De bokser, de pianist en het verhaal van twee ontdekkingsreizigers

Soms zijn comments op een blog interessanter dan het bericht waarop gereageerd wordt. Zo schreef ik laatst een stukje omdat ik me verwonderde over de botsing van twee werelden op televisie. Het ging om de sensitieve, artistieke wereld van Wibi Soerjadi en de rationele, analytische wereld van Peter R. de Vries. Als dit een bokswedstrijd was, dan moet ik vaststellen dat Wibi daar even met een mond vol tanden zat. Krachtpatser Peter versloeg gevoelsmens Wibi en de twee gespreksleiders gingen verder met het volgende onderwerp. Maar ik bleef met deze gedachte zitten: degene die de woordenstrijd wint is niet per definitie degene die gelijk heeft.

Hoe dan ook, het is goed als mensen eerlijk proberen elkaar te begrijpen, maar soms moet je eerst wat vooroordelen en misverstanden uit de weg ruimen. Daarna kan er een respectvol en interessant gesprek ontstaan waarbij het de bedoeling is wijzer van elkaar te worden en meer begrip voor elkaars visie te krijgen. Ik meen dat zo’n gesprek in de comments op genoemde blogpost op gang is gekomen. Mijn gewaardeerde ‘tegenspeler’ heet Ibn Romswinckel en we hebben elkaar nog nooit ‘in real life’ ontmoet. Toch ben ik er vrij zeker van dat hij wel bestaat 😉

Ibn liet een verhaal achter in de comments en ik wil dat verhaal – in zijn woorden – graag doorgeven met de uitnodiging er op te reageren. Respectvol, humoristisch (ook leuk) en in ieder geval met dezelfde intentie: elkaar beter leren begrijpen..

Twee ontdekkingsreizigers die deel uitmaken van een wetenschappelijke expeditie om nieuwe werelden in kaart te brengen, stranden op een onbewoond eiland. Nadat ze de kustlijn hebben verkend en hun aankomstplek hebben gemarkeerd, om gemakkelijk teruggevonden te worden door hun medereizigers, trekken ze erop uit om hun opdracht uit te voeren.
Met kapmessen banen zij zich een weg door het steeds dichter wordende struikgewas. Het is een zwaar karwei, want het is heet en de beide ontdekkingsreizigers dragen hun eigen voorraden en instrumenten op de rug. Het zweet gutst hen van het voorhoofd. Regelmatig worden ze door de ondoordringbaarheid van het woud gedwongen hun richting te wijzigen en het kost al hun inspanning om hun koers niet uit het oog te verliezen. Na een paar uur wacht hen een bijzondere verrassing. Met enkele laatste slagen van hun kapmessen staan ze plotseling aan de rand van het woud op een open plek, die zich uitstrekt over enkele glooiende heuvels. Tussen de heuvels door meandert een levendig stromende beek. De heuvels zijn begroeid met lang wuivend gras en hier en daar staat een fruitboom in bloesem. De plantengroei aan het water en in de grazige weiden is zo overweldigend mooi, dat beide reizigers naar adem happen in verwondering en eerbied. Ze doen een paar aarzelende stappen en verbazen zich over de vruchtbaarheid van de grond, die zoveel verschillende vormen van plantengroei mogelijk maakt. Ze zien kleine kleurige insecten vliegen, die ze nog nooit gezien hebben. Ze besluiten eerst om hun watervoorraad aan te vullen, wat uit te rusten en dan zoveel mogelijk van wat zij waarnemen vast te leggen. Ze doen wat eenvoudige bodemproeven, testen het water, en noteren alle bijzonderheden, die ze om zich heen ontdekken. Na enkele uren staan hun notitieboekjes bijna helemaal volgekrabbeld met detailbeschrijvingen, kleine tekeningen, uitroeptekens en vraagtekens. ‘s Avonds besluiten ze de nacht door te brengen op deze prachtige plek en slaan hun kamp op. Even later liggen zij op hun rug naar de sterren te kijken en ze bespreken opgewonden fluisterend de schoonheid van deze open plek. Ze kunnen de slaap nog niet vatten. Hun ontdekking van dit stukje paradijs maakt hen opgetogen en enthousiast.
Een van de wetenschappers komt plots half overeind en fluistert: “Ik begrijp waarom het hier zo mooi is!”
De ander vraagt nieuwsgierig: “O ja? Hoe kan dat dan, denk je?”
Waarop de een zegt: “Er moet hier een tuinman rondlopen.”
Verbaasd komt de ander overeind en fluistert: “Hoezo, moet er hier een tuinman rondlopen?”
“Zie je dat dan niet,” vraagt de een weer, “zoveel schoonheid en harmonie bijeen: dat kan toch nooit per toeval zo zijn gegroeid? Daar moet een tuinman achter zitten.”
De ander gaat weer liggen. Hij glimlacht en antwoordt: “Nee hoor, er is geen tuinman. Althans: ik heb hem niet gezien.”
De een reageert: “Hoe weet jij dat nou? Dat je hem nog niet gezien hebt, wil toch nog niet zeggen dat hij er niet is? Misschien komen we hem morgen tegen.”
Maar de ander schudt het hoofd en zegt: “Er is geen tuinman. Er is alleen deze prachtige plek en jij en ik om het te zien en mooi te vinden.”
“Er moet een tuinman zijn,” houdt de een vol.
“Nee hoor, zegt de ander, “er is geen tuinman.”

3 gedachten over “De bokser, de pianist en het verhaal van twee ontdekkingsreizigers

  1. Mooi verhaal. En precies het dilemma waar voor mijn gevoel niet verder over gepraat kan worden. Welles en nietes werkt hier niet. Gewoon laten staan: geloof het een of geloof het ander. Beiden is geloof.

  2. Leuke metafoor, maar niet een die erg veel houvast biedt. Een tuinman vermoed je, lijkt mij, als daar aanwijzingen voor zijn. Gesnoeide bomen, gemaaid gras, onnatuurlijke vormen.

  3. En zelf heb ik ook nog een reactie. Het is een interessante parabel die wat mij betreft tot de conclusie leidt dat je op verschillende manieren in het leven kunt staan. Of je ziet achter de waarneembare werkelijkheid nog een scheppende hand, of je gelooft dat alles bestaat zonder metafysische oorsprong, doel en ingrijpen ‘van buitenaf’.
    Als gelovige herken ik me niet direct in de man die een tuinman vermoedt. Ik denk wel dat het scheppingswerk van God nog altijd doorgaat en dat er een soort biologisch evenwicht is wat zichzelf in stand houdt, maar ik meen dat de mens deze balans vaak verstoort. Niet door positief creatief ingrijpen (in cultuur brengen) maar door uitbuiting van natuurlijke middelen en slecht beheer.
    De vraag is wat mij betreft niet: wie onderhoudt dit ‘adembenemend mooie eiland’, de vraag is: hoe kan het dat dit eiland überhaupt BESTAAT? Een andere vraag die bij mij opkomt is: is schoonheid alleen een biologisch functioneel gegeven, of zit er meer achter?

Zeg iets terug op Vrijspraak

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s