De keuze van Camiel, de wens van Wouter – maar nu mijn eigen verhaal…

Dertien jaar geleden koos ik ervoor om m’n baan als European Marketing Communications Manager van de Bell & Howell Mail Handling Division op te geven. Ik was toen 35 en maakte een keuze die verbazing opriep bij m’n Nederlandse collega’s, omdat ik nog maar een half jaar terug deze job had aangenomen en snel carrière had gemaakt. Mensen uit mijn familie- en vriendenkring waren minder verbaasd, want zij hadden van dichtbij gezien dat ik een hoge prijs betaalde voor mijn interessante, internationale baan en zij wisten dat ik nooit een zakelijke loopbaan voor ogen had gehad. Ik was een beetje ‘per ongeluk’ in deze wereld terechtgekomen…

Ik ben maar een gewone huisvader en echtgenoot van 48 (23 jaar getrouwd met mijn eerste liefde). Mannen als Camiel en Wouter hebben op jongere leeftijd veel meer bereikt dan ik ooit zou kunnen (en willen) bereiken. Ik heb bewondering voor dergelijke high achievers, maar ik voel geen jaloezie voor mensen die hun persoonlijke carrière boven hun relatie en/of gezinsgeluk stellen. Er zijn prijzen in het leven die je niet moet willen betalen – als het niet werkelijk van je gevraagd wordt. Dus: knap van Camiel, wijs van Wouter! Mag ik je mijn persoonlijke verhaal vertellen?

Ik geloof dat je het kunt

Vlak voor de zomervakantie van 1996 kwam de Engelse Marketing Director op bezoek in mijn Zwanenburgse kantoor. Hij noemde mij ‘a diamond in the rough’ en ‘a rising star’. Ik voelde mij bijzonder gevleid, uiteraard. “We hebben gezien wat je in Nederland voor het bedrijf gedaan hebt, en we willen je vragen of je hetzelfde voor onze divisie in Europa wil doen. Ik steun je, want ik geloof dat je het kunt.”

Ruim acht jaar daarvoor was ik via Randstad uitzendbureau, vestiging Halfweg, bij Pretec / Bell & Howell terecht gekomen. Ik had de lerarenopleiding Geschiedenis en Nederlands voltooid en had een korte tijd als invaller voor de klas gestaan. Tijdens mijn studie was ik getrouwd met Lydia, mijn middelbare school liefde. Er moest huur betaald worden en brood op de plank komen, dus ik nam elke klus die ik kon krijgen aan. Als freelancer schreef ik artikelen en interviews voor het Haarlems Dagblad. Ik heb altijd van schrijven gehouden en dit was een mooie kans om ervaring op te doen en ‘de kick van het publiceren’ mee te maken. Mijn eerste klus was een persbericht voor een jonge ondernemer die samen met zijn vriend een importbedrijfje voor inuitbeeldjes wilde opzetten. Mijn tweede klus was typewerk bij Pretec / Bell & Howell. Ik ging met enthousiasme aan de slag en de paar dagen werk werden een paar weken. De weken werden maanden. Ik doorliep alle afdelingen van het technische handelsbedrijf, steeds werd er een nieuwe klus voor mij bedacht. Ik vond het prima.

Net in die tijd bestond het bedrijf 25 jaar. Voor mij een mooie kans om een dubbelslag te maken. Ik schreef een stuk over de directeur in het Haarlems Dagblad, ontving daar een vergoeding voor en werd warm onthaald door de directeur die dit mooie reclame vond. Of ik niet in vaste dienst wilde komen, ‘want we hebben iemand nodig die iets aan PR wil gaan doen.’ Deze kans greep ik met beide handen aan: binnen is binnen.

Van de roze wolk gevallen

Om een lang verhaal kort te maken: het ging in de jaren daarna best lekker met mijn carrière. Ik werd assistent Sales Manager en reed in een mooie leaseauto. Een dertiende maand en een leuke bonus voor het behalen van de doelstellingen… niets te klagen. En ondertussen werden eerst Robin (1992) en daarna Sosha (1994) geboren. Ons geluk was groot. Direct na de geboorte van Sosha gebeurde er iets waardoor we kortstondig van onze roze wolk vielen. In haar eerste week had zij hersenvliesontsteking en de paniek was enorm. Ik zou juist in die week een grote show organiseren in Hotel Oranje in Noordwijk. Ik moest de organisatie uit handen geven en voelde ineens hoe onbelangrijk mijn werk in wezen was. Ik wilde alles opgeven. In dezelfde week werd ik benaderd door een headhunter die met me wilde praten. Ik had geen belangstelling – alle aandacht ging uit naar mijn vrouw en jongste kind. Ik vond het rot voor mijn collega’s maar het was duidelijk waar m’n prioriteiten lagen. Gelukkig herstelde Sosha volledig – de paniek verdween, het geluk keerde terug. Maar achteraf was dit een scharnierpunt in mijn leven.

Ik niet

Terug naar mijn kantoortje waar mijn Engelse directeur op bezoek was. Ik vroeg bedenktijd. Eerst wilde ik met mijn vrouw en kinderen op vakantie, daarna zou ik mijn beslissing laten weten.

De zomervakantie van 1996 brachten we, als gepland, door in Engeland. Op een zondagochtend waren we uit een kerkdienst gekomen en zaten we samen voor ons tentje in de zon. ‘Ik zou hier wel kunnen wennen,’ zei ik tegen Lydia. ‘Hoe bedoel je?’ wilde ze weten. ‘Nou, zoals ik het zeg. Als we naar Engeland zouden verhuizen, dan zou ik het hier wel naar m’n zin hebben.’ Het was even stil, toen zei ze zachtjes: ‘Ik niet.’

Vlak na m’n vakantie liet ik m’n baas weten dat ik zijn aanbod wilde aannemen, maar dat ik in ieder geval niet naar het buitenland wilde verhuizen. Dat was geen probleem. Op al mijn vragen kreeg ik een geruststellend antwoord. Ik mocht vanuit Nederland blijven werken (het Europese hoofdkantoor was in Londen gevestigd, onze fabriek stond in Friedberg bij Frankfurt). Ik mocht m’n eigen PR en marketingpartners uitzoeken, de meeste vergaderingen zouden ‘telephone conferences’ zijn en ik mocht een mooie beloning tegemoet zien. Alle lichten stonden op groen. Het was de bedoeling dat ik het budget van mijn buitenlandse PR-collega’s zou gaan beheren. Het budget werd ‘geconsolideerd’ zoals dat heette. Dit klonk mooi, maar het kwam er in praktijk op neer dat mijn Duitse, Engelse en Franse PR-collega’s hun budget (en waarschijnlijk hun baan) kwijt zouden raken. Als ik de baan niet zou aannemen, dan gold hetzelfde voor mij – zo nuchter was ik zelf ook wel…

Heen en weer vliegen

Ik nam de baan aan en werkte me van augustus tot december een slag in de rondte. Elke week vloog ik wel een keer heen en weer naar Londen om een vergadering bij te wonen of om de pitch voor PR-bureaus mee te maken. Voor onze afdeling haalde ik een budget van 1 miljoen dollar binnen tijdens een Europese managementvergadering. Ik wist niet wat me overkwam. Ik leerde Engelse en Amerikaanse collega’s kennen – waaronder een aantal zeer professionele en capabele dames – en kreeg een soort stoomcursus. (Twee van de dames en wat mannelijke oud-collega’s vond ik laatst terug via Linked-in – je kunt daar hun endorsements lezen. Een van de dames stuurt me nog elk jaar een kerstkaart vanuit Florida). We werkten met ‘management by objectives’. Ik moest 10 ‘tangible objectives’ formuleren voor dat jaar en, na instemming van mijn baas, zou mijn bonus daarop worden afgestemd. Ik haalde alle doelstellingen, kreeg mijn vette bonus en was in december 1996 doodmoe en diep ongelukkig.

No such thing as Christmas in Marketing

Ik had recht op twee weken vakantie en wilde die dagen rond Kerst opnemen en vroeg toestemming: ‘I need some time to recharge the batteries’ – liet ik mijn baas letterlijk weten. Zijn antwoord vergeet ik nooit: ‘There’s no such thing as Christmas in Marketing, but enjoy your holidays!’ Grappig, maar ik voelde ook dat vrije dagen in dit vak ‘een gunst’ waren…

In die periode werd ik door Ad Bakker gepolst voor een baan bij Ark Boeken. Ook zij zochten ‘iemand om iets aan PR te doen.’ Zakelijk gezien zou ik een forse stap terug maken, maar ik kon in Amsterdam Sloterdijk werken (Lydia werkte daar bij het GAK) en op de route van Hoofddorp in Zwanenburg onze kinderen naar de crèche brengen. Lydia werkte parttime, dus dat ging om 2 dagen in de week. Ik had een gesprek met de toenmalige directeur in hotel De Witte Bergen. Het werd laat. Ik voelde dat ik deze baan aan moest nemen, omdat dit voor mijn gezondheid, mijn huwelijk en mijn gezin de beste keuze was. Bovendien leek het boekenvak me heel erg leuk! Toen ik thuiskwam lag Lydia op de bank te slapen. ‘Ik geloof dat ik die nieuwe baan aan moet nemen…’ zei ik nadat ik haar zachtjes wakker had gemaakt. Ik dacht dat ik haar misschien nog moest overtuigen, maar ze zei slaperig: ‘Dat weet ik allang.’

Foto rechts: Met Lydia uit eten in Restaurant Lieveling. How appropriate! Foto gemaakt op 6 maart 2010 – 23e trouwdag.

Quality of life

Mijn Engelse baas probeerde mij via de Manager Human Resources van m’n beslissing af te brengen, maar mijn keuze stond vast. De HR manager zei: ‘It’s about the quality of life, right?’ ‘Yes, it is, Anthony…’ antwoordde ik bedremmeld. ‘If that is the case, I will not insult your intelligence and we will accept your decision.’ Dat was een kort gesprek.

De rode Golf Variant Atlanta met sportwielen bracht ik terug naar mijn baas. Voortaan moest ik weer gewoon zelf afrekenen bij de benzinepomp. De 13e maand bestaat voor mij sinds dat moment niet meer. Maar ik heb nog geen seconde spijt gehad van mijn beslissing. Dertien jaar werk ik nu in mijn huidige baan. Van PR-man werd ik assistent uitgever en daarna uitgever. Elk jaar ga ik naar Londen (in maart/april naar de Book Fair) en naar Frankfurt (in oktober naar de Buchmesse). Wat een ironie dat ik in mijn oude baan juist naar die twee plaatsen moest gaan! Ik heb veel plezier in m’n werk en weet dat ik die korte, stressperiode nodig heb gehad om een snelle leerschool door te maken.

Pap, wat is dat allemaal?

Pascalle, onze jongste dochter (foto onder), werd geboren in juni 1997. Lydia was van haar in verwachting toen ik van baan wisselde. Ze keek zojuist over m’n schouder naar de map met oude foto’s en news letters uit mijn Bell & Howell tijd. ‘Pap, wat is dat allemaal?’ vraagt ze me. ‘Dingen van mijn vorige baan’, antwoord ik haar. Ze moet lachen om de zwart wit foto van de yupperige man met streepjesoverhemd en stropdas. Het haar netjes in de scheiding. ‘Ja, dat was ik…’ lach ik mee. Weet zij veel.

Klik op de afbeeldingen voor grotere weergave

21 gedachten over “De keuze van Camiel, de wens van Wouter – maar nu mijn eigen verhaal…

    1. Beter zo’n scheiding, dan…

      Maar serieus. Man, wat ben ik blij dat ik voor ons geluk gekozen heb. En God is goed, want ik heb nu ook een mooie baan – maar zonder al die stress.

  1. Ik wist dat je uit de marketing kwam, maar op dat niveau. Wow, moedige stap gemaakt. En je kunt het mooi vertellen. Waarom schrijf je niet eens een roman?

  2. Mooi verhaal, Paul. Zet onder die teamfoto: ‘wie hoort er niet bij?’

    Het lijkt me dat je nu ook heel druk bent, maar blijkbaar ervaar je dat toch als relaxter dan je marketingbaan.

    1. Geen vergelijk. Er is nog steeds werkdruk, maar dat hoort bij mijn vak. Ik ben zeker niet in alle gebieden bijzonder bekwaam. Op het gebied van planning en calculatie heb ik goede collega’s nodig. En die heb ik. Ik voelde me in die vorige baan als een goudvis tussen de haaien. Maar er zaten wel heel aardige haaien bij, hoor. Al die jaren heb ik ook met veel plezier gewerkt, maar die laatste stap was gewoon niet goed voor mij. Overigens is het na mijn vertrek allemaal uiteen gevallen. Ontslagen, overnames… Het had dus ook een heel ander verhaal kunnen worden.

  3. Mooi levensverhaal Paul. De grote lijnen had je me al eens verteld, maar zo wordt het nog boeiender. Thanks for sharing.

  4. Mooi verhaal Paul. Ik herken er wel iets in: mijn omgeving snapte er niets van toen ik mijn baan als uitgeefmanager bij een juridische uitgeverij opgaf (met prima salaris en auto) nu al weer 15 jaar geleden. En dat omdat ik mijn vrijheid wilde, om die dingen te kunnen doen die ik waardevol vind in het leven. Gelukkig bleek het zelfstandig ondernemerschap heel goed te passen bij mijn ambities en die gewenste vrijheid. Al weer 15 jaar ondernemer dus en inmiddels met de verantwoordelijkheid voor een groepje medewerkers. En met veel plezier tussendoor ook nog een studie theologie gedaan. Ik zou het zo weer overdoen op dezelfde manier.
    En wat leuk dat je met zo’n verhaal weer anderen aanwakkert om ervaringen te delen. Ga daar vooral mee door!
    Groet-je, Lydia

    1. Bedankt, Lydia. Je moet ook maar eens bij ons met het uitgeefteam komen praten over je vak. Met name over het onderwerp auteursmanagement. Is dat wat voor je?

      1. Leuk! Gaan we afspreken. Ik stuur je volgende week ons boekje Ziekepoesverhalen (meer dan 100 ‘smoezen’ van auteurs waarom de kopij te laat is, en wat daaraan te doen).

  5. Ik word altijd stil van de kwetsbaarheid die jij durft laten zien. Je weet niet half hoeveel dat voor een ander kan betekenen. Dank je wel!

  6. Nou, Ik krijg er kippenvel van. Juist omdát ik in het werkveld om mij heen (verzekeringsbranche/financieel/automatisering)zie hoe sommige mensen worden opgegeten door de machine. De machine die sociale druk, ambitie, prestatiedrang, maar ook verantwoordelijkheidsgevoel en betrokkenheid soms kan zijn. Het is eigenlijk ook wel genade als je je uit dat circus mag lostrekken (maar dat moet maar kunnen!) en voor elkaar (en Hem)kan gaan!
    Een leuk boek in deze is “Choosing to cheat”van Andy Stanley.

    Groet,
    Rob

  7. Mooi verteld Paul, je neemt me als lezer echt mee en laat voelen hoe die overgang ook echt een stap is geweest. bewonderenswaardig! Dank voor deze persoonlijke blog!
    Groet!
    Remmelt

  8. Hé Louwrens! Wat leuk dat je dit blog gevonden hebt! Hoe is dat zo gekomen? Vertel eens hoe het met je gaat en hoe je bij Forbo verzeild (bij wijze van spreken) geraakt bent. Herkende je nog iets in mijn verhaal hierboven?

Zeg iets terug op Vrijspraak

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s