Grensgangers – Gastblog Henk Medema

Migratie, verhuizing, van de ene plek naar de ander, van het ene land naar het ander. Een politiek gevoelig onderwerp: op dit moment wordt een poging gedaan een kabinet te formeren dat de grenzen van Nederland gaat sluiten, of althans migratie fors wil inperken. Want, zeggen anderhalf miljoen kiezers de PVV na, er komen teveel mensen met een on-hollandse religie of ideologie ons land binnen, met name moslims.

Wat wij ons weinig of niet realiseren is dat lang niet al dat grensverkeer ook een hoog islam-gehalte heeft. Velen zijn christenen, en hun aantallen lopen zozeer op dat we momenteel in ons land ergens tussen een half miljoen en achthonderdduizend christen-migranten hebben. Dat is meer dan het hele EO-ledenbestand!

Een aantal van deze kerken is verenigd in Samen Kerk in Nederland (SKIN). Vaak kennen wij deze migranten-christenen, -kerken en –voorgangers niet, en soms kennen ze elkaar ook niet. Een Ghanese pinkstergemeente uit de Bijlmer zal maar weinig contacten aanknopen met een Grieks-orthodoxe kerk in Maastricht. Intussen missen we wel een hele rijkdom in het geweldige potentieel dat in deze gemeenten ligt. Sinds zijn pensionering in dit voorjaar is de vroegere directeur van de Evangelische Alliantie, Arnold van Heusden, actief geworden op dit terrein, met zijn stichting Connecting Churches.

Het is prachtig dat in een boek onder de naam GRENSGANGERS twaalf migrantenvoorgangers zijn geïnterviewd, met een voorwoord (van Arnold van Heusden) en een nawoord (van prof. dr. Mechteld Jansen). Het boek kost nog geen tientje, en is op vrijdag 24 september gepresenteerd in de EA-deelnemersvergadering in de Wittenberg in Zeist, en het is uitgegeven door Uitgeverij Medema (Jongbloed Uitgeversgroep, Heerenveen).

Migranten zijn mensen die een verhaal hebben. Migraties zijn de hotspots van het geloof. In zijn recente boek Beyond Christendom betoogt de Afrikaanse hoogleraar Jehu Hanciles dat migratie de wieg van alle opwekking is, bijna zonder uitzondering. In feite was dat in het begin van de christelijke Kerk precies waar de groei inzette: ‘zij die verstrooid waren, verkondigden het woord…’ (Handelingen 8:5). Terugkijkend naar het Oude Testament horen we uit de mond van de Israëliet de belijdenis ‘Een zwervende Arameër was mijn vader’ (Deuteronomium 26:5). Vanaf het allereerste begin, in Genesis is dat een motief van Gods wegen: ballingschap vanwege zonden (bij Adam en Eva, en bij Kaïn), zoektocht naar een onbekende bestemming (Abraham), de reis naar het beloofde land (Israel). Jezus Zelf was de zwervende vreemdeling, die geen plek had waar Hij het hoofd kon neerleggen (Lukas 9:58). In feite is de geschiedenis van Babel de eigenwijze, zondige weigering om op pad te gaan, en God besluit krachtig in te grijpen om dit streven onmogelijk te maken. Je zou de geschiedenis van de westerse christenheid kunnen beschrijven als de tragedie van Babylon, want juist in Europa en Amerika hebben christenen zich gesetteld, zich op een vaste plek genesteld – en zijn op die plek vastgeroest. De laatste Openbaring, waarin Gods geschiedenis tot voleinding komt, is nota bene gegeven aan een eenzame balling op Patmos, Johannes.

Kortom: alleen al het bestaan van deze migrantenkerken is ongelooflijk hoopgevend, en dit boek is een prachtige gelegenheid er kennis van te nemen. Alle redenen om ons als Reisgenoten (de term herinnert aan J.R.R. Tolkien) vast aaneen te sluiten op de ons van God gegeven queeste.

Grensgangers
N. Atmadja (Auteur) | T. Eikelboom (Auteur) | H. Visser (Auteur) | Paperback|2010
De kerk in Nederland is breder en rijker dan wij vaak denken. In de laatste jaren hebben zich migranten uit allerlei landen in Nederland gevestigd. Onder hen zijn meer dan een half miljoen christenen. Zij beleven hun geloof op hun eigen, unieke manier, gerelateerd aan hun cultuur. De bijbelverhalen komen voor hen heel dichtbij; net als de Israëlieten wonen zij immers in een vreemd land. In Grensgangers worden twaalf migrantenvoorgangers geïnterviewd, afkomstig uit allerlei landen: van Korea tot Suriname en van Soedan tot Pakistan. Hun fascinerende levensverhalen laten de rijkdom en verscheidenheid van het christendom in Nederland zien. Enkele van de geïnterviewde voorgangers zijn Ahadu Beza te Rotterdam, Marla Winckler-Huliselan te Den Haag, Myrna Lake te Amsterdam en Christopher Drale te Houten. € 9,95 – Nog niet beschikbaar. Dit boek word verwacht op: 05-10-2010

8 gedachten over “Grensgangers – Gastblog Henk Medema

  1. Tegen zo’n mooi verhaal en origineel boek, dat vast ook heel ontroerend is, kan geen mens op. En toch word ik er niet meteen vrolijk van. Er wordt wel erg veel acceptatie gevraagd van de Nederlandse samenleving. Je geeft zelf ook al aan dat die kerken vrij onzichtbaar zijn.

    Afgelopen zondag was ik te gast in een ultra-evangelische gemeente in Utrecht en werd ik vriendelijk verwelkomd door Irakeese christenen. Dat ontroerde me best. Toen ik ooit solliciteerde bij het IND moest ik een casus samenvatten van christenasielaanvragers. DE CU spint er ook graag garen bij.

    Maar christenen lezen ook de kranten en onze binnesteden zien zwart van de buitenlanders. Vandaag weer luid Russisch gebrabbel door de mobiele telefoons. Als je niet in een mooie villawijk woont, flink moet zwoegen en forenzen voor je bestaan… en dan beschuldigd wordt dat je je gesetteld hebt? Lieve hemel nog an toe. Het klinkt weer als het vrome sentiment van de fulltime christelijk klasse. Bij YwaM heette het vroeger dat je een global christian moest worden. In de praktijk betekende dat zoveel als dat je de Amerikaanse worldview moest overnemen.
    Vergeef me dat ik een tikje cynisch ben, maar “gevoel is gevoel”.

  2. Nee, de goegemeente is het misschien helemaal met je eens – dat kan ook nog.
    Maar ik hoor niet bij de goegemeente (wel bij het Lichaam). Jij moet vast wennen aan de hemel. Daar stikt het straks van de vreemdelingen. Heb je een eeuwigheid de tijd om ze allemaal te leren kennen en lief te hebben.

  3. Ja Paul, dat is ook een mogelijkheid. De lezers van je blog zijn het met me eens. 🙂
    Maar wat zeg ik dan, waar ‘ze’ het al dan niet mee eens zouden kunnen zijn?
    Ik herken mijn reactie niet terug in jouw woorden. Maar goed, hieruit blijkt dat iedereen bij dit soort gevoelige onderwerpen al gauw zijn eigen connotatie heeft.
    De mijne heeft met name met een macro-economisch plaatje te maken. Zo zou er een groep van 3000 illegale Nigerianen in Nederland zijn (Volkskrant afgelopen zaterdag). Ik neem voor het gemak maar even aan, in en rond Amsterdam een grote groep. De druk op veiligheid, overlast, prostitutie en niet te vergeten de gezondheidszorg… En wat dacht je van de mensensmokkelaars die grof geld verdienen aan deze ellende, tot aan Kadhaffi aan toe, zo lazen we laatst. O ja, en mijn Surinaamse collega is gevlucht uit zo’n geldwolven-migrantenkerk in de Bijlmer, waar de voorganger bemiddelt in prostitutie en het geld van de collecte ‘goed’ beheerd wordt t.b.v. ‘wereldevangelisatie’. En geden voor genezing van aids altijd welkom zijn. Kom op zeg, laten we elkaar geen mietje noemen.
    Door de onbeheerste economische immigratie, het beleid met open asielzoekerscentra (bij mij een om de hoek), verdwenen kinderen, de spanningen in de samenleving en de grote kosten die dit met zich meebrengt, kun je je er wel een ongerust over maken. (sorry…)
    Natuurlijk zijn er mooie verhalen en getuigenissen, Godzijdank, maar de samenleving als geheel denkt daar anders over. Kijk naar Frankrijk en de Roma. Ik zou niet weten of volksverhuizingen door de eeuwen heen tot opwekking hebben geleid. Ja, zendelingen verlaten huis en haard. Dat hoort er inderdaad bij. En onze samenleving wordt ook cultureel verrijkt met al die mooie donkere mensen, maar kan er ook een keerzijde zijn? En mag die benoemd worden? Overigens wil ik je wel vertellen dat ik braaf CU gestemd heb hoor. Joël Vordewind ken ik persoonlijk en vind ik een aardige snuiter en ik ben gek op multi-culti kerken (hij ook). 🙂
    In veel opzichten voel ik mijzelf trouwens helemaal geen doorsnee Nederlander en zelfs geen kerklid, helaas. Ik pas niet in het plaatje van ondernemers en auto-freaks. Het sneue mailtje dat ik en mijn gezin niet welkom zijn op de gezellige Gooise bijbelkring van mijn eigen kerk heb ik onlangs maar weggegooid.

  4. Dit is een heel herkenbaar sentiment. Invoelbaar en begrijpelijk. Wat het zo spannend maakt: we hebben het over Jezus, over Zijn denken en doen, over de navolging van Hem. Open armen voor tollenaars, zondaars, prostituees, en dat is niet zo moeilijk als het om heerlijk bekeerde belastingfraudeurs of criminelen of hoertjes gaat, maar wél om (nog) onbekeerden. Welkom! zegt Jezus. Onvoorwaardelijk, en het mag Hem alles kosten. Hoe doen we dat dan met de navolging van Hem? Not easy, not simple. Tough.

  5. Mooie reactie Henk. Wel kort, maar goed, wat kan ik verwachten? De blogs gaan door. Veel van mijn vragen en opmerkingen blijven onbeantwoord. Vandaag leuk gsprek met jonge studente met zwart hoofddoekje om. Gewoon in de trein. Ik ga geen enkel gesprek uit de weg. Maar je naaste zo liefhebben als Jezus is voor iedereen moeilijk. Vandaag voor het eerst een gehandicapte mongoliede vrouw geholpen. Dick van Keulen vriendelijk toegeknikt die zijn zuster omormde en zich meende te moeten verontschuldigen. Wat een dag. En laat thuis vanwege hooligans op de rails in Houten. Of all places.

  6. De villawijk in mijn dorp wordt ‘het reservaat’ genoemd. Driemaal raden wie daar woont. Jawel, PvdA corifee Plasterk. Moest het even kwijt.
    De navolging van Jezus? Misschien is dat wel de oplossing, maar als christenen ook in reservaten willen wonen, dan komt daar niets van terecht. Ik woon niet in een reservaat, maar daardoor wel in mijn up. Dan is navolging ook niet zo gemakkelijk. Het blijven vaak woorden. Je hebt elkaar toch nodig om er geloofwaardig gestalte aan te kunnen geven? Er zijn zoveel woestijnen… En hier is het ook ff een stile boel.

    1. Het begint klein, Paul – we moeten geduld hebben en eenvoudige stappen zetten. We mogen groot dromen, maar wachten is de kunst. Ook wachten op antwoorden die vaak te haastig worden gegeven en te gretig worden aangenomen voor het tijd voor een echt antwoord is. Woestijnen zijn plaatsen waar je de stille stem kunt horen. Nooit leuk om doorheen te trekken, maar kennelijk onmisbaar om straks uit te komen waar we zijn moeten.
      Je verwacht te veel van andere mensen, meningen. We kijken allemaal door wazig glas. Blijf vertrouwen.

Zeg iets terug op Vrijspraak

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s