Nagenieten van Transatlantic

Gisteravond bijna 4 uur ondergedompeld geweest in Transatlantic LIVE @ 013, Tilburg. Wat een avond! Samen met mijn broer Rob en nog een zaal vol prog-rock fans (veel mannen en enkele vrouwen) heb ik van de eerste tot de laatste toon genoten.

De liefhebber zal elders in cyberspace wel deskundige beoordelingen, setlists en foto-, film- en geluidsopnamen kunnen vinden – ik beperk me op mijn blogje even tot de dingen die mij persoonlijk bij zullen blijven. Om te beginnen moet ik aan het woord PLEZIER denken. Muzikanten blijven niet zo lang en met zoveel overgave op het podium spelen als ze er zelf niet ongelofelijk veel lol in hebben. De beste bands bestaan volgens mij uit echte vrienden die pure muziekliefhebbers zijn (maar misschien heb ik een te romantisch beeld). En hoewel een ‘encore’ een standaardonderdeel van elk concert is geworden – eigenlijk een vreemde afspraak tussen band en publiek: we doen net of we stoppen, jullie gaan joelen en klappen en dan komen wij weer even terug om de rest van de setlist te spelen – was er gisteravond echt sprake van een ongeplande encore (voor het eerst live uitgevoerd door Transatlantic: The Return Of The Giant Hogweed van Genesis).

De zaal stroomde al leeg toen er een kleine groep die-hard fans bij het podium hardnekkig bleef doorklappen. Ik zei: ‘Kom op, we gaan. Ze komen nu echt niet meer terug’. Maar we aarzelden lang genoeg om deze mooie toegift nog mee te kunnen pakken. Mike Portnoy vertelde dat dit ook gebeurde bij het vorige concert in Tilburg – al heeft dat de DVD niet gehaald. ‘You guys are insane. We’ve found our people!’ Yeah… 😉

Slideshow foto’s van Henk-Jan van der Klis – behalve de foto (totaal shot) hierboven, die maakte ik zelf met m’n iPhone vanuit de zaal.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Het eerst deel van de avond was een – wat mij betreft – perfecte LIVE uitvoering van The Whirlwind. Hier een kritische bespreking van de CD in Progwereld (de muzikale kritiek snijdt vast hout, maar ik kan geen genoeg krijgen van Neal Morse en ‘zijn’ bands en stoor me totaal niet aan zijn blijmoedige geloof in de Timmermanszoon – in tegendeel – maar ik snap wel dat anderen zich er aan kunnen ergeren. Wel mooi dat die ergernis toch deskundig wordt weggespeeld door Neal omdat hij gewoon een absolute topmuzikant is).

Het tweede deel bevatte voor mij meer onbekende muziek, omdat ik een late bekeerling (pun intended) ben en nog veel muziek van Transatlantic, Spock’s Beard en Dream Theater moet ontdekken.

Hoogtepunten voor mij: The Wind Blew Them All Away, Rose Colored Glasses, Lay Down Your Life, Dancing with Eternal Glory, We All Need Some Light en Bridge Across Forever

  • The Whirlwind
  • All Of The Above
  • We All Need Some Light
  • Duel With The Devil
  • Encore:
  • Bridge Across Forever
  • Stranger In Your Soul
  • 3 gedachten over “Nagenieten van Transatlantic

    1. Hé Paul, inderdaad Genieten met een hoofdletter. Inderdaad pikte de één de blije boodschap uit The Whirlwind positiever op dan de ander. Ach, het heeft weer geklonken, en hoe!

      De Youtube pagina met filmpjes moet ik nog verder door.

      …ook zo’n late bekeerling (in deze).

    2. Eh.. ik krijg bij de “Play Video”s te zien:
      “Error 404 – Niet gevonden
      Ah nee he! Je bent op zoek naar iets dat er niet meer is. Wees niet bang, we verwachtte deze fout al, en gelukkig zijn er middelen in de sidebar om je te helpen bij je zoektocht.”

      Ah nee, hè, ze staan er vast wel?!
      Groet,
      Rob

    Zeg iets terug op Vrijspraak

    Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

    WordPress.com logo

    Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

    Twitter-afbeelding

    Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

    Facebook foto

    Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

    Google+ photo

    Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

    Verbinden met %s