Gedächtniskirche – een eeuwig zwerende vinger

In een van mijn vorige blogpost liet ik foto’s zien van de Berliner Dom – een Lutherse kerk die volledig is hersteld van oorlogsschade. De veel bekendere Gedächtniskirche, met de gehavende spits, is bewust niet volledig in oude glorie hersteld. De kapotgebombardeerde toren staat nog fier overeind als een waarschuwende vinger. Maar dan wel een eeuwig zwerende vinger, want de gebrokenheid blijft in het hart van de stad pijnlijk en blijvend zichtbaar.

De volledige naam van deze kerk ik de Kaiser-Wilhelm-Gedächtniskirche – een kerkgebouw uit 1895 dat dus in die tijd al als een soort gedenkteken opgericht is – maar dan voor een keizer. De kerk werd in 1943 gebombardeerd en is daarna als puinhoop blijven staan. Inmiddels wel een goed geconserveerde puinhoop, en bovendien nog altijd een gemeente van Christus. Persoonlijk doet het me wat pijn als een kerkgebouw niet meer als plaats van samenkomst voor gelovigen wordt gebruikt, al kan ik dit ook wel relativeren: het gaat bij het volgen van Jezus niet om het in stand houden van gebouwen of het verzamelen van aardse schatten. Ik was overigens erg geraakt door het beeld van de gebroken Christus. Het beeld komt voorbij in de slideshow, maar ik zal het ook op m’n fotoblog een plaats geven.

De nieuwe kerk die – met een groot contrast – pal naast de oude toren gebouwd is, valt bij eerste aanblik niet direct in de smaak. Althans, niet bij mij. Maar eenmaal binnen heeft deze kerk een eigen schoonheid, vooral dankzij de kobaltblauwe ramen die voor een bijzondere sfeer zorgen. Lastig om hier foto’s te maken, want met een flits slaat alles dood, terwijl er voor fotograferen zonder flits toch wel te weinig licht is. Scherpstellen lukte me ook niet overal, maar de foto’s geven wel een beeld (ook van mij, als enthousiast amateurfotograaf met beperkte technische kennis). Ik ga toch maar eens een fotografiecursus volgen. (Lees door onder de slideshow)

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Het lied van het Harry Jekkers met zijn Klein Orkest “Over de Muur” heb ik het hele Berlijnse weekend niet uit m’n kop kunnen krijgen. Al die namen – zoals Gedächtniskirche en Unter den Linden – roepen dat lied weer in herinnering. Niet zo heel erg, want ik vind het wel een prachtige tekst en het is een lied dat – als je het mij vraagt – na al die jaren ongeschonden overeind blijft staan.

Een gedachte over “Gedächtniskirche – een eeuwig zwerende vinger

Zeg iets terug op Vrijspraak

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s