Minister Donner, wakkere nachten, mooie Johan, treinen zonder spoorboekje en uitgeslapen oplossingen voor tal van problemen

Minister Piet-Hein Donner (ik denk bij het horen van die naam steeds: “onveranderd sinds 1880”) werd op de radio gevraagd of hij nog wel goed sliep. De vraag hield verband met de beroering binnen het CDA, maar Donner had duidelijk geen zin om daar al te veel op in te gaan. “Als je kort slaapt, slaap je altijd goed,” was zijn bondige antwoord. Mooi gezegd.

Op de vraag hoe zijn gevoelens waren antwoordde hij dat hij in de politiek liever niet over zijn gevoelens sprak. Echt een jurist, dacht ik. Zorgvuldig formulerend, keurig en saai – maar, het moet gezegd, niet humorloos.

MOOIE JOHAN

Ik ben gezegend met een goede slaap. Het maakt bijna niet uit hoe laat het is, ik kan mijn hoofd neerleggen en wegdromen. Ja, ook overdag. Gisteravond was ik moe en ging ik even een uiltje knappen. Het gevolg: ik was om een uur of 1 klaarwakker en m’n gedachten gingen alle kanten op. Het gebeurt me niet vaak, maar als ik echt niet kan slapen luister ik even naar de radio of kijk ik op de iPhone naar Uitzending Gemist.

Vannacht keek ik naar een documentarie over ‘Mooie Johan’ – een boeiend en indringend portret van de oud-vakbondsman en burgemeester van Tilburg, Johan Stekelenburg. Zijn tweelingbroer Jan werd bekend als sportverslaggever op televisie en hij kwam ook een aantal malen aan het woord in deze documentaire. Verder kregen Johans weduwe en zijn ex-vrouw (dat is dan eigenlijk toch ook een soort weduwe…) het woord en sprak een van zijn twee zoons over zijn herinneringen aan zijn bekende vader. De andere zoon is door drugsgebruik om het leven gekomen, zo begreep ik. De overlevende zoon sprak met liefde en waardering over zijn vader, maar zeker niet zonder kritiek. Uit alles bleek dat Johan Stekelenburg een typisch voorbeeld van ‘de afwezige vader’ was. Keihard werken, diverse banen, een vrouw en een vriendin (voor een korte tijd gelijktijdig en in alle openheid – dat is in ieder geval niet stiekem, wat je er verder ook van vindt) – het lijkt erop dat hij bereid was erg veel op te offeren voor zijn persoonlijk geluk.

Een mooie, ijdele man. Iemand die veel van het leven en van mensen hield, maar die door slokdarmkanker op relatief jonge leeftijd het leven en de mensen verliet. Hij stond graag in de belangstelling, daar waren alle nabestaanden het over eens. Op de avond dat hij opa werd maakte hij tijd vrij om dit bij Paul de Leeuw in de uitzending te vertellen, terwijl zijn zoon en schoondochter opa Stekelenburg pas een dag later op kraamvisite kregen. Dat was wel een kenmerkend, pijnlijk moment in dit gefilmde portret.

Stekelenburg zag de dood naderen en had de kans om nog wat dingen uit te spreken. Ook dat deed hij soms in de openbaarheid (bij Vinger aan de pols). Niet iedereen krijgt de kans om rimpels glad te strijken, vergissingen goed te maken, spijt te betuigen en dingen uit te praten. Ik weet niet of er een direct verband is, maar de zoon die zijn leven kapot maakte met drugs kwam ook nog even aan het woord (een oudere opname uiteraard) en in zijn woorden klonk het verdriet en het gemis van een vader die nog leefde maar er niet (of te weinig was) voor zijn zoons. Wat een tragiek.

Zo’n documentaire houdt je wakker. Ik vond het een eerlijk portret, want Stekelenburg kwam er sympathiek uit, terwijl zijn ijdelheid en grenzenloze ambitie niet verhuld werden. Ik raad je aan om dit portret terug te zien via Uitzending Gemist, het is zeer de moeite waard.

ONGEORGANISEERDE CHAOS

Wat deed ik in de uren daarna? Ik twitterde wat met een andere wakkere tweep en liet mijn gedachten gaan. Ik hoorde op de radio over treinen die rijden zonder vaste aankomst- of vertrektijden – ‘zonder spoorboekje’. Een soort ongeorganiseerde chaos, dus. Het idee is dat er zoveel en zo regelmatig treinen gaan, dat je gewoon even op de volgende kunt wachten als je er een hebt gemist. De reizigers waren er zo te horen niet echt enthousiast over; ze misten hun aansluiting of konden geen zitplaats meer krijgen.

Een tijd geleden had ik zo’n pieker- en denknacht. De volgende dag stond ik op en knalde ik al mijn ideeën op dit blog – allemaal gedachten die zouden kunnen bijdragen aan crisisbestrijding. Het is grappig te merken dat dat blogartikel heel vaak geraadpleegd is (dat kan ik zien in de bezoekersstatistieken). Wie weet heb ik hiermee nog wel iemand op een idee gebracht.

GRATIS ADVIES AAN DE NS

Heb ik vannacht ook een oplossing bedacht voor de capaciteitsproblemen bij de NS? Jazeker. Ik bedacht dat we alle sporen helemaal vol moeten zetten met treinstellen, zodat reizigers door het gangpad naar hun eindbestemming kunnen lopen. Je kunt – als je moe van het lopen bent – even gaan zitten en een praatje maken met andere openbaar vervoerwandelaars. Je moet deuren openhouden voor tegemoetkomend wandelverkeer en dit zal bijdragen aan betere omgangsvormen terwijl het ook tot mooie ontmoetingen kan leiden.

Ik geef dit idee cadeau aan de Nederlandse Spoorwegen of aan slimme politici die ermee aan de haal mogen gaan. En oh ja, ik wil in alle treinen altijd en overal gratis wifi en goedkope maar goede (!) cappuccino en espresso.

Mochten er nog meer problemen zijn, laat het me weten – tijdens de volgende wakkere nacht zal ik dan een creatieve oplossing bedenken. Vannacht ga ik maar weer op een normale tijd slapen, denk ik.

Zeg iets terug op Vrijspraak

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s