Op Vrijspraak gaat de ontmoeting Nederland-Duitsland gelukkig wel door (3)

Het aftellen is begonnen. Een snikhete zaterdag bereidt ons voor op Spaanse temperaturen. Wie gaat morgen met de beker naar huis: Spanje of Oranje? Zijn wij de citruspers en de Spanjaarden de appeltjes van Oranje – zoals ik gisteren op tv zag? We zullen het zien…
Eerlijk gezegd zou ik het niet zo heel erg vinden als Spanje wint. Ik hoop natuurlijk dat de hoofdprijs onze kant op komt, want driemaal is scheepsrecht. Maar Spanje heeft ook nog nooit een wereldkampioenschap gewonnen en heeft in dit toernooi, net als Duitsland, het mooiste voetbal laten zien. Maar van mijn kant klinken er geen bezwaren als Nederland ‘lelijk’ kampioen wordt na verlenging en strafschoppen. Het liefst zie ik een mooie, spannende strijd met een winnaar die duidelijk als sterkste blijft staan. Laat het Oranje zijn!

Mede-blogger en tweep Kerstin Hack, zelf afkomstig uit Berlijn, kan morgen rustig met een koel Duits biertje naar de wedstrijd kijken. Misschien wel in de wetenschap dat haar land 3e geworden is. Wat maakt het uit? Lees vandaag haar derde gastbijdrage over de relatie en ontmoeting tussen onze landen.

Buren ontmoeten

In 1945, tegen het eind van de oorlog, benaderden de Russische troepen Duitsland. Mijn moeder was toen een klein meisje en zij woonde in een dorpje. Mijn oma, alleen achtergebleven met haar kinderen terwijl haar man ver weg aan het front was, leefde in angst. Ze was bang voor wat de Russen haar en haar dochters aan zouden doen. En haar angst was niet ongegrond. In Berlijn werden ongeveer 40.000 vrouwen verkracht na de verovering van deze stad. Velen van hen zelfs herhaaldelijk en door groepen mannen.
Oma kon haar angst niet verborgen houden en gaf deze door aan haar dochters. Niets ergs is hen overkomen, want de Russen hebben dat dorpje nooit bereikt. Maar de angst die was overgedragen, bleef aanwezig. Mijn moeder was bang voor alle mensen en volken uit het Oosten. En die angst gaf ze ook door aan mij.
Ik beschouw mezelf als een nuchter en bedachtzaam persoon. Maar toch had ik steeds dat onaangename gevoel in mijn maag als ik nadacht over landen als Polen of Rusland. Ik voelde me om de een of andere reden onprettig. Daar was geen echte reden voor. Maar toch. Mijn angst was bijna tastbaar echt.

Op een dag raakte ik in gesprek met een vriendin over mijn moeders angst voor het Oosten. Ik vertelde haar hoe die angst ook op ons was overgedragen. Nu stonden deze gevoelens ons in de weg en vertroebelden zij ons beeld. Hoewel Polen voor inwoners van Berlijn dichtbij lag, waren wij nog nooit naar dat land gegaan. Dat had alles te maken met dat “onbehaaglijke gevoel” in onze magen. Wat dom!
We besloten daarom dat we moesten gaan en we brachten ons eerste weekend samen door in Polen. Het was een korte kennismaking. Een interessante en aangename ervaring. Mogelijk volgen er nog meer bezoeken. Ik heb geen dochters, maar ik hoop dat als dat wel het geval zou zijn, ik geen angst op hen zou overdragen. Liever geef ik verhalen door over een vriendelijke uitwisseling, een bereidheid om open naar elkaar te zijn en een uitnodiging om onbevangen eigen ervaringen op te doen.

Ik vraag me af hoeveel kinderen in Nederland zijn opgegroeid met een vergelijkbare, door ouders en grootouders overgedragen angst voor het Oosten (en daarmee bedoel ik nu Duitsland en de ‘moffen’). De vorige generaties hadden goede redenen om bang te zijn voor Duitsland. Maar ik hoop dat onze generatie bereid zal zijn om emotionele grenzen over te gaan. Onmoet elkaar en wissel indrukken en ervaringen uit!

Als Duitse en Berlijnse wil ik jullie van harte uitnodigen ons te ontmoeten voor interactie en het opdoen van eigen beelden en indrukken over toen en nu. Je bent uitgenodigd en Herzlich willkommen.

Graag wil ik Kerstin Hack bedanken voor haar persoonlijke, mooie gastbijdragen aan mijn blog. Ik hoop dat er nog wat reacties binnenkomen. Deze foto van een Nederlandse rondvaartboot maakte ik onlangs in Berlijn. Misschien moeten we volgend jaar maar eens een groepsreis organiseren naar deze stad, om met een paar Nederlanders op bezoek te gaan bij Kerstin en andere Duitse vrienden. Misschien kunnen we wel een rondje meevaren op die boot… Leuk idee?

2 gedachten over “Op Vrijspraak gaat de ontmoeting Nederland-Duitsland gelukkig wel door (3)

  1. Hoi Kerstin en Paul,

    Leuk zo’n gastblogger op je blog. Hoe het WK voetbal de aanleiding kan zijn voor zo’n leuke serie. Bijzonder om te lezen hoe Kerstin vanuit haar oogpunt over de oorlog spreekt.
    Die reis van Berlijn is een goed idee. Laat maar horen als het door gaat. Ik wil Kerstin graag ontmoeten.

Zeg iets terug op Vrijspraak

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s