De tijd vliegt

U doet de sterveling terugkeren tot stof en zegt: ‘Keer terug, mensenkind.’ Duizend jaar zijn in uw ogen als de dag van gisteren die voorbij is, niet meer dan een wake in de nacht. (Psalm 90:3,4)

‘All is quiet on New Year’s Day…’ Een bekend nummer van de Ierse band U2 klinkt uit de speakers van mijn auto. Niet vreemd, want ik luister graag naar deze muziek. Maar dit keer ben ik niet degene die de CD heeft gestart, want dat is mijn zoon. Hij is 17 nu en pas sinds kort deelt hij mijn voorkeur voor U2. Het is grappig, want veel oude U2 nummers zijn klassiekers voor mij en nieuwe ontdekkingen voor hem.

Hij is bijna klaar met zijn middelbare schoolopleiding en plannen voor de vervolgstudie zijn al gemaakt. Er is een grote kans dat hij na de zomervakantie een studentenkamer gaat betrekken om dichterbij de universiteit te zijn. We zijn het erover eens dat dit verstandig is, maar ik moet erg aan het idee wennen en kijk niet met verlangen uit naar de dag dat onze oudste het huis verlaat. Natuurlijk ben ik trots en hoop ik dat hij een prachtige studententijd heeft. Maar ja… ik vind als vader dat het allemaal zo ongelofelijk snel gaat!

Ik vertel mijn zoon dat ik ‘New Year’s Day’ op 1 januari altijd even beluister. Het is een kleine, persoonlijke traditie. Elke nieuwjaarsdag schrik ik ook weer van het feit dat de dagen zo snel aan mij voorbij trekken. En dit lied, deze bekende hit, is zelf ook bijna dertig jaar oud!

Psalm 90 is een veel oudere tekst. Geen psalm van David, maar een gebed van Mozes! En ook deze tekst keert jaarlijks bij mij terug – zij het dan op oudejaarsavond. Er is misschien geen toepasselijkere tekst te vinden voor de jaarwisseling dan deze psalm.

Het mag dan zo zijn dat de dagen en jaren in mijn ervaring snel voorbij vliegen, Mozes maakt ons hier duidelijk dat duizend jaren in de ogen van God zijn als één enkele dag. Dat plaatst mijn gevoel voor tijd wel even in een heel ander perspectief…

Heb je ook het gevoel dat de tijd vliegt? Gaan de dagen zo snel voorbij of leef jij zo intens? Allebei, misschien?

Eeuwige God, Leer ons zo onze dagen te tellen dat wijsheid ons hart vervult.
(Ps. 90:12)

Deze tekst schreef ik voor mijn boekje PSALMEN TO GO (voorjaar 2010)

5 gedachten over “De tijd vliegt

  1. De tijd vliegt; het schijnt ook een psychologisch iets te zijn dat die beleving sterker wordt in de loop van je leven.

    Ik heb wel een intens jaar: er zijn twee dochters getrouwd, en daarmee kom je weer in een andere fase in het moeder zijn.

    Ik heb nu dan ook twee schoonzoons in mijn gezin met alleen dochters, en ik ben oprecht blij met de keuzes die mijn dochters hebben gemaakt.

    Ik was dan ook vereerd en blij dat ik mijn dochters mocht ‘weggeven’ in de kerk. Ik heb dat onder andere ervaren als een gebaar van mijn kant dat ik mijn dochters toevertrouw aan de mannen die ze gekozen hebben.

  2. Ah, U2, echt jeugdsentiment! De verbinding met deze psalm had ik nooit gelegd. Maar dat is ook wel normaal, omdat ik toen helemaal niet met geloof en de Bijbel bezig was. En naar U2 heb ik nu al véél te lang niet meer geluisterd … Als ik weer in de stad ben, ga ik eens rondneuzen voor een (verzamel)-CD 🙂

  3. Op het album ‘War’ van U2 staat een ‘echte’ psalm: het nummer ’40’ is een vrije bewerking van de eerste verzen van psalm 40.

    Volgens Wikipedia heeft U2 het nummer vaak live gespeeld als afsluiting van een concert.

    1. @ Jan Jaap (dat was me als bijbellezer en U2 fan natuurlijk niet onbekend 😉 Maar bedankt dat je het hier meldt, kan ik weer een clipje van U2 uploaden, ha ha…)

  4. Herkenbaar stukje, Paul, leuk. (dat Psalmenboekje wordt wel wat!)

    “Keer terug, mensenkind” In die woorden klinkt een enorme onafwendbaarheid en onuitsprekelijke majesteit. Als God op déze manier roept, dan is ons luisteren zinloos, want dan gebeurt het gewoon. “…terugkeren tot stof”, dat klinkt niet aantrekkelijk, maar (voorlopig) wel de realiteit.
    Dit zinnetje maakt ons klein en de Eeuwige juist groot.

    Ik leef graag in dit stoffelijke en dat mag best nog even zo blijven. Daarbij ben ik blij dat ik God mag kennen, dat Hij mij gevonden heeft, maar knok ik toch ook met het stof waar zoveel mensen nu al in leven. Voor miljoenen mensen heeft “tijd” amper inhoud, omdat ze door “ons” systeem op het randje leven en bijna onzichtbaar onhoorbaar sterven.
    God spreekt en wij mogen luisteren, wij mogen doen, dát is – met dit in gedachte – juist genade! Man man, wat is het moeilijk om onze tijd te geven aan wat niet van ons is. Misschien moeten we het leven en de tijd juist wel delen met die miljoenen….

    Samen “..terugkeren..”. Blijkbaar komen we dus bij Hem vandaan! Die wetenschap geeft (mijn) bestaan een diepe zin!

    Dank je wel,
    Rob

Zeg iets terug op Vrijspraak

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s