Herstellende kracht

Even de trap af naar beneden om een vers kopje koffie te halen. Een trap die ik al twintig jaar vanzelfsprekend op- en afloop. Maar nu had ik m’n sloffen iets te nonchalant aangetrokken en gleed ik uit toen ik bijna bij de onderste traptrede was gekomen. Au! Met m’n onderrug op de hoek van de laatste traptreden. Daarna pijn alsof ik spit heb. Niet leuk.

Het gebeurde donderdagavond en vrijdag werk ik thuis. Dat kwam goed uit. ’s Ochtends met een kussen in de rug op een stoel gezeten en met de laptop gewerkt. Ik kwam overeind en verzuchtte: ‘Ik lijk wel een oude man’. M’n jongste dochter was ziek thuis en had opbeurend nieuws voor me: ‘Je lijkt niet op een oude man…’ (Je kunt zelf wel raden hoe deze zin werd afgemaakt).

Geen enkele reden tot zelfbeklag hier. Ik loop al 48 jaar trappen op en af en moet gewoon uitkijken hoe en waar ik loop. Gelukkig ben ik bewaard gebleven voor ongelukken en botbreuken, al hebben mijn kinderen hun portie wat dit betreft ruimschoots gehad. En in al die gevallen had ik hun pijn graag overgenomen, als dat mogelijk zou zijn geweest.

Na een lange nacht stond ik vanmorgen op en het voelt al weer een stuk beter. Ik ben naar buiten gegaan en heb twee uurtjes gewandeld – camera mee, muziek in de oortjes. Toch mooi om te zien hoe je lichaam in korte tijd kan herstellen. Niet dat de pijn weg is, maar het wordt zeker minder.  En in plaats van zielig te gaan doen over wat lichamelijk ongemak, bedenk ik dat ik wel erg dankbaar mag zijn voor de herstellende kracht van het lichaam.

Ik sneed bij het tegels verwijderen in de badkamer onlangs bijna een plakje van m’n rechter pink. Het is nog steeds wat rood en gevoelig, maar het geneest wel. En dat is toch iets om dankbaar voor te zijn, want als je ons lichaam vergelijkt met een auto of een huishoudelijk apparaat, dan hebben wij niet altijd een reparatie nodig. De tijd heelt veel wonden (maar niet alle wonden zoals het gezegde onjuist beweert).

Tijdens mijn rondje om de mistige Toolenburgplas heb ik hierover wat lopen mijmeren. We worden allemaal ouder en dingen die je vroeger moeiteloos deed gaan je op een bepaald moment minder gemakkelijk af. Ik neem me voor om daar niet al te zeurderig over te gaan doen, het heden accepteren is beter dan vastklampen aan vroeger. Het verleden is onherroepelijk voorbij.

Zojuist heb ik m’n oudste dochter naar een voetbalwedstrijd gebracht. Ze had er weer zin in om in de mist op een nat veld tegen een bal te trappen (en wat tegenstandsters te dollen, ongetwijfeld). ‘Veel plezier!’ riep ik haar na. ‘En doe ook voorzichtig…’ mompelde ik er nog net hoorbaar achteraan. Zij moet weer vertrouwen in haar herstelde been krijgen, maar ik moet dat evenzeer.

De dokter liet ons röntgenfoto’s zien waarop te zien was hoe een bot zich van een breuk herstelt. Prachtig. Eerst zie je aan weerskanten van de breuk een soort ‘heuveltjes’ groeien die met een verdikking aan de buitenkant weer voor wat verband zorgen. Daarna groeit de breuk zelf dicht. Dat gebeurt met wat support van buitenaf, natuurlijk. We hebben inmiddels aardig wat ervaring opgedaan met gips, metalen pinnen, rolstoelen en krukken. Maar – en dat is het goede nieuws – al deze middelen bleken bij ons tijdelijk te zijn.

En dat doet me denken aan mensen die breuken, wonden of andere narigheid oplopen waar je niet zo gemakkelijk van kunt genezen. Soms is genezing zelfs niet aan de orde en moet je leren leven met verlies. Daar word ik wel even stil van. En beschaamd. Maar tegelijk ook dankbaar! Gek is dat.

De dokter zei – bij wijze van commentaar bij de röntgenfoto’s – dat de natuur het goed geregeld heeft. Ik ga dan niet gelijk zeggen dat God het goed geregeld heeft, maar ik denk het stilletjes wel. Maar dan blijf je met de vraag zitten waarom de ene mens wel volledig herstelt en de ander met de brokken blijft zitten.

Van nature zijn we uitgerust met wat extra capaciteit. Het lichaam kan uitval van sommige functies herstellen of compenseren. Sommige lichaamsdelen en organen kun je missen en van andere heb je er gelukkig twee. Maar hoe mooi dat ook is, op den duur nemen je krachten en herstellende vermogens af. Of we dat nu leuk vinden of niet – ook dit is iets wat je maar beter kunt aanvaarden.

Ik zie mensen die er veel aan doen om ‘jong’ te blijven. Van mij mogen ze. Jezelf goed verzorgen en in conditie blijven… daar is uiteraard niets op tegen. Maar ik stel mezelf ook ten doel om waardig en zonder zelfbeklag ouder te worden. De wereld is niet helemaal maakbaar, ons lichaam is niet onbreekbaar of onverslijtbaar en we worden allemaal ouder.


Dat doet me denken. Vorige week zitten we aan tafel te praten en zegt Lydia opeens: “Jij hebt je nooit opgegeven als orgaandonor”. “Maar ik heb wel al meer dan 20 jaar een donor codicil in m’n portemonnee zitten,” werp ik tegen. Ik haal het kleine papiertje uit een plastic mapje om mijn woorden kracht bij te zetten. “Kijk maar: 4 september 1987. We woonden toen nog in Zwanenburg.”

Ik zie ook de bijbelteksten die ik er destijds met vulpen bij heb geschreven. Voor een christen is het niet vanzelfsprekend dat je de artsen hun gang laat gaan met ‘jouw’ lichaam. Het lichaam heb je te leen, je moet er goed voor zorgen. Destijds heb ik goed nagedacht over de vraag of ik een donor codicil zou invullen. Deze bijbelteksten uit de 2e brief aan de Korintiërs hebben me toen bij het nemen van deze beslissing geholpen. Ik gun ieder mens de kracht van herstel en ik staar me niet blind op het leven hier en nu. Dus als ik zelf niets meer aan mijn ‘reserveonderdelen’ heb, wil ik ze met liefde aan anderen nalaten. Als iemand ze dan nog wil hebben, natuurlijk.

Hier vind je de teksten die mij geholpen hebben bij mijn besluit om ‘herstellende kracht’ eventueel aan anderen door te geven: 2 Kor. 4:7-18 en 2 Kor. 5:1-10

7 gedachten over “Herstellende kracht

    1. Ik dacht er niet meer aan. Dat papiertje heb ik steeds van de ene in de andere nieuwe portemonnee overgedaan. Omdat het nu ter sprake kwam vouwde ik het weer eens open…
      Een tijdje terug kreeg iemand uit onze gemeente een nieuwe lever. Ik heb gezien hoe de gezondheid en het geluk weer terugkeerde. Prachtig is dat.

  1. Mag ik behalve zeggen dat ik de foto van de Toolenburgpas en de “oneindige vlonder” machtig magisch mooi vind (!), ook reageren met een gedicht? Bij deze:

    Ergens in de wijdte
    onttrokken aan mijn
    vermist en turend zicht
    verder dan de horizon
    verder dan enig dicht
    wordt getimmerd
    aan deze vlonder en
    verder verder reikt het pad
    dat lat voor lat het water
    vergezicht en loopbaar maakt
    en dichter dichter bij de stap
    de grond weer onder zolen
    en aarde weer mijn voeten raakt
    of is het hemel die daar ligt?
    ergens in de wijdte
    onttrokken aan mijn
    vermist en turend zicht.

    De aarde is gesproken woord en heeft ondanks de gebrokenheid een wonderlijk helend vermogen, mooi om te zien! Maar gevaar! Wij mensen kunnen met een druk op de knop (of een woord?) vernietigen wat van eeuwen her ontstaan is…. Gelukkig heeft het Woord het laatste woord!

    Groet,
    Rob

    1. Mooi, Rob – bedankt!
      De foto past wel goed bij onze levensweg. Je weet niet precies wat er in het verschiet ligt, maar je moet rustig doorgaan. Lat voor lat, traptrede voor traptrede 😉

      Het viel mij een tijdje geleden op dat de schroefgaten in deze latten niet steeds mooi op dezelfde plaats in de latten geboord zijn. Ik denk dat ze zich ergens een beetje vergist hebben. Hun vergissing is in de mist weggewist. Is dat geen poëzie?

  2. Mooie foto’s Paul, en doordachte meditatie. Je kunt tzt je eigen werk uitgeven en afwisselen met gedichten van je respondent Rob Haster, wordt vast een mooi boek, weet alleen niet of het in jullie fondsen past.

    1. Je eigen boek uitgeven is nog niet zo gemakkelijk. En poëzie – ik zou het heel graag doen, maar het verkoopt absoluut niet 😦
      Gelukkig is internet een mooi alternatief. Kan iedereen gratis meegenieten!

Zeg iets terug op Vrijspraak

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s