Gerechtigheid

closeupPandJBibleOprecht is het woord van de HEER, alles wat hij doet is betrouwbaar. Hij heeft recht en gerechtigheid lief, van de trouw van de HEER is de aarde vervuld. (Psalm 33:4,5)

Gisteren kreeg ik een bijzondere Bijbel in handen: de Poverty and Justice Bible. Dat is een uitgave van World Vision, een internationale christelijke hulpverleningsorganisatie. Op vrijwel elke bladzijde van deze Bijbel zijn verzen gemarkeerd met een opvallende kleur. Er zijn meer van dergelijke bijbels, bijvoorbeeld edities waarin alle woorden die Jezus rechtstreeks gesproken heeft in het rood zijn aangegeven. Maar bij deze Bijbel gaat het om alle teksten uit het oude en nieuwe testament die betrekking hebben op armoede en gerechtigheid.

Ik werk in het boekenvak en krijg allerlei nieuwe uitgaven onder ogen. Deze Bijbel sprak mij bijzonder aan, want ik denk dat het belangrijk is dat volgelingen van Jezus bepaald worden bij het hart van God. Want uit het hart van God komen liefde en gerechtigheid voort – in pure vorm! Golgotha, de plaats waar Jezus stierf, is de plaats waar deze twee eigenschappen van God, zijn liefde en zijn gerechtigheid, elkaar doorkruisten.

Wat zegt dat ons vandaag? Mogen we denken: gelukkig, Jezus heeft alle schuld gedragen, nu zijn wij vrij van alles? Of zien we daarbij een paar belangrijke feiten over het hoofd?

Ja, Jezus heeft de straf voor onze zonden gedragen. Dat hoeven wij niet meer zelf te doen – we zouden dat ook niet kunnen. Maar als onze dankbaarheid voor het offer van Jezus oprecht is, dan gaan zijn liefde en gerechtigheid ons in beweging zetten. Wij gaan doen wat Hij ons heeft voorgeleefd en opgedragen!

Wat betekent het om Jezus te volgen? Dat betekent dat we in liefde omzien naar onze naasten. Het betekent ook dat we ons uitspreken tegen onrecht. Het betekent dat we geroepen zijn de boodschap van verzoening in praktijk te brengen. In ons eigen leven, maar ook in de wereld rondom ons.

Er verschijnen steeds meer boeken over de boodschap van het Koninkrijk, over recht en gerechtigheid. Daar ben ik blij mee. Gelukkig zie ik dat steeds meer christenen deze boodschap ‘herontdekken’. Maar nog mooier zou het zijn als we deze herontdekte waarheden overal om ons heen duidelijk uitgeleefd zien worden.

Geschreven voor Preek door de Week van de Meerkerk

11 gedachten over “Gerechtigheid

  1. Mooie preek, en mooi initiatief die Bijbel. Belangrijk dat we weer terugkeren naar het hart van Jezus’ juk: God liefhebben boven alles en je naast als jezelf.

    Wat ik me afvraag: is het zo dat wij alleen ‘uit dankbaarheid’ in beweging komen (het gereformeerd adagium)? Als dat zo is kan ik het wel schudden (komt het toch weer op mijn prestatie aan). Echte transformatie komt bij mij meestal voort uit het leven en de liefde die de Geest in mij uitstort…

    Pff… Nu nadenken over hoe het in mijn leven werkt.

    Groet! Niels

    1. In de Bijbel worden vaak twee waarheden naast elkaar geplaatst die wij – gewone stervelingen – tegen elkaar willen uitspelen. We zijn voorbestemd en hebben een eigen keuze. We zijn door genade gered en mogen de goede werken doen die God vooraf heeft voorbereid. Ik merk dat, sinds iemand me op dit principe attendeerde, ik gemakkelijker dingen naast elkaar laat staan en niet probeer ze ‘op te lossen’ door ze als het ware tegen elkaar weg te strepen. Het zijn vaak twee kanten van dezelfde medaille.
      Als je je ja-woord aan je geliefde gegeven hebt, dan wil je doen wat je geliefde wil. Je wil haar niet kwetsen, geen verdriet doen. Je bent haar dankbaar voor wat ze jou geeft en voor wie zij is. Zo kun je de relatie met God m.i. ook verstaan. Je bent vrij (alles is mij geoorloofd) maar je wil uit liefde en dankbaarheid doen wat God wil. En ja, dat doe je door de liefde die de Geest in je uistort.
      Ik heb eens een hele studie gemaakt van ‘genade’ en ‘vrije wil’. Mijn oudste broer gaf een onthutsend korte reactie: “Dat je een vrije wil hebt, is ook genade”. En zo is het.

  2. Je kent de Westerse Bijbel toch wel? (uitgave van Time To Turn, naar een idee van Tony Campolo of Jim Wallis). Daar zijn alle teksten met betrekking tot armoede en gerechtigheid weggeknipt en hou je een dunne ben comfortabele Bijbel over…

  3. Dag Paul,

    Mooie tekst. Kan er mij goed in vinden. Natuurlijk kan ik het niet laten om er toch nog iets aan vast te koppelen 😉

    Je schrijft: “Mogen we denken: gelukkig, Jezus heeft alle schuld gedragen, nu zijn wij vrij van alles? Jezus heeft de straf voor onze zonden gedragen. Dat hoeven wij niet meer zelf te doen – we zouden dat ook niet kunnen. Maar als onze dankbaarheid voor het offer van Jezus oprecht is, dan gaan zijn liefde en gerechtigheid ons in beweging zetten. Wij gaan doen wat Hij ons heeft voorgeleefd en opgedragen!”

    Zeer mooi. Inderdaad we zijn geen passieve geredde proefbuischristenen die wachten op de voedingsbodem van de hemel om dan pas tot activiteit over te gaan.

    Maar, zoals besproken op mijn nieuwste blog post, waar brengt die dankbaarheid ons dan toe?

    Dit zegt Paulus: “Ik ben dankbaar dat ik nu voor u lijd en dat ik in mijn lichaam mag aanvullen wat er nog aan Christus’ lijden ontbreekt, ten behoeve van zijn lichaam, de kerk, waarvan ik de dienaar ben.” (Kol 1:24)

    Bij Paulus komt dit voort uit dankbaarheid: lijden toevoegen aan het lijden van Christus. Zijn wij daar (theologisch) toe bereid?

    1. Of we er theologisch toe bereid zijn, dat weet ik niet. Vraag het de theologen! 😉
      Of ik bereid ben om te lijden voor Christus? Ja.
      Zoek ik het lijden op of zie ik het als iets aangenaams? Nee, van nature niet. Maar als lijden komt, omwille van de naam van Christus, dan worden we opgeroepen ons daarin te verheugen.
      Ik meen dat Erasmus schreef dat hij geen aanleg voor martelaarschap had. Ik weet zeker dat Herman van Veen schreef: “Echte helden getuigen zelden.”
      We moeten als volgelingen van Jezus bereid zijn om de ultieme prijs te betalen. Zolang hij ons levensadem geeft, kunnen we de goede werken doen die God heeft voorbereid. Dat gaat gelukkig lang niet altijd gepaard met lijden! Leven voor Jezus is mooi, ook hier en nu.

      1. Beste Paul,

        Je hebt wel een punt. Na al het gepraat over lijden, kan het best zijn dat we er eigenlijk toch niet toe bereid zijn. Hoe zou theologie ons dan kunnen helpen? Dit mag ik zelf ook niet vergeten!

        Misschien past dit zij-thema meer onder mijn blogpost, maar ik zie wat er zich afspeelt wanneer deze ’typisch katholieke’ bijbelteksten (jullie noemen ze obscuur)aan de orde komen. De evangelicaal leest tot aan de grens van zijn theologie en, met een beetje emergent erbij ;-), is die zelfs bereid om op die grensmuur te gaan staan en wat rond te kijken.

        In dit specifieke geval (Kol 1:24) zag ik interpretaties die het hadden over lijden aan de moeilijkheden van de gemeente of het aanvaarden en zelfs omhelzen van het lijden. Maar dan loopt men tegen de grens, en jawel, dit is een theologische grens, en kan men de naakte tekst niet aan. Men concludeert tegen de tekst in, dat het lijden van Christus wel volkomen is en men begrenst de tekst opnieuw door het eigen lijden te aanvaarden zonder de dimensie te aanvaarden dat dit lijden moet ingezet worden “ten behoeve van de kerk”. Mee-lijden met Christus als lammetje van God IN het Lam van God. Kortom, het bevorderen van de genade waardoor mensen redding kunnen vinden.

        Want als wij deze dimensie toelaten, als wij de Schrift met dit inzicht gaan lezen, dan komen we op puur katholiek terrein en zijn de gevolgen niet te overzien …

        Groet in Jezus,

        Rob

        PS: mag ik jouw en mijn comment onder de post http://www.familyland.be voegen?

        1. Hoi Rob, ja voel je vrij om op je blog te citeren / te verwijzen.

          “Jullie noemen ze obscuur”. Wie zijn “jullie”? Ik weet dat Jan Wolsheimer dit woord op jouw blog gebruikt heeft, maar hij spreekt namens zichzelf. Ik snap wel wat hij ermee bedoelt, het is immers een tekst die nadere studie behoeft en dat blijkt ook wel uit de aandacht die jij er aan geeft.

          Ik vind de tekst al een stuk duidelijker worden als je leest wat Paulus nog meer te melden heeft over het deelhebben aan het lijden van Christus. Bijvoorbeeld hier:

          “Ik wilde Christus winnen en één met hem zijn – niet door mijn eigen rechtvaardigheid omdat ik de wet naleef, maar door die van God, de rechtvaardigheid die er is door het geloof in Christus. Ik wil Christus kennen en de kracht van zijn opstanding ervaren, ik wil delen in zijn lijden en aan hem gelijk worden in zijn dood, in de hoop misschien ook zelf uit de dood op te staan.” (Filippenzen 3:8-11)

          Paulus maakt duidelijk dat hij gerechtvaardigd is door geloof, niet door werken van de wet. Hij is met Christus gestorven en opgestaan, hij spreekt vanuit het verlangen om één te zijn met Christus. Omgekeerd had Jezus hem onderweg naar Damascus duidelijk gemaakt dat Hij zich vereenzelvigt met zijn Lichaam op aarde, de Gemeente (Waarom vervolg jij Mij?). Het lijden van de christenen is het lijden van Jezus zelf. Wij delen in zijn lijden om te kunnen delen in zijn luister. (Rom. 8).

          Ook Petrus is duidelijk over ons aandeel in het lijden van Christus (als zijn volgelingen): “Geliefde broeders en zusters, wees niet verbaasd over de vuurproef die u ondergaat; er overkomt u niets uitzonderlijks. Hoe meer u deel hebt aan Christus’ lijden, des te meer moet u zich verheugen, en des te uitbundiger zal uw vreugde zijn wanneer zijn luister geopenbaard wordt. Als u gehoond wordt omdat u de naam van Christus draagt, prijs u dan gelukkig, want dat betekent dat de Geest van God in al zijn luister op u rust. Laat niemand van u moeten lijden omdat hij een moordenaar is, een dief, misdadiger of onruststoker. Maar als u lijdt omdat u christen bent, schaam u dan niet en draag die naam tot eer van God.” (1 Petr. 4:12-16)

          Rob, ik hoop dat ik het verkeerd begrijp, maar je geeft me de indruk dat jij precies kunt aangeven waar de grenzen van het lichaam van Christus zich bevinden: zij lijken voor jou samen te vallen met de katholieke kerkmuren. Meen je dat werkelijk? De protestantse, evangelische en emerging christenen zijn volgens mij volop deel van dat lichaam, evenals de katholieken en oosters orthodoxen. Veel leden, één Lichaam en het ene deel mag zich niet verheven voelen boven het andere deel. Toch? Jouw vreugde is mijn vreugde, jouw pijn is mijn pijn.

          “Laat in uw hart de vrede van Christus heersen, want daartoe bent u geroepen als de leden van één lichaam.” Kol. 3:15 AMEN! 🙂

Zeg iets terug op Vrijspraak

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s