Veel verhuizingen, maar geen groei

Gisteren was ik aanwezig bij de jaarvergadering van de Evangelische Alliantie die plaatsvond in De Wittenberg, Zeist. Vorig jaar zette deze bijeenkomst mij behoorlijk aan het denken en op dit blog heb ik daar verslag van gedaan. Dit jaar is er ook veel te melden, want de EA heeft een nieuwe voorzitter (Peter Kos gaf de hamer over aan Willem Smouter) en een nieuwe directeur (Arnold van Heusden – zijn naam en persoon waren bijna synoniem geworden met de EA – is opgevolgd door Jan Wessels). Bovendien werden de plannen voor REFO500 toegelicht, mocht Hans Eschbach de Helixprijs in ontvangst nemen en werd een nieuw boek Grensgangers van Dr. Nieke Atmadja gepresenteerd over migrantenkerken.

VERLOREN MUNTJE

Ds. Willem Smouter (leuk om een medeblogger en -tweep als EA-voorzitter te hebben!) opende de bijeenkomst met een overdenking rond de gelijkenis van het verloren muntje. Jezus vertelde drie gelijkenissen in Lukas 15 die qua strekking veel overeenkomsten hebben: de parabels van het verloren schaap, het verloren muntje en de verloren zoon. Het verhaal over de zoon is zeer bekend en geliefd en ook de gelijkenis van het verloren schaap is bij velen favoriet. Daar tussen in geklemd komen we deze korte parabel tegen:

En als een vrouw tien drachmen heeft en er één verliest, steekt ze toch de lamp aan, veegt het hele huis schoon en zoekt ze alles af tot ze het muntstuk gevonden heeft. En als ze het gevonden heeft, roept ze haar vriendinnen en buren bijeen en zegt: “Deel in mijn vreugde, want ik heb de drachme gevonden die ik kwijt was.” Zo, zeg ik u, heerst er ook vreugde onder de engelen van God over één zondaar die tot inkeer komt.’ Lukas 15:8-10

Willem Smouter wees erop dat het muntje (er is sprake van een drachme, een oude Griekse munt) in tegenstelling tot het schaap en de zoon niets kwalijk te nemen valt. Het arme schaap verdwaalde en werd opgezocht door de herder, terwijl de zoon zijn vader diep kwetste door zijn erfdeel op te eisen en in korte tijd te verbrassen. De vader wachtte hem desondanks op met armen vol liefde en een hart vol vergeving.

Het muntje raakte zoek. Wellicht ging het om een muntje dat de vrouw op haar voorhoofd droeg, een bruidsgeschenk of een familiebezit. Dat ene muntje deed ertoe en mocht niet zomaar verdwijnen. Willem Smouter verwees naar de zaken die wij in onze rijke traditie hebben meegekregen en die we niet zomaar verloren mogen laten gaan. Ik vind dat een mooie toepassing en denk inderdaad dat we soms te gemakkelijk afrekenen met zaken die kostbaar en onvervangbaar zijn.

AUTOCHTONE MIGRANT

De keus voor Jan Wessels als nieuwe directeur vond ik opmerkelijk. Niet dat ik ook maar enigszins kan beoordelen wie wel of niet geschikt is om de schoenen van Arnold van Heusden te vullen, maar je zou verwachten dat je hier iemand voor zoekt die helemaal thuis is in ‘het christelijke wereldje’ van ons land. Anderzijds is er ook iets voor te zeggen iemand te kiezen die met een frisse blik kijkt, de blik van een betrokken buitenstaander. Al gauw genoeg wordt een mens ingeperkt door geschreven en ongeschreven wetten die gelden binnen een bepaalde religieuze subcultuur en wie niet oppast wordt meegesleurd door de waan van de dag. Een stevige persoon die wel weet dat Nederland een klein landje is met veel grootgelijkhebbers – wellicht is die keuze zo gek nog niet. Een directeur doet zijn werk vrijwel nooit alleen en omdat evangelisch Nederland best overzichtelijk is, komt het vast wel goed met de kennismaking over en weer. Wessels is predikant van de Christelijke Gereformeerde Kerken en werkte de afgelopen achttien jaar als zendeling in Botswana. Hij omschreef zichzelf tijdens de presentatie in Zeist als een autochtone migrant. Dat is een mooi begin, want christelijke autochtonen mogen wel wat input van buitenaf hebben, terwijl migrantenchristenen ook begrepen en geïntegreerd moeten worden. Hopelijk blijkt Wessels een echte bruggenbouwer.

REFO500

Soms hoor je te laat over nieuwe initiatieven. Dat de Reformatie een historische gebeurtenis van 5 eeuwen  geleden is, mag voor niemand als een verrassing komen, maar ik had graag eerder over het initiatief REFO500 willen horen. Ik steek de hand in eigen boezem (hier sta ik, ik kan niet anders) en denk dat ik nóg meer moet netwerken. Als uitgever (en als blogger) wil ik deze kans in ieder geval niet onbenut laten. Het Calvijnjaar was een succesvol voorproefje van wat nog komen gaat. De activiteiten rond 500 jaar Reformatie worden in ons land gecoördineerd door een speciaal hiervoor opgerichte Stichting waarin veel partijen participeren.  Gelukkig worden de activiteiten over een aantal jaren verspreid, dus kansen om aan te haken komen er genoeg.

Hopelijk zal REFO500 niet een makeover van de beeldenstorm of kettervervolging opleveren, maar een toenadering van gelovigen die uit diverse tradities komen – inclusief de rooms-katholieke. Het ziet er naar uit dat dit ook de opzet van de initiatiefnemers is en ik hoop dat dit breed gedragen gaat worden. Voor meer informatie verwijs ik naar de website van REFO500 – daar kun je meer vinden dan ik hier even kan samenvatten. Ik zeg erbij dat het niet om een ‘refo-clubje’ gaat, die indruk zou de naam wel kunnen wekken. De woorden REWIND (de tijd terugspoelen) en FORWARD (de blik naar voren richten, vooruitdenken) worden hiermee in verband gebracht en dat vind ik een briljante vondst. Dr. Herman Selderhuis is directeur van de stichting REFO500. Hij wordt bijgestaan door Karla Apperloo-Boersma, de projectleider. Zie hier een lijstje met namen en functies.

Op 30 oktober 2010 vind in de Sint-Janskerk te Gouda de opening van REFO500 plaats. Ik ga zeker proberen daarbij te zijn. Al was het maar om wat beelden omver te trekken (grapje).

HANS ESCHBACH

Ik moet even een keuze maken uit hetgeen er tijdens de Jaarvergadering aan de orde is gekomen. Omdat ik in de positie verkeer dat ik dergelijke bijeenkomsten voor mijn werk kan bezoeken, voel ik een soort ‘heilige plicht’ om mijn indrukken met belangstellenden te delen. De jaarvergadering is geen besloten bijeenkomst en er is niet opgeroepen tot twitteronthouding (even was ik daar bang voor, maar ik ben blij met de openheid).

Hans Eschbach stond mij vorig jaar nog toe om zijn gepassioneerde oproep (opgenomen met iPhone) online te zetten. Deze oproep is hier nog steeds te beluisteren. Nu mocht hij de Helixprijs in ontvangst nemen en ik denk dat hij deze dubbel en dwars verdiend heeft. Hij liet zijn collega’s van het EWV delen in de eer en feestvreugde en gaf in zijn dankwoord aan dat de motivatie voor dit werk in zekere zin voortkomt uit een ‘gebroken droom’. Het feit dat mensen massaal de PKN verlaten deed (en doet) Eschbach veel verdriet en hij zet zich ervoor in om dit tij te keren met nieuw elan en missionaire activiteiten. Zijn woorden: “Ik zie veel verhuizingen, maar weinig groei” heb ik boven deze blogpost gezet omdat deze me lang bij zullen blijven.

Grensverkeer, schapenroof… het levert geen netto groei op voor het Lichaam van Christus. Anderzijds zie je dat christenen (ook dankzij onze netwerksamenleving) door en over muren met elkaar in gesprek gaan en afstanden overbruggen. Dat vind ik hoopgevend. Ik vertrok vóór de presentatie van het boek van uitgeverij Medema, maar dat was niet wegens gebrek aan belangstelling. Ik ga Henk Medema vragen om op dit blog iets over dit boek te schrijven, dan kan ik het goed maken – en op Vrijspraak een beetje aandacht besteden aan de 1 miljoen  migrantenchristenen die ons land RIJK is.

Zeg iets terug op Vrijspraak

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s