schreeuwend
het maakt mij niets uit
laat mij ook gekwetst
maar nooit onverschillig zijn

als ik je noodkreet negeer
wil je me dan vastgrijpen
breng me uit evenwicht
duwend en trekkend
het doet er niet toe
maar laat mij niet hard
of zonder compassie zijn

7 gedachten over “Het kan me wel schelen

  1. Waarom stromen de tranen over mijn gezicht als ik dit gedicht lees? Het heeft me diep geraakt. Mag ik het kopiëren?
    Onverschilligheid is ook onze gemeente binnengeslopen. Gisteravond hadden we een avond over hoe we iedereen weer betrokken konden maken bij de gemeente, bij elkaar. Er waren acht mensen….

    1. Natuurlijk mag jij het kopiëren. Voor mij zit de pijn aan de andere kant: waar zitten mijn blinde vlekken? Waarom moet ik glimlachen als iemand zegt dat ik heel snel m’n draai gevonden heb in de Meerkerk (zie ik mensen over het hoofd die zich nog niet thuis voelen… of erger?)

      Sterkte, Conny. Jezus begon met 12 mensen en Hij bleef uiteindelijk alleen over – zelfs door God verlaten. He knows.

  2. Het is niet zo van: dat is mooi voor iemand anders. Ik betrek het ook op mezelf. We leven zo snel langs elkaar heen, kletsen over van alles en nog wat, maar niet over wat ons diep van binnen bezighoudt.
    Een paar dagen geleden maakte ik een lijst met mensen die de afgelopen jaren verdwenen zijn uit onze gemeente. Waar zijn ze gebleven en waarom gingen ze weg? Sommige door meningsverschillen met de oudsten, sommige door problemen in hun huwelijk, sommige verhuisden, sommige gingen naar andere gemeenten, sommige verloren hun geloof. Goed dat er nu aandacht voor is, maar ik zou ook wel willen weten hoe je de mensen die nu nog wel lid zijn, kunt laten zien dat ze verantwoordelijk zijn, dat ze hun plek in het lichaam moeten in nemen, want als ze een zondag willen uitslapen, komen ze gewoon een keertje niet. Zijn we te vrijblijvendheid? Hebben mensen verkeerde prioriteiten? Het mag ze niet teveel kosten. Jij gaat naar een grote gemeente, valt het dan wel op als iemand er niet is? En wat doen jullie dan, bellen jullie iemand dan op?

    1. Mensen kunnen heel gemakkelijk door de voor-, achter-, en zijdeur vertrekken, vrees ik. Het is wel mooi dat de Meerkerk werkelijk uit kringen bestaat (niet alleen ‘kringen heeft’). Dat is van het begin af aan de opzet. Binnen die kringen kun je veel beter op elkaar letten – iedereen heeft immers maar een beperkte ‘span of attention’. Toch denk ik dat je – hoe goed je het ook organiseert – brokken maakt in menselijk (en geestelijk!) opzicht. Het boek Ooit Evangelisch raakt me om die reden. Ik snap wel dat er altijd ‘ontevreden klanten’ zullen zijn en vanuit mijn marketingachtergrond weet ik dat klagende klanten nog niet ‘verloren’ zijn voor ‘de zaak’. Klanten die stil vallen, totaal niet meer van zich laten horen – die ben je pas echt kwijt. Wat doet de kerk aan relatiebeheer en ‘after sales’? (Klinkt zakelijk, maar zakenmensen zijn soms verstandiger bezig dan idealisten).
      Ik kan niet zeggen ‘hoe het bij ons gaat’ – ik ben ook maar één mannetje. Maar ik weet wel dat de metafoor van het lichaam ons leert dat we elkaars pijn moeten voelen. Als dat niet meer gebeurt – zelfs niet na een amputatie – dan is het tijd voor een wake-up call. Daar gaat mijn gedicht over.

  3. Mooi!
    Ik ben zelf denk ik ook via de achterdeur de kerk uit gegaan. Het ging steeds slechter met me en ik kon het niet meer opbrengen om te gaan. Als ik er dan af en toe wel was, zeiden de mensen: wat leuk dat je er bent! Maar niemand (behalve een paar die op MSN had) heeft ooit gebeld of geschreven toen ik helemaal niet meer kwam.
    Ik denk er niet zo vaak aan maar het is eigenlijk toch wel pijnlijk..

    1. Dag Hes, bedankt voor je reactie. Uit de link die je me geeft blijkt wel dat je weliswaar de achterdeur van een kerk hebt dichtgetrokken, maar dat er een ander portaal is opengegaan: http://www.dagelijkswoord.nl Je betrokkenheid bij het Woord is in ieder geval onverminderd aanwezig.
      In je woorden klinkt de pijn door van het ‘onopgemerkt’ en ‘ongemist’ blijven. Dat is ook hetgeen op mij het meeste indruk heeft gemaakt bij het lezen van Ooit Evangelisch. Jezus zei dat de herder zijn kudde achterliet om één afgedwaald schaapje te zoeken – nu lijkt het er meer op dat er gedacht wordt: vrijheid, blijheid – voor jou een ander. Dat is zeer pijnlijk en ik hoop dat je je voluit deel blijft voelen van het Lichaam van Christus (een mysterieus, veelvormig en veelkleurig geheimenis).
      PS Laat gerust meer van je horen – dat stel ik zeer op prijs.

Zeg iets terug op Vrijspraak

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s