Zomaar een wildvreemde op straat fotograferen… Je moet maar durven!


Ik had me voorgenomen om in deze vakantie mijn Nikon van de automatische piloot te halen. Maar ik beken: ik durfde het nog niet aan. Het leek me te riskant om te experimenteren terwijl ik daar vooral m’n tijd wilde gebruiken om op gevoel te fotograferen. Het moet er toch maar eens van komen: ik ga kijken of ik een soort basiscursus kan gaan doen om meer beheersing te krijgen over de technische kant van de fotografie. Maar ondertussen ga ik lekker door met genieten en schieten. En al doende leert men ook – misschien niet zozeer over de techniek (al heb ik wel voor het eerst en vaak met het gewenste resultaat een polarisatiefilter gebruikt!) maar over de ‘kunst’ van het plaatjes schieten. Ik schreef er al over in mijn vorige blogpost: ik merk dat mijn foto’s sterker worden als ik er wat leven in breng. Een mens bij een standbeeld, een duif rond de dakgoot… het zijn juist deze ‘levende elementen’ die wat spanning in een foto brengen.

Ik vind het geen probleem om een dier of een groep mensen te fotograferen, maar heb wel aarzeling bij het op de korrel nemen van een enkel persoon. Je weet maar nooit of ‘wildvreemde’ mensen het wel leuk vinden om op een foto van mij te komen. De vrouw hierboven is een aardig voorbeeld. Natuurlijk wilde ik een foto maken van het beeld (echt waar!) maar de dame liep hinderlijk in de weg. Ik had geduldig kunnen wachten tot ze uit beeld was, maar besloot gewoon te schieten. Wat kan me gebeuren? Ze liep lachend uit beeld en friemelde nog wat aan haar kleding. Misschien dacht ze: ik hoop dat ik er een beetje flatteus op sta! Ik heb het haar niet gevraagd, want mijn Frans is miserable en ik ben, zoals jullie allemaal weten, een heel verlegen persoon, maar ik denk dat ze het wel leuk vindt dat ze fotografisch is vereeuwigd. Wat denken jullie?

Ik ben tijdens de vakantie ook vaker mensen gaan fotograferen omdat ik het soms beu was om te wachten tot ik ‘vrij zicht’ had op de te fotograferen lege straatjes en objecten. Steeds als ik wilde afdrukken kwam er weer een ander persoon in het vizier. Als ik naderhand de foto’s bekeek, was ik in veel gevallen meer tevreden over de plaatjes waarin mensen of dieren voorkwamen dan met ‘dode straatjes of vergezichten’. Een ‘levend element’ maakt een foto soms interessanter en je kunt er leuk mee spelen in de nabewerking – kijk maar eens naar het verschil in focus en kleurgebruik hieronder. Klik op de afbeeldingen voor grotere weergave.

3 gedachten over “Zomaar een wildvreemde op straat fotograferen… Je moet maar durven!

    1. Nee, dat vind ik ook niet erg. En ik denk zelf dat ze het wel leuk vond, maar het blijft een beetje brutaal om ‘zomaar iemand’ te fotograferen. Ik kom er nog op terug in volgende posts – stay tuned.

  1. In dit verband denk ik aan 3 foto’s van mij: 1. Stonehenge, waar altijd mensen omheen lopen, maar ik trof het dat er alleen een klein jongetje liep, en de grootte daardoor goed uitkwam.
    2. In Montmartre (heet dat Place Pigalle?) was een kunstschilder bezig met een goed treffend zelfportret, ik fotografeerde zodanig dat de gelijkenis goed uitkwam; hij was wel verbouwereerd, dat wel 😦
    3. Straatveegster in Warschau (jonge meid), heb ik ook maar niet gevraagd, vond haar aandoenlijk.

Zeg iets terug op Vrijspraak

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s