Plus God

Vanmorgen weer een indrukwekkende preek gehoord in de Meerkerk.

Onderwerp: ‘Bidden met bewogenheid’. We zijn bezig met een serie over de kracht van het gebed. Juist de sprekers die zich dieper in hun hart laten kijken dwingen bij mij veel respect af. Een stevige bijbelstudie geven is nog niet zo heel erg moeilijk (kwestie van goede voorbereiding), maar een persoonlijk, kwetsbaar verhaal vertellen… dat kan ik bijzonder waarderen.

Henk Dik sprak over de zorg die hij en zijn vrouw hebben voor hun jongste zoon. Deze jongen heeft het syndroom van Down en werd geboren met een ernstige hartafwijking. Je kunt iets meer lezen op deze pagina, als je dat wilt.

Pantoffel tussen de deur
Vanavond brengt de familie Dik deze jongeman (bijna 23) naar een eigen woonruimte in een speciale leefgemeenschap. “Niet omdat we niet meer voor hem willen zorgen, daar wil ik mee doorgaan tot ik honderd ben… maar omdat hij dan bij leeftijdsgenoten zit,” vertelde Henk Dik. Dat is vanzelfsprekend heel verstandig, maar wat zal het moeilijk zijn om zo’n stap te zetten! Henk Dik: “Voor het eerst in al die jaren zet ik vannacht geen pantoffel meer tussen de deur van onze slaapkamer”. Vanaf zijn geboorte hebben zijn ouders met de deur op een kier geslapen, om direct te kunnen reageren als er iets aan de hand was met hun jongste kind. Dat vind ik ontroerend mooi.

Levenskunst
Het verhaal van deze mensen is bijzonder leerzaam. Niemand kan hen vertellen waarom zij een kind gekregen hebben waar ze zoveel tijd en zorg aan moeten besteden. Maar uit alles blijkt dat ze dit met liefde hebben gedaan en dat zij hun bewogen gebeden niet voor niets hemelwaarts hebben gezonden. Als gelovige kun je wel je vuist naar de hemel opheffen en vragen waarom God je niet vrijwaart van bepaalde zorgen of verdriet, maar ik vind het veel krachtiger als mensen hun lot waardig dragen en anderen door hun levenshouding een mooi voorbeeld van trouw, toewijding, zorg en liefde geven. Pure levenskunst, dat is het!

Plus God
Het medisch dossier van deze zoon is bijzonder omvangrijk. Vroeger had je daar als ouders geen inzage in, maar Henk Dik vertelde dat ze toch eens een blik op de eerste pagina hadden geworpen. Daar had de arts na de geboorte geschreven dat zij eigenlijk ‘niets voor dit kind konden doen’. De ouders hebben uiteraard hun verdriet en strijd gehad, maar zij hadden tegen de dokter gezegd: ‘Wij willen er alles aan doen om dit kind te houden, met Gods hulp’. De cardioloog had daarop gezegd dat ook de medici er alles aan zouden doen. Op een andere pagina in het medisch dossier was deze notitie terug te vinden: ‘Ouders willen er alles aan doen. Plus God’.

Nogal een verschil
Niet zo lang geleden schreef ik op dit blog een heel verhaal over Haïti. Ik ben maar een eenvoudige gelovige, een man die hoopvol leeft met vragen en antwoorden. Op grote vragen heb ik vaak geen antwoord. Maar ik denk dat dit belangrijk is: je moet met vragen leren leven en er in alle omstandigheden het beste van maken. Ook als je er geen bal van begrijpt.
Kijk naar de mensen die de aardbeving in Haïti hebben overleefd. Je hoort dat bij hen de dankbaarheid overheerst en dat zij vooral geloven dat God hen gespaard heeft en dat zij een nieuwe kans in hun leven krijgen. Wie ben ik om die gedachten in twijfel te trekken?
Wij hebben geen controle over ons leven. We kunnen er met onze eigen krachten alles aan doen. Plus God. Of min God. Dat maakt nogal een verschil. En die plus is ook een kruis – bedacht ik later nog.

Update 08.02.10 een mooie reactie van Henk Dik kwam hier binnen

6 gedachten over “Plus God

  1. Hé Paul,

    prachtige foto’s weer, volgens mij heb je de verkeerde carrière gekozen…

    trouwens, bedankt voor die extra traffic, GG haakte ook nog eens aan bij je twitter berichtje. Blijkbaar is twitter toch nog niet echt dood

    😉

    1. Twitter is zeker niet dood. Het is het cement tussen de blogs. Je bent een beetje bozig van Twitter vertrokken (begrijp ik echt helemaal niets van), maar dan raak je ook veel interactie kwijt.
      Twitter is pas leuk als je meer mensen volgt en reageert. Mijn tweets (het zijn er te veel) bestaan voor 40% uit reacties op anderen. Dat maakt het leuk. Ik houd van communicatie, maar ik houd vooral van mensen en meningen. Just some thoughts.

      Zo af en toe klik ik op de namen uit mijn blog roll (te weinig, ik moet het toegeven), want de lol van actief zijn op internet is toch vooral INTER-actief zijn 😉 Ook daarom is het heel leuk dat ik weer eens van je hoor. Je ziet dat het effect heeft – je komt zelfs weer eens gezellig buurten en mijn foto’s bewonderen. Ik deel mijn indrukken in woord en beeld graag mee. Bedankt voor de aanmoediging.

  2. Beste Paul,

    Mooi verwoord het verhaal van Henk Dik en het gezin! Ik kreeg via Henk je blog!

    Gr Trea van den Brink

  3. hoi Paul,

    voor mijn gevoel ben ik niet bozig van twitter vertrokken, ik wordt er alleen doodmoe van. ik zit momenteel in een de-friending, de-communication, de-ratrace fase, en dan moet je keuzes maken. twitter past daar niet in, kost teveel energie, levert te weinig op. dat het leuk is zal ik niet ontkennen, maar niet alles wat leuk is is ook goed (voor mij).

    veel twitter plezier nog!

Zeg iets terug op Vrijspraak

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s